Tibetan
ཡངས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སྟེ། ཞེས་པ་དང་མཐུན་པར་རྒྱན་འདིར་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་རིགས་སུ་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་བླར་ཡང༌། སྤྱིར་རིགས་ལ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་འདི་ཡི་རིགས། །ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ རྣམས་ཀྱི་ཡུལ། །དེ་ཡང་རྣམ་བཞི། ཞེས་ཁམས་བྱང་ཆུབ་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་བཞི་ཀ་རིགས་སུ་བཤད་པ་ཡང་ཡོད་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ། གཏེར་དང་འབྲས་བུའི་ཤིང་བཞིན་དུ། །རིགས་དེ་རྣམ་གཉིས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཐོག་མེད་རང་བཞིན་གནས་པ་དང༌། །ཡང་དག་བླང་བ་མཆོག་ཉིད་དོ། །ཞེས་རིགས་གཉིས་སུ་གསུངས་པའི་གཏེར་གྱི་དཔེས་མཚོན་པའི་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ནི། །དེ་བཞིན་ཡིད་ཀྱི་ནང་ཆུད་རིན་ཆེན་གཏེར། །དྲི་མེད་བསལ་དང་བཞག་མེད་ཆོས་ཉིད་ཀྱང༌། །མ་རྟོགས་པས་ན་དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། །རྣམ་མང་རྒྱུན་དུ་སྐྱེ་རྒུ་འདིས་མྱོང་ངོ༌། །ཞེས་བསལ་བཞག་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་རིགས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་རུང་ཞིང༌། སྒྲིབ་པ་སྤང་དུ་རུང་བའི་རྒྱུ་ཙམ་ཞིག་ལ་རིགས་སུ་འཇོག་པར་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀ་མཐུན་ཞིང་སྤང་དུ་རུང་ཡང་དྲི་མ་གློ་བུར་བར་སོང་བས་ཡིན་ལ། གློ་བུར་བའི་དོན་ལ་མི་མཐུན་ཏེ་འདི་ལྟར་དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་དྲི་མ་ཞེས་པ་བློས་བཏགས་ནས་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་གློ་བུར་བར་འཇོག་གོ། །སེམས་ཙམ་པ་རྣམས་ནི་དྲི་མ་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། རྫས་སུ་བདེན་ཡང༌། ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་གོལ་བའི་གཙང་བདེ་རྟག་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པས་དེ་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་བའི་སྒོ་ནས་བཟློག་པར་ནུས་ལ། དེ་ལོག་པ་ན་འབྲས་བུར་གྱུར་བའི་ཆགས་སོགས་ཀྱང་རང་གི་ངང་གིས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འབྲལ་རུང་ཡིན་པས་གློ་བུར་བར་འདོད་དོ། །དེས་ན་དབུ་མ་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཤིས་ལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་རྟོགས་པ་ན་ཐ་སྙད་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ཞི་བར་འགྱུར་ཞིང༌། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་གཉེན་པོ་མཐའ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོས་ནས་སྒྲོ་བཏགས་ཏེ་འདི་ནི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་སོ་ཞེས་འཇོག་གོ། །སེམས་ཙམ་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དེ་གཤིས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གྲུབ་ཅིང་དྲི་མ་དེ་དག་དེ་ལ་གཉེན་པོས་འབྲལ་དུ་རུང་ལ
Chinese
如“广大自性光明”所说，此《宝性论》中，法界被说为种姓。同样在《宝性论》中也说：“总的来说，种姓是，三宝之种姓，一切能见者之境，那也是四种。”这里也将界、菩提、功德、事业四者都说为种姓。具体来说：“如宝藏和果树，种姓应知有两种，无始自性安住和，如实生起最殊胜。”这里所说的两种种姓中，以宝藏为例说明的自性安住种姓是：“如是心中具足珍宝藏，无垢离取舍之法性，未证悟故众生恒时受，无量贫困诸痛苦。”这里清楚地说明了离取舍的法性。第二，成为种姓的方式是：一般来说，在有情的心识相续中，具有产生功德的可能性，以及可以断除障碍的因素，仅仅将这些作为种姓，中观和唯识两派都一致认可。虽然可以断除，但因为染污是暂时的。对于暂时性的意义，两派观点不同。中观派认为，所谓的染污，仅仅是分别念安立的，实际上并不存在实体的空性，因此是暂时的。而唯识派认为，染污是心和心所产生的他起性的自性，虽然在实体上是真实的，但是由于由颠倒作意所产生的，执著蕴的体性为清净、安乐、常、我的缘故，可以通过破斥对境的方式来遮止，当遮止时，作为果的贪等也会自然而然地止息，因此是可以分离的，所以认为是暂时的。因此，中观派认为，当证悟到心性本为空性，一无所成时，名言中如幻的执著都会寂灭，如幻的对治也会生起。因此，从世俗的角度安立心性本身，认为这是自性安住的种姓。唯识派认为，心性光明，其体性在本质上恒时存在，并且染污可以通过对治来分离。
English
As it says, "Vast, naturally luminous," in accordance with this, in this Ornament, the Dharmadhatu is spoken of as the lineage. Similarly, in the Uttaratantra, it also says, "In general, the lineage is, the lineage of the Three Jewels, the realm of all seers, that is also fourfold." Here, the four, namely, Dhatu, Bodhi, Qualities, and Activities are also explained as lineage. Specifically, "Like a treasure and a fruit tree, the lineage should be known as twofold, beginningless, naturally abiding, and truly arising, most excellent." Among the two lineages spoken of here, the naturally abiding lineage, exemplified by the treasure, is: "Likewise, within the mind is contained a precious treasure, the stainless Dharma-nature free from acceptance and rejection, due to non-realization, beings constantly experience, countless sufferings of poverty." Here, the Dharma-nature free from acceptance and rejection is clearly explained. Second, the way of becoming a lineage is: In general, in the mind-stream of sentient beings, there is the possibility of generating qualities, and the factor of being able to abandon obscurations, merely considering these as the lineage, both Madhyamaka and Chittamatra agree, and although it can be abandoned, it is because the defilements are adventitious. Regarding the meaning of adventitious, they disagree, as follows: The Madhyamikas consider defilements to be merely imputed by the mind, and in reality, they are emptiness without substance, therefore they are considered adventitious. The Chittamatrins consider defilements to be of the nature of other-dependence, arising from the mind and mental factors. Although they are truly substantial, they are generated by incorrect attention, which deviates from the nature of the aggregates, grasping at purity, pleasure, permanence, and self. Therefore, they can be reversed by refuting the object, and when that is reversed, attachment and other results will also naturally cease, therefore they are separable, so they are considered adventitious. Therefore, the Madhyamikas believe that when one realizes the emptiness of the mind's nature, in which nothing is established, all illusory grasping in conventional terms will be pacified, and all illusory antidotes will arise. Therefore, from the perspective of conventional truth, they impute to the nature of the mind itself, saying, "This is the naturally abiding lineage." The Chittamatrins believe that the luminous nature of the mind is inherently established at all times by its own essence, and that those defilements can be separated from it by antidotes.
Tibetan
། ཅི་ཙམ་བྲལ་བ་དེ་ཙམ་དུ་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བས་དེ་གཉིས་ཀྱི་གཞི་བྱེད་པས་ཆོས་ཉིད་རིགས་སུ་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཆོས་ཉིད་རིགས་སུ་འདོད་པར་མཚུངས་ཀྱང་དྲི་མའི་སྦྱང་གཞི་བདེན་པར་འདོད་མི་འདོད་མི་འདྲ་བས་རིགས་སུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་མི་མཚུངས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཙམ་གྱི་སྐབས་སུ་དྲི་མ་གདོད་ནས་ཟད་པར་གསུང་བ་རྣམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསྐྱེད་པས་གནས་ལུགས་ལ་མ་ཞུགས་པ་ཙམ་ལ་བཤད་ཀྱི། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་ལྟར་བློས་བཏགས་པའི་མིང་ཙམ་དུ་ མི་བཤད་དེ་འདྲེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དྲི་མ་ཟད་མེད་སྐྱེ་མེད་ཀྱང་ལུགས་ཕྱི་མ་འདིའི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པས་འདི་ལྟར་ན་སྤང་བྱ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ལ་སྤངས་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་ཀྱི་སྤང་གཉེན་རྫས་ཐ་དད་དུ་བདེན་པར་མི་འདོད་དེ། སྒྱུ་མའི་གླང་པོས་སྒྱུ་མའི་གླང་པོ་གཞན་ཞིག་ཕམ་པར་བྱས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་འདུས་བྱས་ལ་རིགས་སུ་འཇོག་པ་ནི་དེས་ཟག་མེད་སྐྱེད་པས་ཡིན་ལ་ཆོས་ཉིད་རིགས་སུ་འཆད་པ་ནི། དེ་ལ་དམིགས་པས་ཡོན་ཏན་སྐྱེད་པ་ཙམ་ལ་རིགས་སུ་འཇོག་གོ། །དེ་ལྟར་དམིགས་རྐྱེན་དང་རྒྱུའི་རྐྱེན་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རིགས་སུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་རིགས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རིགས་དང་མ་ངེས་པའི་རིགས་དང་རིགས་ཆད་པ་ལྔར་ལང་གཤེགས་ལས་གསུངས་ཏེ། ཕྱི་མ་ནི་གྲོལ་དཀའ་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་ཀྱི་རིགས་གཏན་ཆད་མི་སྲིད་དེ། དྲི་མ་སྤང་དུ་མི་རུང་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་སྲིད་པ་ལས་བརྒལ་བ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ་མེ་ལ་མེའི་ཚ་བ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་རིགས་ཀྱི་ངེས་ཚིག་ནི། རྒྱན་ལས། ཡོན་ཏན་ནི། །སྒྲོལ་བའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ཞེས་པ་ལྟར་འདི་ལས་ཡོན་ཏན་དག་སྐྱེ་ཞིང་འབྱུང་བས་རིགས་སོ། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ནི། བྱང་ས་ལས། རིགས་དེ་ནི་གཞི་ཞེས་ཀྱང་བྱ། སྟོན་པ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། རྟེན་དང༌། ཉེར་གནས་དང༌། ས་བརྒྱད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ དང༌། གནས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བརྟེན་ཆོས་སྒྲུབ་པ་བཅུ་གསུམ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། སྒྲུབ་པ་བཅུ་གསུམ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་བཅུ་གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་སྒྲུབ་པ་བཅུ་གསུམ་སྤྱིར་བསྟན་པ་ནི། བདག་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཆོས་ངེས་འབྱེད་བཞི་དང༌། མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཏེ་རྟོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་དང༌། གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང༌། སྤོང་བ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་དང༌། སྤོང
Chinese
既然越是远离，就越能生起一切功德，因此将作为这两者基础的法性视为种姓。这样，虽然在认为法性为种姓上相同，但由于对于垢染的净化基础是否认为是真实的，存在不同，因此作为种姓安立的理由也不同。因此，在唯识宗的观点中，所说的垢染从一开始就已穷尽，是由于颠倒的理由所产生的，只是针对未进入实相的状态而说的。并不像说自性空者那样，仅仅说是心识假立的名言，因为那样会混淆。垢染无尽无生也是后一种观点的特点，因此这样认为时，仅仅是知道所断的自性为空性，就安立为已断，并不认为所断和对治作为不同的实体是真实的。就像幻化的象击败了另一头幻化的象一样。此外，将有为法安立为种姓，是因为它能生起无漏法，而解释法性为种姓，仅仅是因为缘它能生起功德，才安立为种姓。这样，通过所缘缘和因缘两种方式而成为种姓。第三，种姓的分类是：声闻缘觉菩萨三乘的种姓、不确定的种姓和种姓断绝，这五种在《楞伽经》中有所阐述。后一种是指难以解脱，并非指种姓完全断绝，如果垢染不能断除，那就会成为心性的自性，如果是那样，超越轮回就不可能了，就像火的热性一样。第四，种姓的词义是：如《宝性论》中所说：“功德乃知为，解脱之义故。”像这样，从此产生和生起功德，所以是种姓。名称的同义词是：如《瑜伽师地论》中所说：“种姓，也称为基础，导师，原因，所依，近处，以及就第八地的角度而言，也称为先行者和处所。”第二，解释十三种所依之法，分为两部分：总的展示十三种所依之法和详细解释十二种所依之法。第一，总的展示十三种所依之法是：证悟无我的四种决择分法，以及见道和修道，这六种是证悟之法，以及对治无间道，断除烦恼的解脱道，以及断
English
Since the more one separates, the more one generates all qualities, therefore, the nature of reality, which is the basis of these two, is considered as lineage. Thus, although it is the same in considering the nature of reality as lineage, the reasons for establishing it as lineage are different because of the difference in whether or not one considers the basis for purifying defilements as real. Therefore, in the view of the Mind-Only school, the statement that defilements are exhausted from the beginning is due to the reasons of reversal, and it is only said in reference to the state of not entering reality. It is not merely said to be a name established by the mind, as those who speak of emptiness of inherent existence do, because that would be confusing. The non-exhaustion and non-arising of defilements is also a characteristic of this later view, so when one thinks like this, merely knowing the nature of what is to be abandoned as emptiness is established as having been abandoned, and one does not consider what is to be abandoned and the antidote as different entities to be real. It is like a magical elephant defeating another magical elephant. Furthermore, conditioned phenomena are established as lineage because they can generate uncontaminated phenomena, and explaining the nature of reality as lineage is merely because focusing on it can generate qualities, that is why it is established as lineage. Thus, it becomes lineage through the two ways of object-condition and cause-condition. Third, the classification of lineage is: the lineage of the three vehicles of Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas, the uncertain lineage, and the extinction of lineage, these five are explained in the Laṅkāvatāra Sūtra. The latter refers to being difficult to liberate, not to the complete extinction of lineage. If defilements cannot be abandoned, then it would become the nature of mind, and if that were the case, it would be impossible to transcend saṃsāra, just like the heat of fire. Fourth, the definition of lineage is: as stated in the Ornament, "Qualities are to be known as the meaning of liberation." Like this, qualities arise and originate from this, so it is lineage. Synonyms for the name are: as stated in the Yogācārabhūmi, "Lineage is also called basis, teacher, cause, support, proximity, and from the perspective of the eighth ground, it is also called forerunner and place." Second, explaining the thirteen dependent dharmas is divided into two parts: a general presentation of the thirteen dependent dharmas and a detailed explanation of the twelve dependent dharmas. First, the general presentation of the thirteen dependent dharmas is: the four decisive discriminations that realize selflessness, and the paths of seeing and cultivation, these six are the dharmas of realization, as well as the antidote uninterrupted path, the path of liberation that abandons afflictions, and the aban-