Tibetan
་ཆ་ལ་ཡང་འགོག་བདེན་དུ་བཤད་པས་མེད་དགག་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་གི་རང་བཞིན་ཡང་དེར་འདོད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པས་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་དང་དེའི་སྟེང་གི་བུམ་པ་བཀག་ཆ་གཉིས་ཀ་བུམ་མེད་ཡིན་པ་ལྟར། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། དེའི་སྟེང་དུ་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱ་བཀག་ཆ་གཉིས་ཀའང་འགོག་བདེན་ཡིན་པས། འགོག་བདེན་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་ཅིང༌། འགོག་བདེན་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་འདས་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དྲུང་ཕྱུང་བ་དགོས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ཉམས་སྨད་པ་ཡང་འགོག་བདེན་བཏགས་པ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འགོག་བདེན་གྱིས་མ་ཁྱབ་བོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུད་བླ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་བྲལ་དུ་གནས་གྱུར་པའང་འགོག་བདེན་དུ་ འདོད་དགོས་སོ། །ལམ་བདེན་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། ལམ་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་སྤོང་བ་དང༌། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་ལམ་སྒོམ་པ་སྟེ་འདི་ནི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཡང་ལམ་ལྔ་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དང༌། སྦྱོར་བའི་ལམ་དང༌། མཐོང་བའི་ལམ་དང༌། སྒོམ་པའི་ལམ་དང༌། མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་མོ་ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལམ་ལྔ་ཀ་ལ་ལམ་བདེན་དུ་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་ཚོགས་སྦྱོར་ནི་ལམ་བདེན་གྱི་འཁོར་ཙམ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་འགྲེལ་བར། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འདི་ཡང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་སྐབས་ཀྱིས་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གཞན་དག་ལམ་གྱི་ཆོས་བཞི་དང༌། དག་གསལ་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་རྣམས་མ་ཚང་བས་མི་སློབ་ལམ་དང་ཚོགས་སྦྱོར་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་མིན་པས་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཁོ་ན་ལམ་མཚན་ཉིད་པའོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་ལྷ་དགའ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། འདིས་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང༌། འགག་པ་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཐུབ་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་རྟོགས་པ་དེ་དག་ལམ་མིན་ན་བདེན་པ་བཞི་གང་དུ་ཡང་བཞག་ཏུ་མེད་པས། བདེན་བཞི་ གང་ཡོད་མིན་པའི་འཕགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་སྤང་བྱ་དངོས་སུ་སྤོང་བ་དང་དེ་ལས་གོང་དུ་འགྲོར་མེད་ཀྱང༌། སྤང་བྱ་འཇོམས་པའི་མཐུ་ཐོགས་པ་མེད་པ་མངའ་ཞིང༌། གདུ
Chinese
而且，由于在各个部分中也宣说为灭谛，因此必须认为无遮和各别简择灭的自性也是如此。例如，如同没有瓶子的处所和其上的瓶子遮止二者都是无瓶一样，圣者相续的真如，以及其上以道所断的遮止二者也都是灭谛。因此，灭谛不遍及真如，如果灭谛是体相，则必须断除已过之道所断的种子，因为据说以世间道所断的种子衰损也是假立的灭谛，因此真如不遍及灭谛。此外，如《宝性论》中所说，心的自性转变为离垢的状态，也必须认为是灭谛。 道谛：在《摄类学》中说：以何道完全了知痛苦，断除集，现证灭，修道，这是道的体相的简略概括。又，道有五种，即资粮道、加行道、见道、修道、究竟道。追随这些，认为五道都是道谛。有些认为资粮道和加行道仅仅是道谛的近邻，因此那样说。在《摄类学释》中说：这个详细的分类也应以道之谛及其眷属的情况来理解。其他一些人说，由于不具备道的四法和清净、明晰、对治的方面，因此非学道和资粮、加行道是果和因，不是道的体相，因此只有见道和修道才是道的体相。这样说也是为了取悦天神。在《宝性论释》中说：这以先前所说的道理，以无生和无灭来详细区分的能仁完全清净的二谛的体相，是具有无贪之法身的。此外，如果佛陀所证悟的有为法不是道，则在四谛中也无处安立，因此，将会有没有四谛的圣者现证，并且在佛陀的果位上，虽然没有实际断除所断，也没有比这更高的，但是却具有摧毁所断的无碍威力，并且
English
Moreover, since cessation is also explained as the truth of cessation in each part, it must be assumed that the nature of non-affirming negation and separate selective cessation is also the same. For example, just as a place devoid of a pot and the blocking of a pot on it are both without a pot, the suchness of the noble continuum and the blocking of what is to be abandoned by the path on it are both the truth of cessation. Therefore, the truth of cessation does not pervade suchness, and if the truth of cessation is a defining characteristic, then the seeds of what is to be abandoned by the past path must be eradicated, because it is said that the weakening of the seeds of what is to be abandoned by the worldly path is also a nominal truth of cessation, therefore suchness does not pervade the truth of cessation. Furthermore, as stated in the Uttaratantra, the nature of the mind transforming into a state free from defilements must also be considered the truth of cessation. Truth of the Path: In the Compendium, it says: 'Whatever path fully knows suffering, abandons the origin, realizes cessation, and cultivates the path, this is a brief summary of the definition of the path.' Also, there are five paths: the path of accumulation, the path of preparation, the path of seeing, the path of meditation, and the path of consummation. Following these, all five paths are considered the truth of the path. Some say that the paths of accumulation and preparation are merely the entourage of the truth of the path, and that is why they say that. In the commentary on the Compendium, it says: 'This detailed classification should also be understood in terms of the truth of the path and its entourage.' Others say that since the four qualities of the path and the aspects of purity, clarity, and antidote are not complete, the paths of no-more-learning and the paths of accumulation and preparation are the result and cause, and are not the defining characteristic of the path, therefore only the paths of seeing and meditation are the defining characteristic of the path. Saying this is also pleasing to the gods. In the commentary on the Uttaratantra, it says: 'This, according to the previously explained reasoning, is the defining characteristic of the two truths of the Tathagata, completely purified by non-arising and non-cessation, possessing a Dharma body free from desire.' Furthermore, if the conditioned phenomena realized by the Buddha are not the path, then they cannot be placed anywhere in the four truths, therefore there would be noble realizations without the four truths, and although there is no actual abandonment of what is to be abandoned at the level of the Buddha, and there is nothing higher than that, there is unobstructed power to destroy what is to be abandoned, and
Tibetan
ལ་བྱ་ཐར་པར་འབྱིན་པའི་མཐུ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དང༌། སེམས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་ཡོད་ལ། ཐེག་པ་དང་ལམ་གཉིས་ཀ་ལ་ཆེན་པོ་དག་གིས་འདིས་འགྲོ་བ་དང་འདིར་འགྲོ་བ་གཉིས་གསུངས་པ་དང༌། འདིར་ཡང་རྣམ་པ་སོ་དགུ་ལམ་བདེན་དུ་གསུངས་པས་མི་སློབ་ལམ་ལམ་བདེན་དུ་འཐད་ལ། ཚོགས་སྦྱོར་ནི་ཐེག་པ་རང་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བགྲོད་པར་བྱེད་པའི་མངོན་རྟོགས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པས་ལམ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་སྤང་བྱའི་ས་བོན་དྲུང་འབྱིན་མི་ནུས་ཤིང་བདག་མེད་དོན་སྤྱི་ཙམ་དུ་འཇལ་བའི་ཕྱིར་ལམ་མིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་མངོན་གྱུར་ཡིན་ན་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་དགོས་ཏེ། གཉེན་པོ་ཡིན་ན་ས་བོན་འབའ་ཞིག་འཇོམས་དགོས་པས་སོ། །ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ན་མ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་དགོས་ཏེ། དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་ལ་དེ་མ་རྟོགས་པས་ཁྱབ་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱང་འཕེན་པ་བཞིན་ཡུལ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མལ་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ལས་མེད་པ་དང༌། གཞན་ཡང་སོ་སྐྱེ་ལ་ལམ་ཞུགས་དང༌། ཐབས་ཤེས་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཉམས་ལེན་དང༌། རྫོགས་བྱང་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ ཀྱང་མེད་པ་རོ་ལས་བླང་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ནི། བདེན་པ་རེ་རེ་ལ་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་སྟེ་བཅུ་དྲུག་གོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། བདེན་པ་དང་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། །འགོག་པ་དང༌། ཞི་བ་དང༌། གྱ་ནོམས་པ་དང༌། ངེས་འབྱུང་ངོ༌། །བཞི་པ་ལ་ལམ་དང༌། རིག་པ་དང༌། སྒྲུབ་པ་དང༌། ངེས་འབྱིན་ནོ། །བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་ཡི་སོ་སོའི་ངོས་འཛིན་ནི་གཞུང་ལས་འཆད་པས་མི་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འཇོག་པ་ཅི་ཞེ་ན། རྟག་པ་དང༌། བདེ་བ་དང༌། བདག་གི་བ་དང༌། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་རིམ་པ་བཞིན་དང་པོ་བཞིའོ། །རྒྱུ་མེད་པ་དང༌། རྒྱུ་གཅིག་པུ་དང༌། འགྱུར་བ་དང༌། བློ་སྔར་བཏང་བ་ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གཉིས་པའི་བཞིའོ། །ཐར་པ་མེད་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཐར་པ་ཡིན་པ་དང༌། བསམ་གཏན་གྱི་བདེ་བ་གྱ་ནོམ་པ་ཡིན་པ་དང༌། ཐར་པ་ནི་གཏན་དུ་མི་ལྡོག་པ་མིན་ནོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གསུམ་པའི་བཞིའོ། །ལམ་མེད་པ་དང༌། ལམ་འདི་ངན་པ་དང༌། གཞན་ཡང་ལམ་ཡིན་པ་དང༌། ལམ་འདི་ཡང་ལྡོག་གོ་སྙམ་དུ་ལྟ་བ་སྤྱོད་པ་ རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བཞི་པའི་བ
Chinese
具有使众生从轮回中解脱的殊胜力量的智慧，以及毫不颠倒地成办利他之心。对于乘和道两者，大德们都说这是“以此而行”和“在此而行”两种。并且，这里也说了三十九种行相为道谛，因此非学道成为道谛是合理的。资粮道和加行道是使各自的乘趋向菩提的现观，是证悟无我的瑜伽，因此是道的自性。如果说，因为它们不能从根本上拔除所断的种子，并且仅仅是衡量无我的总相，所以不是道。如果是这样，如果是现观，就必须不是所断，因为如果是对治，就必须仅仅摧毁种子。如果是隐蔽，就必须被不证悟所遍及，因为以总相的方式证悟被不证悟所遍及。因此，就像顺世外道一样，除了现量之外，没有其他能证悟对境的量。此外，对于凡夫来说，入道，以及方便智慧双运的修持，以及从圆满菩提中不退转，也必须从无中生有。第二，自性是：每个谛都有四种行相，总共十六种。那又是什么呢？第一谛有无常、痛苦、空性、无我。第二谛有因、集、生、缘。第三谛有灭、寂静、殊胜、出离。第四谛有道、理、行、出。这十六种的各自的认识，经典中会讲解，所以不说了。那么，为什么要安立为十六种呢？为了对治常、乐、我、我所的见解和行为，依次是前四种。为了对治无因、唯一因、变化、舍弃先前的想法的见解和行为，是第二组的四种。为了对治没有解脱、痛苦就是解脱、禅定的快乐是殊胜的、解脱不是永远不退转的想法和行为，是第三组的四种。为了对治没有道、这个道不好、其他也是道、这个道也会退转的想法和行为，是第四组的
English
Wisdom with the excellent power to liberate beings from samsara, and the unwavering accomplishment of altruistic intent. Regarding both vehicle and path, great ones have spoken of two types of going: "going by this" and "going here." Furthermore, here it is also said that the thirty-nine aspects are the truth of the path, therefore it is reasonable for the path of the non-learner to be the truth of the path. The paths of accumulation and preparation are the manifest realizations that cause each vehicle to proceed towards enlightenment, they are the yogas that realize selflessness, therefore they are the nature of the path. If it is said that they are not the path because they cannot uproot the seeds of what is to be abandoned and only measure the general characteristic of selflessness, then if that is the case, if it is manifest, then it must not be what is to be abandoned, because if it is an antidote, it must only destroy the seeds. If it is obscure, then it must be pervaded by non-realization, because realization in the manner of a general characteristic is pervaded by non-realization. Therefore, like the materialists, there is no means of valid cognition for realizing objects other than direct perception alone. Furthermore, for ordinary beings, entering the path, the practice of the union of skillful means and wisdom, and non-regression from complete enlightenment would have to arise from nothing. Second, the characteristics are: each truth has four aspects, totaling sixteen. What are they? The first truth has impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. The second truth has cause, origin, arising, and condition. The third truth has cessation, peace, excellence, and definite emergence. The fourth truth has path, understanding, practice, and definite deliverance. The individual identifications of these sixteen are explained in the scriptures, so I will not speak of them. So, why are they established as sixteen? To counteract the views and behaviors of permanence, pleasure, self, and the view of self, the first four are in order. To counteract the views and behaviors of no cause, a single cause, change, and abandoning previous thoughts, the second four are. To counteract the views and behaviors of there is no liberation, suffering is liberation, the bliss of meditative absorption is excellent, and liberation is not permanently irreversible, the third four are. To counteract the views and behaviors of there is no path, this path is bad, others are also paths, and this path will also regress, the fourth four are.