Tibetan
༌། བསྡུ་བ་ལས་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འདོད། ཡན་ལག་ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔར་ལྟར་རོ། །འདི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཆར་དང་བྲལ་བར་མངོན་པ་གོང་འོག་དང་ཡུམ་མདོ་རྣམས་སུ་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་ཡན་ལག་ལྔ་ལས་བདེ་བ་ནི། ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཉིད་དགའ་བའི་གཡོ་བ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་ཙམ་མོ། །དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དགའ་བའི་ཀུན་དཀྲིས་ཟློག་པའི་དམིགས་རྣམ་འཛིན་པ་དང་དེ་ལྡན་མི་ལྡན་གྱི་བྱར་བྱེད་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དང་དགའ་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་དེ་དག་གིས་མི་མཉམ་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་དྲན་ཤེས་བཏང་སྙོམས་གསུམ་དང་པོར་ཡོད་ཀྱང་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་བསླད་པ་དང༌། གཉིས་པར་ཡང་དགའ་བའི་སྐྱོན་གྱིས་བསྒྲིབས་པས་རབ་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །བཞི་པ་བསམ་གཏན་བཞི་བའི་ཡན་ལག་ནི། །རྟོག་དཔྱོད་ཡིད་བདེ་མི་བདེ། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་བདེ་སྡུག་གི་སྐྱོན་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་དེ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །རྟོག་དཔྱོད་དང་དགའ་བདེ་འདི་དག་ཀྱང༌། བཞི་པར་ལྟོས་ནས་གཡོ་བའི་སྐྱོན་དུ་བཤད་ཀྱིས་ རང་ས་ལ་ལྟོས་ན་སྐྱོན་མིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། ཕན་འདོགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་མ་རྫོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་པ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་འདི་རྣམས་གཉེན་པོ་དང༌། ཕན་ཡོན་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཞག་སྟེ། རྟོག་དཔྱོད་རབ་དང༌། དྲན་ཤེས་བཏང་སྙོམས་གསུམ། དྲན་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་སྟེ་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྤོང་བས་སོ། །དེ་ཡང་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་གཉེན་པོས་རྒྱུན་ཡིན་ལ་དངོས་གཞིའི་ཚེ་ན་ནི་འོག་སའི་ཐག་སྲིད་བྱེད་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྤང་གཉེན་དངོས་མིན་ནོ། །དགའ་བདེ་ཟུང་གཉིས་དང་བདེ་བ་དང་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ནི་འོག་ས་ལས་གཉེན་པོ་རྒྱལ་བ་ན་ཐོབ་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་གོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེས་གཉེན་པོ་དང་ཕན་ཡོན་རྣམས་་དང་པོ་དང་གཉིས་པར་་གསུམ་པར་་སྐྱེད་བས་སོ། དེས་ན་དེ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཡན་ལག་དེ་རྣམས་སུ་གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཡན་ལག་དེ་དག་གང་ཡང་མིན་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་བསམ་གཏན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཡན་ལག་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ སེམས་པ་དང་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་སེ
Chinese
从总集来说，忆念、智慧、舍的自性相同。其余的支分和以前一样。这在上下部的《般若经》中都说，远离了寻和伺。第三禅的五支中，乐是：意识之轮的感受，寂静，仅仅是远离了喜的动摇。忆念和智慧是：为了遣除喜的扰乱，而执持对境和行相，以及做与之相应或不相应的行为。舍是：因为远离了寻伺和喜的过患，所以不会被它们扰乱。这样，忆念、智慧、舍，最初也有，但被寻伺所染污；其次也被喜的过患所遮蔽，所以说了“殊胜”。第四禅的支分是：远离了寻伺、意乐不乐、出入息、乐苦这八种过患，因此被它们完全清净。这些寻伺和喜乐，相对于第四禅来说，被说成是动摇的过患，但如果相对于它们自己的位置来说，就不是过患，因为它们能帮助禅定。这些禅定的差别，也是依次在禅定、帮助和完全清净等方面，有圆满和不圆满的差别。第三是决定数量：这些禅定的支分，是从对治、利益和二者的处所的角度安立的。寻伺殊胜，忆念、智慧、舍三者，忆念和舍完全清净，这些是对治的支分，因为它们能舍弃下界的烦恼。而且，在近分定的阶段，对治是持续的，但在正行的时候，仅仅是断绝下界的联系，而不是真正的断除对治。喜乐二者和乐与感受舍，是从下界战胜对治时获得的利益的支分。一切的处所的支分是禅定，因为它在最初、第二和第三阶段产生对治和利益。因此，由于这三者的作用，并非没有不属于这些支分的等持禅定，否则，与这些支分相似的 心和作意等等的
English
From the Compendium, memory, wisdom, and equanimity are considered to be of the same nature. The remaining limbs are as before. This is stated in the upper and lower Prajñāpāramitā Sūtras, as being free from both investigation and analysis. Among the five limbs of the third dhyāna, pleasure is simply the feeling of tranquility in the sphere of consciousness, which has become free from the agitation of joy. Mindfulness and awareness are the apprehension of objects and aspects that counteract the agitation of joy, and the actions of engaging or not engaging with it. Equanimity is the absence of imbalance caused by investigation, analysis, and the faults of joy, as it is free from them. Thus, memory, awareness, and equanimity are initially present, but are tainted by investigation and analysis, and secondly, they are obscured by the faults of joy, hence the term "superior." The limbs of the fourth dhyāna are complete purity from the eight faults of investigation, analysis, mental pleasure and displeasure, inhalation and exhalation, and happiness and suffering. These investigation, analysis, joy, and happiness are described as faults of agitation in relation to the fourth dhyāna, but are not faults in relation to their own level, as they benefit samādhi. The differences between these dhyānas are also the differences between complete and incomplete perfection in terms of samādhi, assistance, and complete purity, respectively. Third is the determination of number: these limbs of dhyāna are established from the perspective of antidote, benefit, and the location of the two. Superior investigation and analysis, the three of memory, awareness, and equanimity, and the complete purity of memory and equanimity are the limbs of antidote, as they abandon the afflictions of the lower realms. Moreover, the antidote in the stage of approximation is continuous, but in the actual practice, it only severs the connection with the lower realms and is not the actual antidote of abandonment. The pair of joy and happiness, and pleasure and feeling of equanimity, are the limbs of benefit obtained when the antidote is victorious over the lower realms. The limb of the location of all is samādhi, as it generates the antidote and benefit in the first, second, and third stages. Therefore, due to the influence of these three, it is not the case that there is no meditative dhyāna of equipoise that does not belong to these limbs, otherwise, thoughts and perceptions, etc., that possess similarities to these limbs
Tibetan
མས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ས་དགུ་པོ་གང་ཡང་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བསམ་གཏན་གྱི་སྙོམས་འཇུག་ནི་མིན་ལ་གཞན་ཡིན་པར་ཡང་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་དཔྱོད་སྤང་བས་གཉིས་པ་དང༌། དགའ་བ་སྤང་བས་གསུམ་པ་དང༌། བདེ་བ་སྤང་བས་བཞི་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་རྣམས་ལ་ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་འོག་ས་ལས་འདའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་རྣམས་བཤད་པ་ལ། དང་པོ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ནི་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་གཟུགས་ལ་སྐྱོན་དང་གཟུགས་མེད་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་མཐོང་ནས་གཟུགས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་རེག་བྱ་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའི་འདུ་ཤེས་ཁོ་ན་བསྒོམ་པ་ན། སྔོ་སེར་སོགས་སུ་སྣང་བའི་གཟུགས་དང༌། གྱང་དང་རྩིག་པ་སོགས་སུ་སྣང་བའི་ཐོགས་པ་དང༌། གོས་རྒྱན་སྐྱེད་མོས་ཚལ་རི་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་སྣ་ཚོགས་པའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་ནུབ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ཡིད་གཏད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འབྱུང་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་གསུམ་ལ་ཡང༌། སྔ་མའི་འདུ་ཤེས་རྣམས་རགས་པར་མཐོང་ནས་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། རིམ་བཞིན་ནམ་མཁའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་མོས་པ་དང༌། གཟུགས་ཅན་ དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་དམིགས་པ་བཙལ་བ་ན་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་ནས་དམིགས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མོས་པ་དང༌། འདུ་ཤེས་རགས་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཕྲ་བ་ནི་མེད་པ་མིན་ནོ་སྙམ་དུ་མོས་པའོ། །འདི་དག་བསམ་གཏན་བཞིན་དུ་ཡན་ལག་རྣམ་པར་བཞག་ཏུ་མེད་པས་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་འོག་མ་ལས་འདའ་བ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་བཤད་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོར་བསྒོམས་པས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྐྱེ་བ་གསུམ་མོ། །བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བར་ལྷག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་དང༌། གཟུགས་མེད་རྣམས་ལ་ཡང་གཟུགས་མེད་པས་བླ་འོག་གིས་ཕྱེ་བའི་གནས་མེད་ཀྱང་ཚེ་རིང་ཐུང་གིས་སྐྱེ་བ་མཐོ་དམའ་དང་ཉོན་མོངས་མང་ཉུང་གིས་བཟང་ངན་ཡོད་དོ། །འོ་ན་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པའི་དོན་གང་ཞེ་ན། གུས་སྦྱོར་དང་རྒྱུན་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་མེད་ན་ཆུང་ངུ་དང༌། གང་རུང་གཅིག་ཡོད་ན་འབྲིང་དང༌། གཉིས་ཀ་ཡོད་ན་ཆེན་པོའོ། ཞེས་འཆད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པའི་རྟགས་ནི། བསམ་གཏན་ཐོབ་པའི་ཚེ་ལུས་སའི་འོག་ཏུ་བྱིང་བར་སྣང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། གཟུགས་མེད་ལ་ལུས་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བ་ལྟ་བུའི་རྟགས་འབྱུང་ངོ༌། །བཞི་པ
Chinese
因此，与心相关的心理活动并非九地中的任何一地。因为禅定的等持不是，而成为其他也不可能。如是，通过舍弃粗细分别的寻伺，而安立为第二禅；通过舍弃喜，而安立为第三禅；通过舍弃乐，而安立为第四禅。因此，诸禅定以支分的方式超越下地。第二，宣说无色界的所缘。首先，虚空无边处是获得第四禅定的瑜伽士，见到色法的过患和无色法的功德，为了遣除色法的执着，仅仅修习脱离颜色、形状和触等相状的虚空之执着。如此一来，显现为蓝色、黄色等的色法，显现为墙壁和建筑物等的阻碍，以及显现为衣服、装饰、花园、山等的多样执着都会消失，即使对它们产生信任，也完全不会生起。同样，对于下面的三种（无色定），也是因为见到之前的执着粗大而遣除它们。次第为：以虚空为境的识遍一切处而生起胜解；在寻觅有色和无色的所缘时，一无所获，从而生起“无所缘”之胜解；以及生起“粗大的执着并非存在，微细的执着并非不存在”之胜解。这些无法像禅定一样安立支分，因此称为以所缘的方式超越下地。第三，宣说修习这些的果。在《摄类学》中说：“修习初禅，有小、中、大之分，因此有初禅的三种生处。如初禅一般，其余的禅定也是如此。”如同此说。而且，对于无色界，虽然因为无色而没有上下之分，但因为寿命长短而有生处高低之别，也因为烦恼多少而有好坏之分。那么，修习小、中、大的意义是什么呢？如果没有恭敬和持续的修习，就是小；有其中之一，就是中；两者都有，就是大。如此宣说。第三，获得这些的征相是：获得禅定时，身体似乎沉入地下；对于无色定，则会出现身体似乎在空中飞翔的征相。第四
English
Therefore, mental activities associated with the mind are not any of the nine grounds. Because meditative absorption is not, and it is impossible to become something else. Thus, by abandoning the coarse and subtle aspects of investigation and analysis, it is established as the second dhyana; by abandoning joy, it is established as the third dhyana; by abandoning pleasure, it is established as the fourth dhyana. Therefore, the dhyanas are said to transcend the lower grounds through their limbs. Second, explaining the objects of the formless realms. First, the infinity of space is when a yogi who has attained the fourth dhyana sees the faults of form and the virtues of the formless, and in order to reverse the perception of form, he meditates solely on the perception of space, which is devoid of characteristics such as color, shape, and touch. As a result, the forms that appear as blue, yellow, etc., the obstacles that appear as walls and buildings, and the diverse perceptions that appear as clothes, ornaments, gardens, mountains, etc., all disappear, and even if one trusts in them, they will not arise at all. Similarly, for the three lower (formless absorptions), it is because they see the previous perceptions as coarse and eliminate them. The order is: to aspire to the consciousness that has space as its object pervading all places; when searching for objects of form and formlessness, one finds nothing, and thus aspires to "no object"; and to aspire to "coarse perception does not exist, subtle perception does not not exist." These cannot be established as limbs like dhyana, so they are called transcending the lower ground through the object. Third, explaining the result of meditating on these. In the Compendium, it says: "By meditating on the first dhyana, there are small, medium, and large, so there are three birthplaces of the first dhyana. Just as with the first dhyana, the remaining dhyanas are the same." As it says. Moreover, for the formless realms, although there is no distinction of high and low because of formlessness, there are differences in the height and lowness of birth due to the length of life, and there are also good and bad differences due to the amount of afflictions. So, what is the meaning of meditating on small, medium, and large? If there is no respectful and continuous practice, it is small; if there is one of them, it is medium; if there are both, it is large. This is how it is explained. Third, the signs of obtaining these are: when obtaining dhyana, the body seems to sink into the ground; for formless absorption, there will be signs of the body seeming to fly in the air. Fourth