Tibetan
་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེས་འཛིན་པའི་གཡེང་བ་ལ་ཆགས་པ་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤངས་ནས་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རེག་པར་བྱེད་དེ་འདི་ནི་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ནི་འདིའི་མཇུག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ས་དང་པོར་འཇུག་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཆོས་མཆོག་གོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་གསུམ་གྱིས་གཟུང་མེད་ལ་སྒོམ་བྱུང་གི་ངེས་པ་རྙེད་ཀྱང་སེམས་ཙམ་དུ་ཞེན་པས་འཛིན་པའི་གཡེང་བ་མ་ཞི་ལ། བཞི་པས་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་ཡང་མི་འཛིན་པས་འཛིན་མེད་ལ་སྒོམ་བྱུང་གི་ངེས་པ་རྙེད་དོ། །དེ་ལྟར་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་མོས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ནི། ངོ་བོས་ཕྱེ་ན་དྲོད་རྩེ་བཟོད་མཆོག་བཞི་ཡོད་ལ། ཆེ་འབྲིང་ གིས་ཕྱེ་ན་བཅུ་གཉིས་ཏེ་རེ་རེ་ལ་གསུམ་གསུམ་ཡོད་པས་སོ། །གཞན་ཡང་དྲོད་རྩེ་གཉིས་དང༌། བཟོད་པ་དང་ཆོས་མཆོག་ལ་ཆོས་ལ་ངེས་སེམས་ཀྱི་བཟོད་པ་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་དུ་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ཕྱེ་བའི་བློ་གང་ཡིན་བརྟགས་པ་ནི། སྦྱོར་ལམ་མཉམ་བཞག་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་མངོན་སུམ་དུ་ནི་མི་འདོད་དེ། སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་ཡིད་མངོན་གྱུར་དུ་མི་འཇུག་པའི་སྐབས་སྲིད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། །བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་བློ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་བདག་ལྟ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་འགལ་བས་སོ། །དེས་ན་སྦྱོར་ལམ་དུ་བདག་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ནི་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་སྤྱི་རང་ལ་སྣང་བ་ལ་དེར་མོས་ནས་འཛིན་པའི་དོན་སྤྱི་འཇལ་བའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་དོན་སྣང་བའི་རྟོག་པ་ཡིན་ལ། ཚོགས་ལམ་དུ་བདེན་བཞིའི་དོན་རིག་པའི་ངེས་པའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་ལ་དེ་ལྟར་དྲན་པའི་བཅད་ཤེས་ཀྱང་ཡོད་ཅིང༌། བདག་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ལ་རྗེས་དཔག་ཀྱང་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སྦྱོར་ལམ་རང་གི་ངོ་བོ་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ཀྱང་ཐ་མལ་བའི་བློ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྲུལ་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་སྦྱོར་ལམ་དེ་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཡིན་ཟེར་བ་ཡོད་དོ། མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་བརྟས་པས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས། །རྗེས་སུ་མཐུན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག ། རྗེས་སུ་འབྲེལ་བཅས་བཟློག་པ་དང༌། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ཕྱིན་ཅི་ལོག །རྗེས་སུ་འབྲེལ་མེད་སྒོམ་པའོ། །ཞེས་རྗེ་བཙུན་གྱིས་གསུངས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ན་མཁས་མཆོག་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མ་འཁྲུལ་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འཁྲུལ་ཤེས་ནི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྒོམ་སྤང་དང་འབྲེལ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་མ་འཁྲུལ་པ་ནི་འཕགས་པ་སློབ་པའི་སྒོམ་ལམ་དང༌། ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་རྗེས་འབྲེལ་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ནི་མི་སློབ་པའི་སྒོམ་ལམ་ལ་གསུངས་ཤིང༌། འགྲེལ་བཤད་དུ་ཡང་དང་པོ་དྲན་ཉེ་ནས་སྟོབས་སྒོམ་པའི་བར་དང༌། གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་དང་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་སྒོམ་པའི་བར་ལ་གསུང་ངོ༌། །དེས་ན་ཚུར་མཐོང་གིས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་འདོད་པར་ནི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཉན་པ་ཙམ་ཡང་སྤངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞི་བ་འཚོས། །ཚུ་རོལ་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །སེམས་ནི་དེ་ལ་ནོར་པའི་ཕྱིར། །ཡང་དག་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང༌། །མངོན་སུམ་དག་གིས་གྲུབ་པ་མེད། ཅེས་དང༌། རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་ཚབས་ཀྱིས། ཕྲ་ཕྱིར་ཐོས་པའི་ཡུལ་མིན་ཕྱིར། །དོན་དམ་ཡིན་ཕྱིར་བསམ་བྱ་མིན། །ཆོས་ཉིད་ཟབ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི། །སྒོམ་པ་ལ་སོགས་ཡུལ་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་དམུས་ལོང་བཞིན། །བྱིས་པས་དེ་སྔོན་མཐོང་ མ་མྱོང༌། ཞེས་པ་ལྟར་ཁས་བླང་ངོ༌། །བཞི་པ་ཐེག་ཆེན་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་གསུམ། དམིགས་རྣམ་རྒྱུ་གསུམ། །ངེས་འབྱེད་བཞིའི་གྲངས་བཞིན་སྤང་བྱ་བཞི། མཚུངས་ལྡན་རྟོག་པ། ཡོངས་འཛིན་དགེ་བའི་བཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་དམིགས་རྣམ་རྒྱུ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། དམིགས་པ་མི་རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདེན་བཞི་རྣམ་པ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པ། རྒྱུ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བར་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་མཚུངས་ལྡན་རྟོག་པའི་ཁྱད་པར་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་རྟོག་པ། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་སྤང་བྱ་རྟོག་པ་བཤད་པ་ལ་བདུན། །གང་གིས་རྟོག་པའི་ངོ་བོ། གང་ལ་རྟོག་པའི་ཡུལ། ཇི་ལྟར་རྟོག་པའི་ཚུལ། རྟོག་པ་དེའི་རབ་དབྱེ། གྲངས་ངེས་པ། གོ་རིམ་ངེས་པ། མུ་བརྩི་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྤྱི་དང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་པའོ། དང་པོ་སྤྱིར་བསམ་པ་ནི། མཛོད་ལས། རྟོག་དང་དཔྱོད་བརྩིང་ཞི་བ་ཉིད། ཅེས་རྩིང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང༌། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། ཞེས་མིང་དོན་འདྲེར་རུང་དུ་འཛིན་པ་དང༌། དབུས་མཐའ་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། ཞེས་གཉིས་སུ་སྤང་བའི་ཁམས་ག
Chinese
如果不存在所取境，那么执著也不可能存在，因此，立刻断除对执著散乱的贪恋，并证得那直接的等持，这被称为直接等持。此等持紧随其后立即进入初地，因此被称为直接等持，即殊胜法。这样，前三个通过修习而获得对无所取的定解，但由于执著于唯识，执著的散乱尚未平息。第四个则连唯识也不执著，因此获得对无执的修习定解。因此，这四个都特别倾向于无我之义，因此也被称为胜解行。第二，
English
If there is no object to be grasped, then clinging cannot exist either, therefore, immediately abandon attachment to the distraction of clinging, and attain that immediate samadhi, which is called immediate samadhi. This samadhi immediately enters the first ground, therefore it is called immediate samadhi, which is the supreme Dharma. Thus, the first three obtain certainty of meditation on non-grasping, but because of clinging to mere mind, the distraction of clinging has not subsided. The fourth does not even cling to mere mind, therefore it obtains certainty of meditation on non-clinging. Therefore, these four are particularly inclined towards the meaning of selflessness, therefore they are also called adhimukticarya. Second, classification: From the perspective of essence, there are four: heat, peak, forbearance, and supreme Dharma. From the perspective of great, medium, and small, there are twelve, because each has three. Furthermore, heat and peak, and forbearance and supreme Dharma, with regard to Dharma, there are three types of forbearance with certainty of mind towards Dharma: great, medium, and small. Third, examining what the wisdom that is divided is: The samadhi of the path of application does not wish to directly realize the meaning of selflessness, because if afflictive emotions manifest in the continuum of an ordinary being, there is a possibility of faults. Because when the wisdom that directly realizes selflessness manifests, it contradicts the manifestation of the view of self. Therefore, in the path of application, focusing on selflessness is because the general meaning of selflessness appears, and one generates faith in it, thereby measuring the wisdom of the general meaning that is clung to, therefore it is a conceptual thought in which sound and meaning appear. In the path of accumulation, there is also a decisive consciousness of remembering in this way for the intention of not forgetting the meaning of the four truths, and there is also subsequent inference for some distinctions of selflessness. Thus, although the nature of the path of application itself is mistaken consciousness, it is not mistaken consciousness in all aspects like ordinary consciousness, it is said that the path of application is the cause of the completely pure realm of Dharma, and is a subsequent inference relying on reasons such as one and other being separate. Because it arises from the increase of habits corresponding to hearing. Observing the key point of this meaning, conforming and inverted, conforming with connection and preventing, not inverted and inverted, cultivating conforming without connection. As the meaning spoken by the venerable one, when explaining it, the great wise one.
Chinese
不被世俗迷惑之后，随顺的错觉是凡夫的修道，与颠倒的修断相关联，其自性不被迷惑是圣者有学的修道，既没有颠倒也没有随顺关联的是无学的修道。在解释中也说，第一个是从忆念近取到修习力量之间，第二个是修习七觉支和道支之间。因此，对于认为现量证悟法性，智者们连听闻都舍弃，全知寂护说：“所有世俗的见解，心都迷恋于此，因此任何真实的事物，都无法通过现量来成立。”以及，佛陀的补处说：“因为细微所以不是听闻的对境，因为是胜义谛所以不是思虑的对象，因为法性深奥所以不是世间人的禅修等对境，因为就像盲人对于色法一样，孩童以前从未见过。”这样承诺。第四，大乘加行道的差别有三：所缘、行相、因三个，四决择分的数量一样，应断除的有四，俱生分别，依止善知识的差别。第一，所缘、行相、因三个的差别是：所缘以无常等来区分的四谛，断除对行相的显现执着，即与法无我相符的行相。因是生起三乘一切证悟之种性的因。第二，俱生分别的差别有二：应断除的分别，断除的对治。第一，宣说应断除的分别有七：以什么来分别的自性，对什么进行分别的对境，如何分别的方式，分别的类别，数量决定，次第决定，边际计算。第一有二：总的和个别的思考。第一，总的思考是，在《俱舍论》中说：“分别和观察是粗和寂静。”是粗糙的行相，以及在《释量论》中说：“凡是能执取声音和意义的知识，那就是对它的分别。”是执著名相和意义可以混淆，以及在《中边分别论》中说：“非真实的遍计所执是心和心所三界。”是二取应断除的界。
English
The illusion that follows without being confused by worldly conventions is the path of cultivation for ordinary beings, related to the abandonment of cultivation of inversions, its own nature not being confused is the path of cultivation for noble learners, and that which has neither inversion nor subsequent connection is said to be the path of cultivation for non-learners. In the commentary, it is also said that the first is from mindfulness to the cultivation of strength, and the second is the cultivation of the seven branches of enlightenment and the branches of the path. Therefore, regarding the view that the nature of reality is directly realized by ordinary perception, the wise abandon even hearing about it. The all-knowing Shantarakshita said, "All worldly views, the mind is deluded by them, therefore no real thing can be established by direct perception." And, the regent of the Buddha said, "Because it is subtle, it is not an object of hearing, because it is ultimate truth, it is not an object of thought, because the nature of reality is profound, it is not an object of worldly meditation, etc., because like a blind person to form, a child has never seen it before." Thus, it is promised. Fourth, the differences of the Mahayana path of joining are three: object, aspect, and cause. Like the number of four discriminations, there are four to be abandoned, co-emergent conceptualization, and the difference of relying on a virtuous spiritual friend. First, the differences of object, aspect, and cause are: the object is the four truths distinguished by impermanence, etc., preventing all attachment to the appearance of aspects, that is, the aspect that conforms to the selflessness of phenomena. The cause is the cause of generating all the lineages of realization of the three vehicles. Second, the difference of co-emergent conceptualization has two: conceptualization to be abandoned, and the antidote to be abandoned. First, explaining the conceptualization to be abandoned has seven: the nature of what is conceptualized, the object of what is conceptualized, the way of how it is conceptualized, the divisions of conceptualization, the determination of number, the determination of order, and the calculation of limits. First, there are two: general and specific thought. First, general thought is, in the Abhidharmakosha, it says, "Conceptualization and analysis are coarse and peaceful." It is a coarse aspect, and in the Pramanavarttika, it says, "Whatever knowledge grasps sound and meaning, that is conceptualization of it." It is grasping names and meanings as interchangeable, and in the Madhyantavibhaga, it says, "Unreal imagination is mind and mental factors, the three realms." It is the realm of the two grasps to be abandoned.