Tibetan
ཅད་བཞེད་དོ། །བཟོད་པ་ནི། གནོད་འཇོམས་གཉིས་སུ་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་ལ་བཤད་ཅིང༌། གཞན་རྣམས་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཤེ་བ་སོགས་ལ་ཁོང་མི་ཁྲོ་བ་ལ་བཞེད་དོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི། གནོད་འཇོམས་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བསྔོས་པས་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པ་འཕེལ་བ་དང༌། གཞན་རྣམས་དགེ་བ་འདོད་པའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་བཞེད། བསམ་གཏན་གྱི་གོ་ཆ་ནི། ཉི་སྣང་དང་རྒྱན་སྣང་དུ་ཐེག་པ་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པས་དགེ་རྩ་བ་བསྔོ་བ་ལ་བཤད་ཅིང་ལེ་བརྒྱད་མ་དང་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པར་ཡང་དེ་བཞིན་བཤད། གཞན་རྣམས་རྣམ་མཁྱེན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཙམ་ལ་བཞེད་དོ། །ཤེས་རབ་ནི། ཉི་སྣང་དང་རྒྱན་སྣང་དུ་སྒྱུ་མའི་འདུ་ཤེས་ཉེ་བར་གནས་པས་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་དང༌། གནོད་འཇོམས་ལས་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་དང་དོན་དམ་ལ་བརྟེན་ནས་ འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པ་ལ་བཤད་དེ་འདི་གཉིས་འདྲ་ལ། ལེ་བརྒྱད་མར་དགེ་རྩས་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད་ཅིང་མི་དམིགས་པ་རྐྱང་པ་དང༌། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས་བསྔོ་བ་ལ་ཤེས་རབ་ཏུ་བཤད་དོ། །ལྔ་པ་བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། །བཟོད་པས་མདངས་ལྡན་བརྩོན་པས་བརྫིད། །བསམ་གཏན་གྱིས་ཞི་བློ་ཡིས་གྲོལ། །སྙིང་བརྩེ་བས་ནི་དོན་ཀུན་འགྲུབ། །བདུན་པོ་འདི་དག་མ་ལུས་པ། །ཅིག་ཆར་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཡིས། །ཡེ་ཤེས་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ཡུལ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ཐོབ། །ཅེས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དྲུག་པ་སྒྲ་བཤད་པ་ནི། རྒྱན་ལས། དབུལ་བ་འདོར་བར་བྱེད་པ་དང༌། །བསིལ་བ་ཐོབ་དང་ཁྲོ་བཟོད་དང༌། །མཆོག་སྦྱོར་བ་དང་ཡིད་འཛིན་དང༌། །དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་འཇུག་སྒྲུབ་དངོས་བཤད་པ་དང༌། རྟོགས་དཀའ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་འཇུག་སྒྲུབ་དགུ་སྟེ། རྣམ་རྟགས་མཚན་མ་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་མི་དམིགས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བསམ་གཟུགས་སྒོམ་པ་དང༌། འདིའི་རྣམ་རྟགས་མཚན་མ་གསུམ་ནི། སྤང་གཉེན་ཕན་ཡོད་གསུམ་མམ། ཞི་རགས་ ཚོར་བ་རོ་མྱང་གསུམ་མོ། །ཉན་རང་ཡིད་བྱེད་དང་བྲལ་ཞིང་རྣམ་མཁྱེན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིན་དྲུག །བྱང་ཕྱོགས་ནས་མ་འདྲེས་པའི་བར་སྒོམ་པའི་ལམ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཚད་མེད། སྟོང་ཉིད་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་མེད། སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པོ་སྦྱིན་ཡུལ་སོགས་དམིགས་པ་མེད་པའི་འཁོར་གསུམ་རྣམ་དག །བྱང་ཕྱོགས་སོགས་ལམ་གྱི་ཆོས་ལ་མངོན་ཞེན་མ་ལུས་པར་འགགས་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་མངོན་ཤེས། ལྷ་དང་བཅས་པས་བསྐོར་བར་མི་ནུས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་རྒྱུ་རྣམ་མཁྱེན་ཏེ་འཇུག་ཡུལ་ཐེག་ཆེན་དགུ་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་པ་དགུའོ། །གཉིས་པ་རྟོགས་དཀའ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་དང༌། ཚད་མེད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་བསམ་གཟུགས་བཤད་པ་ལ་བཞི། གང་གིས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ། གང་ཞིག་ཐོབ་བྱའི་ངོ་བོ། དེ་ལྟར་ཐོབ་པའི་རྟགས། ཐོབ་པ་པོའི་གང་ཟག་གོ། །དང་པོ་གང་གིས་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་གསུམ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཐོབ་བྱེད་བཤད། ལྷག་མ་དེ་དང་མཚུངས་པར་བསྟན། ལམ་དགུ་པ་གང་དུ་གཏོགས་བསམ་པའོ། །དང་པོ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཐོབ་བྱེད་ནི། ཡིད་བྱེད་བདུན་ཏེ། དང་པོར་འདོད་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཆེས་རྒྱས་ཤིང་མ་ཞི་བ་དང༌། ཆེས་ཚེ་ཐུང་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པས་རགས་པ་དང་ཞི་བའོ། ཞེས་ཐོས་བསམ་འདྲེས་མར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་ཁམས་གོང་འོག་གི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་གཅོད་པས་མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་རིག་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་གོང་འོག་ལ་ཞི་རགས་སུ་མོས་པར་བྱས་པ་ལས་ཐོས་བསམ་ལས་འདས་ནས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དུ་སོན་པ་ནི་མོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡུན་རིང་དུ་འདྲེས་པར་བྱས་པའི་མཐུས་ཐོག་མཁོ་ནར་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོ་གསུམ་སྤོང་བའི་ལམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་སྐྱེས་པའི་ལམ་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་བྱེད་ནི་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡིད་བྱེད་དོ། །དེས་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་དང་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་ན་དེ་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བ་དང་དེས་དབེན་པ་ལ་དགའ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་གཉིས་ལ་ཕན་ཡོན་དུ་མཐོང་ནས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་ཆུང་ངུས་རེག་པ་ན། གཉིད་རྨུགས་དང་རྒོད་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུས་དུས་སུ་རབ་ཏུ་དྭངས་པར་འགྱུར་བའི་ཡིད་ཕྱེད་ཀྱིས་དང་བར་བྱེད་ཅིང༌། སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་སྐྱོ་བར་བྱེད་པ་ནི་དགའ་བ་སྡུད་པའི་ཡིད་བྱེད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་འབྲིང་གསུམ་སྤོང་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །རབ་ཏུ་དང་བ་དང་སྐྱོ་བར་འགྱུར་བའི་ཡིད་བྱེད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། སྤོང་བ་ལ་འདོད་པ་དང༌། མ་སྤང་བ་ལ་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་སྤོང་བ་ལ་བརྩོན་པ་ན་རྒྱུའམ་ གནས་ཀྱང་རུང་སྟེ་དགེ་
Chinese
所有这些都被认可。关于忍辱，在《损毁》和《摧灭》二者中，都解释为不执着于三轮（能施者，受施者，所施之物）。而其他人则认为，对于所有人责骂等情况不生嗔恨，即是忍辱。关于精进，在《损毁》中，因为为了众生的利益而奉献，所以在善法上的精进增长。而其他人则认为，生起想要行善的强烈意愿，即是精进。关于禅定的盔甲，在《日光》和《庄严》中，因为不与其他乘混杂，所以解释为回向善根，在《八千颂》和《二万五千颂》中也是如此解释。而其他人则认为，仅仅是心专注于一切智智。关于智慧，在《日光》和《庄严》中，因为安住于如幻的认知，所以不执着于三轮。在《损毁》中，解释为依靠世俗谛而回向菩提，依靠胜义谛而不执着于三轮，这两者是相似的。在《八千颂》中，不以善根自诩，并且是纯粹的不执着。在《二万五千颂》中，回向被解释为智慧。第五，已修习的果实，如《宝鬘论》所说：布施带来享用，持戒带来安乐，忍辱带来光彩，精进带来威严，禅定带来寂静，智慧带来解脱，慈爱带来一切成就。这七者全部，同时通过波罗蜜多，获得不可思议智慧的境界，一切种智。如是宣说了暂时和究竟的果实。第六，解释词义，如《庄严经论》所说：为了舍弃贫穷，获得清凉和忍耐愤怒，结合殊胜，以及意念专注，和了解胜义谛而宣说。如是。第二，进入的修习分为二：宣说进入的修习的真实内容，以及分别宣说难以理解之处。第一是进入的九种修习：观想诸法之相、特征、标志都如虚空般不可得的观想形象，此处的相、特征、标志三者是：断除、对治、利益三者，或者寂静、粗猛，感受、体验三者。远离声闻、缘觉的作意，并且以一切智智为目标的六度。从菩提资粮分到不混杂之间修习的道。具有六波罗蜜多的无量。十八空性的自性无所缘。布施者、布施物、布施。
English
All these are accepted. Regarding patience, in both 'Destruction' and 'Annihilation,' it is explained as not clinging to the three circles (giver, receiver, and the object given). Others consider patience to be not getting angry at being scolded by everyone. Regarding diligence, in 'Destruction,' diligence in virtue increases because of dedicating oneself to the benefit of sentient beings. Others consider generating a strong desire to do good as diligence. Regarding the armor of meditation, in 'Sunlight' and 'Adornment,' it is explained as dedicating the root of virtue because it is not mixed with other vehicles, and the same is explained in the 'Eight Thousand Verse' and the 'Twenty-five Thousand Verse.' Others consider it to be merely focusing the mind on omniscience. Regarding wisdom, in 'Sunlight' and 'Adornment,' because of abiding in the perception of illusion, there is no clinging to the three circles. In 'Destruction,' it is explained as dedicating to enlightenment by relying on conventional truth and not clinging to the three circles by relying on ultimate truth; these two are similar. In the 'Eight Thousand Verse,' one does not boast of virtuous roots and it is purely non-clinging. In the 'Twenty-five Thousand Verse,' dedication is explained as wisdom. Fifth, the fruit of what has been cultivated, as stated in the 'Ratnavali': 'Generosity brings enjoyment, discipline brings happiness, patience brings radiance, diligence brings splendor, meditation brings peace, wisdom brings liberation, and loving-kindness accomplishes all purposes.' All these seven, simultaneously through the perfections, attain the realm of inconceivable wisdom, omniscience. Thus, the temporary and ultimate fruits are proclaimed. Sixth, explaining the meaning of words, as stated in the 'Ornament': 'It is explained for abandoning poverty, obtaining coolness and enduring anger, combining excellence, and focusing the mind, and understanding ultimate truth.' Thus it is. Second, the practice of entering is divided into two: explaining the actual practice of entering, and separately explaining what is difficult to understand. The first is the nine practices of entering: contemplating the images of contemplation in which the characteristics, signs, and marks of all phenomena are considered to be indistinguishable like space. The three characteristics, signs, and marks here are: the three of abandonment, antidote, and benefit, or the three of peace, roughness, and feeling, experience. The six perfections that are free from the attention of hearers and solitary realizers and that aim at omniscience. The path of cultivating from the accumulations for enlightenment up to non-mixture. The immeasurable qualities endowed with the six perfections. The nature of the eighteen emptinesses is without object. Giver, object of giving, giving.
Chinese
像处所等无所缘的三轮清净。为了完全断除对北方等道法的执着而努力。使众生完全成熟的现观。为了转动诸天都无法转动的法轮，通达一切种智，进入九乘大乘的九种修法。第二，详细解释难以理解的部分，即禅定无色和无量。第一，解释禅定有色，分四部分：以何为获得之因，所要获得的体性，如此获得的征象，获得者的人。第一，获得之因分三部分：解释初禅的获得之因，其余的也同样说明，第九道属于哪里。第一，初禅的获得之因是七种作意：首先，欲界是痛苦最为强烈且未寂静的，而且寿命极短，而初禅则与之相反，是粗重和寂静的。 如是，将闻思二者混合作意，是分别上下界之体性，因此是极为了解体性的作意。如此，对上下界信解为寂静和粗重，从超越闻思而达到止观，是从信解产生的作意。长时间混合之后，凭借其力量，最初会生起舍弃欲界三种大烦恼的道，与生起的道相应的作意是极度寂静的作意。当以此使远离欲界的烦恼及其方面的过患时，从那之后，会舍弃烦恼，并且因此而喜欢寂静，见到二者的利益，感受到从寂静产生的微小喜乐时，为了远离睡眠和掉举，时时以极度清明的作意来开始，以令人厌烦的作意来使之厌烦，这是收摄喜乐的作意，是舍弃中等三种烦恼的阶段。极度清明和令人厌烦的作意，依次是：对舍弃生起意乐，以及对未舍弃观想过患。如此，在努力舍弃时，无论是因还是处所，都是善
English
The three circles, such as places, are pure without any object of focus. The purpose is to completely cut off attachment to the Dharma of the path, such as the northern direction. The direct perception that completely ripens sentient beings. To turn the wheel of Dharma that even the gods cannot turn, to understand all knowledge, and to enter the nine practices of the nine vehicles of the Great Vehicle. Second, to explain in detail the difficult-to-understand parts, namely, formless meditation and immeasurable qualities. First, explaining form meditation is divided into four parts: what is the cause of attainment, the nature of what is to be attained, the signs of such attainment, and the person who attains it. First, the cause of attainment is divided into three parts: explaining the cause of attainment of the first dhyana, the remainder is shown to be the same, and considering where the ninth path belongs. First, the cause of attainment of the first dhyana is seven types of attention: first, the desire realm is where suffering is most intense and not pacified, and life is very short, while the first dhyana is the opposite, being coarse and peaceful. Thus, to attend to hearing and thinking mixed together is to separately cut off the characteristics of the upper and lower realms, therefore it is the attention of thoroughly understanding the characteristics. Thus, having believed the upper and lower realms to be peaceful and coarse, from transcending hearing and thinking and reaching calm abiding and insight, it is the attention arising from belief. After mixing for a long time, by its power, initially the path of abandoning the three great afflictions of the desire realm will arise, and the attention corresponding to the arisen path is the extremely secluded attention. When this is used to separate from the afflictions of the desire realm and the faults of its aspects, from then on, one will abandon afflictions and therefore like seclusion, seeing the benefits of both, and when feeling the small joy and happiness arising from seclusion, in order to separate from sleepiness and excitement, one begins with extremely clear attention from time to time, and makes it weary with attention that causes weariness, this is the attention of gathering joy and happiness, it is the stage of abandoning the three medium afflictions. Extremely clear and wearying attention are, in order: to generate desire for abandonment, and to contemplate the faults of what has not been abandoned. Thus, when striving to abandon, whether it is the cause or the place, it is good.