Tibetan
མི་མོས་པ་ཡོད་པ་དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞིའི་བརྡའ་མཛད་དོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། བྱང་སེམས་ཡིན་པའི་ཉན་རང་དང་དགྲ་བཅོམ་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་གསུམ་འཆོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡན་གྱིས་གདམས་ངག་བཤད་པའི་རིམ་པ་དེ་སོང་ངོ༌། །གསུམ་པ་གདམ་པའི་འབྲས་བུ་ངེས་འབྱེད་ཡན་ལག་ལ་གཉིས། སྦྱོར་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྟེན། བརྟེན་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་མོ། དང་པོ་ལུས་རྟེན་ནི། རང་འགྲེལ་ལས། གསུམ་ནི་མི་དག་གི་ནང་ ཁོ་ན་དང་གླིང་གསུམ་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། སྔོན་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ནི་ལྷ་དག་གི་ནང་དུའང་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་བཤད་དོ། དེས་ན་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་ལ་སྐྱེ་དགོས་སོ། །སེམས་རྟེན་ནི། གཙོ་བོར་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བརྟེན་ནོ། །གཉིས་པ་བརྟེན་པ་སྦྱོར་བའི་ལམ་ལ་བཞི། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཕྱེ་བའི་བློ་གང་ཡིན་བརྟགས་པ། ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ངོ་བོ་ལ་གཉིས། ཐུན་མོང་དང༌། སོ་སོའི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ཐུན་མོང་གི་ངོ་བོ་ནི། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པས་ངེས་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྒོམ་བྱུང་གཙོ་ཆེ་བའོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ནི། བྱང་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པས་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྣམས་མ་མཐོང་གི་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པ་ཁོ་ན་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྣང་བར་མཐོང་བ་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་ཆོས་ལ་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་དང་པོ་ནི་དྲོད་དོ། །དྲོད་དུ་ཐོབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཇེ་ཆེར་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་གནས་པའི་བྱེད་པས་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པོ་རྩོམ་པ་ནི་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་རྩེ་མོའོ། །དེ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཤས་ཆེར་འཕེལ་ནས་སེམས་ཙམ་ལ་གནས་ཏེ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདི་ནི་ནང་གི་སེམས་ཁོ་ནར་ཟད་དོ་ཞེས་རྟོགས་ པའོ། །དེ་ནས་དོན་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ནི་སེམས་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱིས་སེམས་ལས་གཞན་མིན་ནོ། །ཞེས་མཐོང་སྟེ་དེའི་ཚེ་ནི་གཟུང་བའི་གཡེང་བ་སྤངས་ལ་འཛིན་པའི་གཡེང་བ་འབའ་ཞིག་ལུས་སོ། །འདི་ནི་གཟུང་མེད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པ་དང༌། འཛིན་པ་མེད་པའི་རྗེས་སུ་སོང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏམ་བཟོད་པའོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་བའི་གཡེང་བ་སྤངས་ནས་འཛིན་པའི་གཡེང་བ་ཙམ་ལ་གནས་པ་དེ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར
Chinese
为了遣除不信，所以作了四双士的表示。对实事造成损害的是：会出现作为菩萨的声闻、独觉和阿罗汉的自性，因此三种乘会混淆。以上是讲授口诀的次第。第三，抉择所选的果之支分有二：生起加行道的所依，所依的加行道。首先，身体所依是：自释中说，三者只在人中和三洲中产生。以前生起者也在天众中显现。第四者，也在天众中产生。这样说了。因此，必须生起见道生起的所依。心所依是：主要依靠六禅地中的任何一个。第二，所依的加行道有四：本体、分类、辨别所分的智慧是什么、差别。首先，本体有二：共同和各自的本体。首先，共同的本体是：通过听闻、思维和修习而确定证悟，其中修所生慧是主要的。第二，各自的本体是：菩萨入定后，除了意念的表达外，不见到色等诸法，只见到意念的表达本身显现为自共相的体性，这是获得显现的等持，或者对法生起决定认识的第一个忍位是暖位。为了使在暖位获得的法的显现更加增长，以不住的行持而精勤稳固地努力，这是显现增长的等持，即顶位。这样精勤努力后，法的显现更加增长，安住于唯识，了悟显现为对境的这只是内在的心，从那以后，显现为实事诸法只是心，不是心以外的他物。这样见到，那时就舍弃了所取的散乱，只剩下能取的散乱。这是进入无所取的一方，并且随顺无能取，因此是进入真如一方的等持或忍位。这样舍弃了所取的散乱，只安住于能取的散乱，也这样想：
English
In order to dispel disbelief, the indication of the four pairs of individuals was made. What harms reality is that there would be Hearers, Solitary Realizers, and Arhats who are Bodhisattvas by nature, and therefore the three vehicles would be confused. That was the order of explaining the instructions. Third, the branch of ascertaining the chosen fruit has two parts: the basis for the arising of the path of joining, and the path of joining that relies on the basis. First, the physical basis is: The self-commentary says, "The three only arise among humans and in the three continents. Those who have previously arisen also manifest among the gods. The fourth also arises among the gods." Thus it is said. Therefore, it is necessary to arise on the basis of the arising of the path of seeing. The mental basis is mainly based on any of the six dhyana grounds. Second, the path of joining that relies on the basis has four parts: essence, divisions, examining which is the discriminating wisdom, and distinctions. First, the essence has two parts: common and individual essences. First, the common essence is: definite realization through hearing, thinking, and meditation, of which meditation-born wisdom is the most important. Second, the individual essence is: When a Bodhisattva is in meditative equipoise, he does not see forms and other objects except for the expression of the mind, and only sees the expression of the mind itself appearing as the characteristic of self and generality. This is the samadhi of obtaining appearance, or the first kshanti (patience) of definite understanding of the Dharma, which is the heat. In order to increase the appearance of the Dharma obtained in the heat, one exerts steady effort with non-abiding action, which is the samadhi of increasing appearance, i.e., the peak. Having exerted effort in this way, the appearance of the Dharma increases greatly, and one abides in mind-only, realizing that this appearance as an object is only the inner mind. From then on, the phenomena that appear as objects are only mind, and are not other than mind. Having seen this, at that time one abandons the distraction of the grasped and only the distraction of the grasper remains. This is entering one side of the ungrasped, and because it follows the ungrasping, it is the samadhi or kshanti of entering one side of suchness. Having abandoned the distraction of the grasped in this way, and only abiding in the distraction of the grasper, one also thinks in this way: