Tibetan
ནས། རྐང་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་དང༌། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་མཆོག་མྱང་འདས་ལ་ཆོས་དང༌། ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་ལ་དགེ་འདུན་དུ་བཞག་གོ། །དེ་ཡང་དགོས་པ་གསུམ་ནི་སྐྱབས་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། གང་ཟག་དྲུག་ནི་སྐྱབས་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་རིམ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཆོས་དགེ་འདུན་ལ་བྱ་བ་བྱེད་པར་འདོད་པའི་ གང་ཟག་དང་ཐེག་ཆེན་རང་རྒྱལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གསུམ་མོ། །དེ་ཡང་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་རིགས་ཅན་རེ་རེས་ཀྱང་གསུམ་ཀ་ལ་སྐྱབས་སུ་བྱེད་ཀྱང་འདི་ནི་རང་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཐོབ་བྱ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚུལ་འདི་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ཐེག་ཆེན་ལ་དྲང་བའི་ཆེད་ཡིན་པས་དྲང་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གཅིག་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་ལས། །དམ་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། །སྐྱབས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན། ཞེས་སོ། །འོ་ན་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་ལ་སྐྱབས་གསུམ་མ་ཚང་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་ལམ་ཆོས་ཡིན་ལ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པ་ན་ཐེག་གསུམ་གྱི་ཚོགས་ཀྱང་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། རྒྱུད་བླ་ལས། །ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཕྱིར། །ཚོགས་ཀྱང་དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། ཞེས་སོ། །བཞི་པ་དཀོན་མཆོག་གི་སྒྲ་བཤད་ནི། རྒྱུད་བླ་ལས། །འབྱུང་བ་དཀོན་ཕྱིར་དྲི་མེད་ཕྱིར། །མཐུ་ལྡན་ཉིད་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི། །རྒྱན་གྱུར་ཕྱིར་དང་མཆོག་ཉིད་ཕྱིར། །འགྱུར་བ་མེད་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་ཉིད། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་གདམས་པ་ལ་བཞི། སྒྲུབ་པའི་མི་མཐུན་ ཕྱོགས་སྤོང་བ་དང༌། སྒྲུབ་པ་ལ་གཞན་དྲིང་མི་འཇོག་པ་དང༌། སྒྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་རྒྱུ་ལ་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ནི་སྒྲུབ་པའི་གཙོ་བོ་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ལ། དེའི་སྤང་བྱ་ཡང༌། སྤྱོད་འཇུག་ལས། །ལེ་ལོ་ངན་ལ་ཞེན་པ་དང༌། །སྒྱིད་ལུག་བདག་ཉིད་བརྙས་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གསུམ་ལས། །དང་པོ་སྙོམ་ལས་འཛིན་པ་སྤོང་བྱེད་མ་ཞེན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གདམས་པ། །གཉིས་པ་སྒྱིད་ལུག་པའི་ལེ་ལོ་སྤོང་བྱེད་མི་ངལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གདམས་པ། གསུམ་པ་བདག་ཉིད་བརྙས་པའི་ལེ་ལོ་སྤོང་བྱེད་ལམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་གདམས་པ་དང་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བ་ལ་གཞན་དྲིང་མི་འཇོག་པ་སྤྱན་ལྔ་བརྗོད་བྱར་བྱས་པ་ལ་འདོམས་ཏེ་འདི་ལ་བཞི། མཚན་ཉིད། ས་མཚམས། རྒྱུ། དགོས་པའོ། །དང་པོ་མཚན་ཉིད་ནི། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ནས་སྟོང་གསུམ་ཚུན་ཆད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤའི་སྤྱན། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདི་ནས་གཞན་དུ་འཆི་འཕོ་བ་དང་གཞན་ནས་འདིར་སྐྱེ་བ་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཅན་ལྷའི་སྤྱན། འདུས་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཅིར་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ནོ། །སྤྱན་དང་པོའི་ཡུལ་སྟོང་གསུམ་ཚུན་ཆད་དུ་ངེས་སམ་ཞེ་ན། ཉི་སྣང་ལས། དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤའི་མིག་ནི་བདག་པོའི་འབྲས་བུའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཡུལ་ངེས་པར་གསུངས་སོ། །འདི་ལྟར་ན་ཤའི་སྤྱན་ནི་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ལས་བྱུང་བའི་མིག་དབང་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་ལ་འདོད་ཅིང༌། ལྷའི་སྤྱན་ཀྱང་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་ཙམ་ལས་བྱུང་བར་བཞེད་དེ་འདི་ནི་འཕགས་པ་དང་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པའོ། །གསུམ་གྱི་གནོད་འཇོམས་ལས་ནི། གཟུགས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཤའི་མིག །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ནི་ལྷའི་མིག །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག །གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པ་མ་གཏོགས་པའི་ཤེས་པ་དགུ་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་མིག །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས། །འགྲེལ་ཆེན་ལས། རྫུ་འཕྲུལ་ ཀྱི་རྐང་པ་བསྒོམས་པའི་མཐུས་སྟོང་གསུམ་གྱི་གཟུགས་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་མཐོང་བའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་མིག་གྲུབ་པ་ཤའི་སྤྱན། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་བས་གྲུབ་པ་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་གཟུགས་ཆེ་ཆུང་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་འཕྲུལ་གྱི་སྤྱན་ནམ་ལྷའི་སྤྱན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་ཐོགས་མེད་དུ་འཇུག་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྤྱན། ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ནོ་ཞེས་
Chinese
至此。双足者之殊胜为佛陀，离贪者之殊胜为涅槃之法，众中之殊胜为四双士之僧伽。这三个必要之处是为了阐述三皈依的功德。六种人是指在三皈依中，依次想要为佛、法、僧作事的 人和大乘、独觉、声闻三种根性者。如果从因之皈依的角度来说，每一种根性者都可以皈依三者，但这是从各自不共的所获得之果的皈依的角度来说的。这样，这种方式是为了引导安住于三乘者逐渐趋向大乘，因此是引导义。第三，究竟的唯一皈依是佛陀，如《宝性论》云： 究竟皈依唯一佛。 那么，究竟的皈依是否会缺少三皈依呢？不会有缺失。因为佛陀的心续中的灭道就是法，获得法身时，三乘的僧众也会达到圆满。如《宝性论》云： 佛具法身故，僧亦彼究竟。 第四，三宝的词义解释。如《宝性论》云： 稀有故及无垢故， 具力及是世间饰， 殊胜故及无变故， 是故彼即名珍宝。 第四，修证圆满之因的教导有四种：舍弃与修证相违之品，修证不依赖于他者，修证之功德全部圆满，以及修证达到究竟之因的教导。第一是修证之主要为精进，其所应舍弃的，如《入行论》云： 耽著恶劣懒惰性， 懈怠自轻当舍弃。 如是共有三种。第一，教导对治执持懈怠的无著之精进。第二，教导对治懈怠之疲厌的无厌倦之精进。第三，教导对治自轻之懈怠的完全受持道之精进，共有三种。第二，修证不依赖于他
English
Thus. The supreme of the two-legged is the Buddha, the supreme of those free from attachment is the Dharma of Nirvana, and the supreme of assemblies is the Sangha of the four pairs of persons. These three necessities are for explaining the qualities of the Three Refuges. The six types of individuals are those who, within the Three Refuges, sequentially wish to act for the Buddha, Dharma, and Sangha, and the three types of beings: Mahayana, Pratyekabuddha, and Shravaka. If considered from the perspective of the Refuge of cause, each type of being can take refuge in all three, but this is from the perspective of the Refuge of the result, which is the unique attainment of each. Thus, this method is to gradually guide those who abide in the Three Vehicles towards the Mahayana, therefore it is provisional. Third, the ultimate single Refuge is the Buddha alone, as stated in the Uttaratantra: 'The ultimate refuge is the Buddha alone.' So, will the ultimate refuge lack the Three Refuges? There is no fault, because the cessation and path in the mindstream of the Buddha is the Dharma, and when the Dharmakaya is attained, the Sangha of the Three Vehicles will also reach perfection. As stated in the Uttaratantra: 'Because the Buddha possesses the Dharmakaya, the Sangha is also ultimate to him.' Fourth, the explanation of the term 'Three Jewels'. As stated in the Uttaratantra: 'Because they are rare, because they are stainless, because they are powerful, and because they are the ornaments of the world, because they are supreme, and because they are immutable, therefore they are called Jewels.' Fourth, the instructions on the cause of perfect accomplishment have four aspects: abandoning what is contrary to accomplishment, not relying on others for accomplishment, perfecting all the qualities of accomplishment, and instructing on the cause of ultimate accomplishment. The first is that the main aspect of accomplishment is diligence, and what should be abandoned is as stated in the Bodhicharyavatara: 'Attachment to bad laziness, discouragement, and self-contempt should be abandoned.' Thus, there are three. First, instructing on the diligence of non-attachment, which is the antidote to clinging to laziness. Second, instructing on the diligence of non-weariness, which is the antidote to the laziness of discouragement. Third, instructing on the diligence of fully embracing the path, which is the antidote to the laziness of self-contempt, there are three. Second, accomplishment does not depend on others.
Chinese
对于不间断的五眼所表达的内容进行解释，这有四点：定义、范围、原因和必要性。首先是定义：肉眼，能清晰地识别从一百逾缮那到三千大千世界范围内的所有事物；天眼，能看到十方世界所有众生从此地死亡并转生到他处，以及从他处死亡并转生到此地；慧眼，对于所有有为法和无为法都不作任何分别；法眼，能理解所有圣者的根器利钝等情况；佛眼，能现量地、圆满地证悟所有如所有性和尽所有性，即能证悟一切。有人会问，第一种眼（肉眼）的观察范围是否仅限于三千大千世界？《日光经》中说：“这是由完全成熟所产生的，因此能够清晰地识别各个对境。”肉眼是具有主宰者果报的对境，它涵盖了三千大千世界的广大范围。因此，经中明确说明了其观察范围。如此看来，肉眼被认为是源于业的成熟而产生的特殊眼根，而天眼也被认为是仅由善业的成熟所产生，这是圣者和论师们的观点。《摧三毒害论》中说：“能够观察一切色法的意识是肉眼；能够了解所有禅定和等持的意识是天眼；能够了解一切的智慧是慧眼；除了了解处与非处之外的九种意识是法眼；金刚喻定之智慧是佛眼。”《大疏》中说：“通过修习神足通，能够看到三千大千世界所有大小形状的成熟之眼是肉眼；通过修习初禅等，能够看到十方三世所有大小形状而成就的神通之眼或天眼；无分别智是慧眼；能够毫无阻碍地进入十二部经是法眼；通达有漏无漏等一切法是佛眼。”
English
To explain the content expressed by the uninterrupted five eyes, there are four points: definition, scope, cause, and necessity. First, the definition: The flesh eye is capable of clearly identifying all objects from one hundred yojanas to three thousand great chiliocosms; the divine eye is capable of seeing all beings in the ten directions dying here and being reborn elsewhere, and dying elsewhere and being reborn here; the wisdom eye does not make any distinctions regarding all conditioned and unconditioned dharmas; the dharma eye is capable of understanding the sharpness or dullness of the faculties of all noble beings; the Buddha eye is capable of directly and completely realizing all suchness and all that exists, that is, capable of realizing everything. Someone may ask, is the scope of the first eye (flesh eye) limited to the three thousand great chiliocosms? The "Sunlight Sutra" says, "This is produced by complete maturation, therefore it is capable of clearly identifying each object." The flesh eye is the object of the fruit of the master, and it encompasses the vast scope of the three thousand great chiliocosms. Therefore, the sutra clearly states its scope. Thus, the flesh eye is considered to be a special eye faculty arising from the maturation of karma, and the divine eye is also considered to arise only from the maturation of virtuous karma, which is the view of the noble ones and masters. The "Destroyer of Three Poisons" says, "The consciousness that can observe all forms is the flesh eye; the consciousness that can understand all dhyanas and samadhis is the divine eye; the wisdom that can understand everything is the wisdom eye; the nine consciousnesses except for understanding what is and is not the case are the dharma eye; the wisdom of the vajra-like samadhi is the Buddha eye." The "Great Commentary" says, "The eye of maturation that can see all large and small forms of the three thousand great chiliocosms through the power of cultivating the miraculous legs is the flesh eye; the eye of magical power or divine eye that can see all large and small forms of the ten directions and three times through the cultivation of the first dhyana, etc.; non-discriminating wisdom is the wisdom eye; being able to enter the twelve divisions of scripture without obstruction is the dharma eye; understanding all dharmas such as defiled and undefiled is the Buddha eye."