Tibetan
མ་གྱི་སྒོམ་སྤང་རྣམས་དགུར་དྲིལ་ནས་སྤོང་བའོ། །དེ་ཡང་འཆི་དུས་ཀྱི་སྔོན་ནམ་དེ་ལ་ཉེ་བའི་ཚེ་ཕལ་ཆེར་དགྲ་བཅོམ་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་མ་ཐོབ་ན་འདོད་པར་སྐྱེས་པའི་རྟེན་ལ་འདའ་ཞིང༌། ལུང་གི་བསྟན་པ་ནུབ་པ་དང་འདོམས་ན་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་ལ་མ་ལྟོས་པར་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་རང་རྒྱལ་དུ་འགྱུར་ཏེ་སློབ་པའི་དུས་ནའང་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་པ་འདིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུ་བཞིར་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། མཐོང་སྤང་སྤངས་ཙམ་གྱིས་རྒྱུན་ཞུགས་དང༌། སྒོམ་སྤང་ལ་གཉིས་ལས་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་དྲུག་པ་སྤངས་པ་ཕྱིར་འོང་དང༌། དགུ་པ་སྤངས་པ་ཕྱིར་མི་འོང་དུ་བཞག་གོ། །གོང་མའི་སྒོམ་སྤང་སྤངས་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་ཡིན་ལ། འདོད་པ་ལ་གཉིས་བཞག་པ་ནི་དེ་ལས་མྱུར་དུ་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་འདི་དག་དང་པོར་ཁམས་གང་དུ་ཐོབ་ཚུལ་ཡང་མཛོད་ལས། འདོད་པར་གསུམ་ ཐོབ་ཐ་མ་ནི། གསུམ་དུའོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་མཚོན་བྱ་དོན་གྱི་དགེ་འདུན་བཤད་པ་ལ་ལྔ། གང་ལས་དབྱེ་བའི་གཞི། ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བའི་གྲངས། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན། དེ་དག་གང་གི་མཚོན་བསམ་པ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གཞན་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ནོ། །གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་ཕྱེ་བའི་གྲངས་ལ། སྤྱིར་མདོ་ལས་རྒྱལ་སྲས་ཞེ་བརྒྱད་གསུངས་ཀྱང་མདོ་དང་རྒྱན་སྦྱར་བའི་དབང་དུ་ན་དགེ་འདུན་ཉི་ཤུ་འདྲེན་ཏེ། འདི་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དང༌། ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འདྲེན་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བུདྡྷ་ཤྲཱི་དང་པ་སྟེ་རྩ་བའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཉི་ཤུ་འདྲེན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། འཕགས་པ་དང༌། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་སོ། །འདི་གཉིས་ནི་ས་བཅད་གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ནི། སློབ་དཔོན་འཕགས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཆད་ན་འདི་ལ་བཞི། བརྒྱད་པ། ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང༌། མཐར་གྱིས་པ། རང་རྒྱལ་མིང་ཅན་གྱི་བྱང་སེམས་སོ། །དང་པོ་བརྒྱད་པ་ལ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། ལམ་ཤེས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་བཅོ་ལྔ་གང་རུང་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དབང་རྟུལ་དད་པའི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་གཞན་དོན་གྱི་དབང་གིས་བསམ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པར་ ལས་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་དབང་གིས་མིའི་ནང་ནས་མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་སྐྱེས་པའོ། །གཉིས་པ་རྟོགས་པ་སྔ་མ་ལྟ་བུའི་དབང་རྣོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གཞན་དང༌། དགའ་ལྡན་གྱི་ལྷའི་རིས་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་འདིར
Chinese
将欲界所断的九品修断烦恼全部断除。那时，临终之前或临近死亡时，大多会成为阿罗汉。如果没有获得阿罗汉果，就会在欲界受生后去世。如果与教法隐没时期相符，那么在最后一生中，无需依赖上师也能获得菩提，成为独觉佛，因此即使在学习阶段，声闻乘也无法涵盖这一点。第三，确定四果的原因是：仅仅断除见道所断，就成为入流果；在修道所断中，断除欲界修断的第六品，就成为一来果；断除第九品，就成为不还果。断除上界的修断烦恼，就是阿罗汉。在欲界设立两个果位，是因为他们会迅速去世。这些果位最初在哪个界获得的方式，在《俱舍论》中说：欲界得三果，最后是三界。第二，解释所代表的义僧有五点：从何处划分的基础，如何划分的数量，划分的各自自性，这些代表什么，以及其他特殊的法。第一是圣僧。第二，关于如何划分的数量。一般来说，经中说了四十八位佛子，但如果结合经和庄严经论，则引用二十位僧众。这有两种引用方式：如字面意义和不如字面意义。第一种是，如同佛陀吉祥等根本词语一样，如字面意义引用二十位。第二种有两种：圣者和论师的观点。这两种将在第三部分中解释。第三，划分的各自自性。如果论师跟随圣者来解释，则有四种：第八者，离贪先逝者，渐进者，以及名为独觉的菩萨。第一种第八者有两种，第一种是：处于道智的见道最初十五个刹那中的任何一个刹那的菩萨，是钝根，跟随信仰道的，不是为了他人的利益而有意转生，而是由于业和福德的力量，从人中生于人中。第二种是：像先前证悟一样的利根，跟随智慧道的，是从其他佛土和兜率天的天界死亡并转生到这里。
English
The nine categories of afflictions to be abandoned by cultivation in the desire realm are completely eliminated. At that time, before death or near death, most will become Arhats. If the Arhat fruit is not attained, one will pass away after being born in the desire realm. If it coincides with the time when the teachings are disappearing, then in the last life, one can attain Bodhi without relying on a teacher and become a Pratyekabuddha, so even in the learning stage, the Shravaka vehicle cannot cover this. Third, the reason for determining the four fruits is: merely abandoning what is to be abandoned by the path of seeing, one becomes a Stream-enterer; in what is to be abandoned by the path of cultivation, abandoning the sixth category of what is to be abandoned by cultivation in the desire realm, one becomes a Once-returner; abandoning the ninth category, one becomes a Non-returner. Abandoning the afflictions to be abandoned by cultivation in the upper realms is to become an Arhat. Establishing two fruit positions in the desire realm is because they will pass away quickly. The way these fruits are initially obtained in which realm is stated in the Abhidharmakosha: "Three fruits are obtained in the desire realm, and the last is in the three realms." Second, explaining the meaning of the Sangha represented has five points: the basis from which it is divided, the number of how it is divided, the respective nature of the divisions, what these represent, and other special dharmas. The first is the Noble Sangha. Second, regarding the number of how it is divided. Generally, the sutras speak of forty-eight Bodhisattvas, but if the sutras and the Ornament of Realization are combined, then twenty Sanghas are cited. There are two ways to cite this: literally and non-literally. The first is that, like the fundamental words such as Buddha Shri, twenty are cited literally. The second has two: the view of the Noble Ones and the view of the teachers. These two will be explained in the third section. Third, the respective nature of the divisions. If the teachers follow the Noble Ones to explain, then there are four types: the eighth, those who pass away before attachment, the gradual ones, and the Bodhisattvas named Pratyekabuddhas. The first type, the eighth, has two types, the first being: a Bodhisattva who is in any of the first fifteen moments of the path of seeing of the path of knowledge, is of dull faculties, follows the path of faith, and is not intentionally born for the benefit of others, but due to the power of karma and merit, is born among people from among people. The second is: a sharp faculty like the previous realization, following the path of wisdom, who dies and transmigrates here from other Buddha-fields and the heavens of Tushita.
Tibetan
་སྐྱེས་པའོ། །གཉིས་པ་ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་ལ། ཞུགས་པ་དང་གནས་པ་གཉིས། དང་པོ་ཕྱིར་འོང་དང་ཕྱིར་མི་འོང་ལ་ཞུགས་པ་དད་མོས་དང༌། རིགས་མཚུངས་པའི་དབང་རྟུལ་ནི། བྱང་ཆེན་ཐབས་མི་མཁས་པས་བསམ་གཏན་དང་ཕར་ཕྱིན་སྒྲུབ་ཅིང་ལྷ་ཚེ་རིང་པོར་སྐྱེས་ནས་དེ་ནས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང་མིར་སྐྱེས་པའོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་བར་པ་གཉིས་ལ་ཞུགས་པ་མཐོང་ཐོབ་དང་རིགས་མཚུངས་པའི་དབང་རྣོན་ནི། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྒོ་ནས་བསམ་གཟུགས་ལ་སྙོམ་པར་འཇུག་ཅིང་བསམ་གཏན་གྱི་དབང་གིས་མ་ཡིན་པར། གང་ན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པ་དེ་དག་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ལ་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་འཚང་རྒྱ་བའོ། །འདིར་ཞུགས་པ་བཞི་དབང་པོའི་སྒོ་ནས་བསྲེས་ཏེ་གཉིས་གཉིས་སུ་བགྲང་བ་ནི། །དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་གྱི་མདོ་རེ་རེ་ལས་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་འབྲས་གནས་ལ་གཉིས། དང་པོ་ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་གི་ཕྱིར་འོང་དང་ཐོབ་གཉིས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ནི། བྱང་ཆེན་ཚེ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་བསམ་གཟུགས་ ཚད་མེད་སོགས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང༌། སངས་རྒྱས་བཞུགས་པའི་ཞིང་རྣམས་སུ་སྐྱེས་ནས། སླར་ཡང་དགའ་ལྡན་གྱི་ལྷ་དང་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་སྣ་ཚོགས་སུ་སངས་རྒྱ་བ་སྟེ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདིར་ལན་གཅིག་འོང་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གཞན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བས་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་ངོ༌། །གཉིས་པ་དེའི་ཕྱིར་མི་འོང་འབྲས་གནས་དད་ཐོབ་གཉིས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ནི། བྱང་ཆེན་མངོན་ཤེས་དྲུག་ཐོབ་པ་གང་དག་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་དུ་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་འགྲོ་ཞིང་སངས་རྒྱས་རྣམས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་འདི་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེར་མི་འོང་བས་ཕྱིར་མི་འོང་ངོ། །གསུམ་པ་མཐར་གྱིས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་བྱང་སེམས་ལ་གསུམ། རྒྱུན་ཞུགས། ཕྱིར་འོང༌། ཕྱིར་མི་འོང་གི་མིང་ཅན་གྱི་དགེ་འདུན་ནོ། །དང་པོ་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་མིང་ཅན་ལ་གཉིས། རྒྱུན་ཞུགས་འབྲས་གནས་མིའི་རིགས་ནས་རིགས་སྐྱེའི་སེམས་དཔའ་ནི། བསམ་གཟུགས་ཚད་མེད་རྣམས་བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྒྱལ་རིགས་བྲམ་ཟེ་ཁྱིམ་བདག་གི་རིགས་ཤིང་སཱ་ལ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བའོ། །ལྷའི་རིགས་ནས་རིགས་སྐྱེའི་སེམས་དཔའ་ནི་སྔར་ལྟར་ལས་རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞི་ནས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་ བྱེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་དང་སྐལ་པ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བའོ། །གཉིས་པ་ཕྱིར་འོང་གི་མིང་ཅན་བར་
Chinese
生。第二，就离贪先行的，入和住两种。第一，于一来和不来入者，是信解和，同种性的根钝者，大菩萨因不善巧方便，修习静虑和波罗蜜多，投生于长寿天，从那里又投生于欲界的天和人。第二，于中间二果入者，是见得和同种性的根利者，以善巧方便的方式，入于静色，并非以静虑的力量，而是在哪里有佛薄伽梵住世，就投生到那些地方，并且于此贤劫证得无上圆满菩提。此处入者四种，是从根的角度混合，而分为两种两种来数，是因为利根和钝根的经部各只有一个的缘故。第二，果住分二。第一，离贪先行的，一来和得二者的心，大菩萨一生所系缚，静色
English
are born. Second, regarding those who have previously abandoned attachment, there are two aspects: entering and abiding. First, those who enter the state of once-returner and non-returner are those with faith and those with dull faculties of the same kind. Great Bodhisattvas, due to their lack of skill in means, practice meditation and the perfections, and are born in long-lived heavens, and from there they are born as gods and humans in the desire realm. Second, those who enter the two intermediate fruits are those who have attained insight and those with sharp faculties of the same kind. Through skillful means, they enter into meditative absorption on form, not through the power of meditation, but wherever the Buddha, the Bhagavan, resides, they will be born in those places and attain unsurpassed perfect enlightenment in this fortunate eon. Here, the four types of entrants are mixed from the perspective of faculties and counted in pairs because there is only one sutra for each of sharp and dull faculties. Second, there are two aspects to abiding in the fruit. First, the heroes of the once-returner and attainment of the two who have previously abandoned attachment, the great Bodhisattva bound by one lifetime, the meditative form