Tibetan
ཆོས་རྣམས་ཀྱང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང༌། དེ་དག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་བཞེད་དོ། །འོན་ཀྱང་གཞུང་འཆད་པའི་ཚེ་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་གང་དག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་དེ་དག་གང་ཡིན་ཞེ་ན་དེའི་ལན་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་སོགས་ཀྱིས་འཆད་ཅིང་དེ་ལྟར་གཞུང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་སྦྲེལ་ནས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྔར་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཆོས་ཅན་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་དགོས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དོན་དུ་་ཏྭ་ཀཱ་ཡ་ཞེས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཀྱང༌། སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་དབང་གིས་ངོ་བོའི་རྐྱེན་ཕྱིས་ནས་་ཀཱ་ཡ་ཞེས་རྩ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་དགག་པ་ནི། ཆོས་སྐུ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླང་དགོས་ཤིང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁས་བླང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་སོགས་ཀྱི་བྱེད་ལས་ཅན། དྲི་བཅས་ གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་དེ་དག་མེད་པར་ཐལ་ཏེ་སྐུ་གསུམ་པོ་གང་དུ་ཡང་མ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཉིད་དུ་འདུ་བས་མི་གནོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བས་སྐུ་གཅིག་ཁོ་ནར་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གསུང་རབ་རྣམས་ལས་སྐུ་གསུམ་དུ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ལོངས་སྤྲུལ་དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐུ་ལོག་པར་བཞག་ཅེ་ན། འོ་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་ལོངས་སྤྲུལ་བཞིན་དུ་སྐུ་ལོགས་སུ་བཞག་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ་གསུང་རབ་ལས་སྐུ་བཞིར་ཡང་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པར་སྨྲ་ན་ཡང་མི་འཐད་དེ། སེམས་སེམས་བྱུང་དེ་དག་ནི་ཐུབ་པའི་རང་སྣང་ལ་བཞག་དགོས་ལ་སྐུ་དེ་གཉིས་ནི་གཞན་སྣང་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཐ་དད་དུ་འདོད་པ་ལ་རྩོད་སྤང་ནི། གལ་ཏེ་སྐུ་བཞི་ཡིན་ན་མདོར་བསྟན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའི་མཇུག་ཐོག་ཏུ་ཆོས་སྐུ་ཞེས་འབྱུང་དགོས་ན་དེ་མི་འབྱུང་བས
Chinese
并且，他们也如实地承认诸法，并且认为这些法的自性无生即是自性身。然而，在讲解经论时，如果问自性身是哪些无漏法的自性，回答时会用菩提分法等来解释，并且这样将前后经论联系起来，解释说先前所说的那些法的自性无生即是法身。如果法身是这些有法者的自性，那就应该称为法性身，称为法身是不合理的。对此，他们认为，实际上是达磨迦耶（梵文：Dharmakāya，法身），即法性身，但由于组合的原因，去掉了“自性”的因素，而根本上只显示为迦耶（梵文：Kāya，身）。以上是他们的观点。第二，驳斥这种观点：按照那些认为法身和自性身是一体的人的观点，必须毫无疑问地承认在佛的果位上，并且自己也承认的瑜伽士的世俗后得位中，以显现二种色身的方式向所化众生说法等的事业，以及具有染污的清净位完全转变后，远离一切垢染，无有能取所取的二元对立的心和心所，都将不复存在，因为它们没有包含在任何一个三身之中。如果说，它们是以有法和法性无别的方式包含在自性身中，所以没有妨碍。如果是这样，那么报身和化身也会变成那样，因此必然会确定只有一个身。但事实并非如此，因为经典中说有三身。如果说报身和化身在瑜伽士的世俗中被设定为不同的身，那么，无二智慧的身也应该像报身和化身一样被设定为不同的身，因为经典中也说有四身。如果说无二智慧本身就包含了二种色身，那也是不合理的，因为心和心所应该被安立为佛陀的自显现，而这二身仅仅是他显现而已。第三，对于认为（四身）是各自不同的观点，进行辩论和回答：如果说有四身，那么在总说中，自性身的末尾应该出现法身，但并没有出现，因此……
English
And they also accept the dharmas as they are, and they consider the very nature of these dharmas, which is unborn, to be the Svabhavikakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ།, Sanskrit: Svābhāvikakāya, English: Essence Body). However, when explaining the scriptures, if one asks which stainless dharmas are the nature of the Svabhavikakaya, the answer is explained by the factors of enlightenment, etc. And thus, by linking the previous and subsequent scriptures, it is explained that the unborn nature of those dharmas previously explained is the Dharmakaya (Tibetan: ཆོས་ཀྱི་སྐུ།, Sanskrit: Dharmakāya, English: Dharma Body). If the Dharmakaya is the nature of those entities possessing dharma, then it should be called Dharmata-kaya (Tibetan: ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ།, Sanskrit: Dharmatākāya, English: Truth Body), and it is unreasonable to call it Dharmakaya. To this, they argue that in reality, it is Dharmakaya (Tibetan: ཆོས་ཀྱི་སྐུ། Sanskrit: Dharmakāya, English: Dharma Body), that is, Dharmata-kaya (Tibetan: ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། Sanskrit: Dharmatākāya, English: Truth Body), but due to the combination, the factor of 'essence' is removed, and fundamentally only Kaya (Tibetan: སྐུ། Sanskrit: Kāya, English: Body) is shown. This is their view. Second, refuting this view: According to those who believe that the Dharmakaya and the Svabhavikakaya are one, it must be undoubtedly admitted that in the state of Buddhahood, and also in the subsequent attainment of the yogi who also admits it, the activities of teaching the Dharma to sentient beings through the appearance of two Rupakayas (Tibetan: གཟུགས་སྐུ།, Sanskrit: Rūpakāya, English: Form Body), and the mind and mental factors that are free from all defilements after the complete transformation of the impure pure state, and without the duality of grasper and grasped, will cease to exist, because they are not included in any of the three Kayas. If it is said that they are included in the Svabhavikakaya in a way that the entity possessing dharma and the nature of dharma are inseparable, so there is no harm, then in that case, the Sambhogakaya (Tibetan: ལོངས་སྐུ།, Sanskrit: Saṃbhogakāya, English: Enjoyment Body) and the Nirmanakaya (Tibetan: སྤྲུལ་སྐུ།, Sanskrit: Nirmāṇakāya, English: Emanation Body) will also become like that, so it will necessarily be determined that there is only one Kaya. But this is not the case, because the scriptures say there are three Kayas. If it is said that the Sambhogakaya and the Nirmanakaya are set as different Kayas in the conventional truth of the yogi, then the Kaya of non-dual wisdom should also be set as a separate Kaya like the Sambhogakaya and the Nirmanakaya, because the scriptures also say there are four Kayas. If it is said that non-dual wisdom itself includes the two Rupakayas, that is also unreasonable, because the mind and mental factors should be established as the self-appearance of the Buddha, and these two Kayas are merely other-appearances. Third, regarding the view that (the four Kayas) are distinct, arguing and answering: If there are four Kayas, then in the summary, the Dharmakaya should appear at the end of the Svabhavikakaya, but it does not appear, therefore...
Tibetan
་སྐུ་གསུམ་ཉིད་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དགོས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་གྱི་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་གྱི་ མཇུག་ཐོག་ཏུ་ཆོས་སྐུ་གསུངས་པ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དགོས་པ་གསུམ་ནི། གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ངེས་པར་ཁས་བླང་དགོས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་སྐུ་གཞན་གསུམ་དུ་མི་འདུ་ཞིང་ཆོས་སྐུར་བསྡུ་དགོས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་དང༌། རྒྱན་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལ་སྡེབ་སྦྱོར་ཉམས་པ་སྤངས་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཁོ་ན་དང༌། མཛད་པ་གཉིས་བྱ་བ་དང་བྱེད་པོར་སྦྱར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སྐུ་བཞིར་བཞེད་པའི་དགག་བཞག་སྤངས་གསུམ་གྱི་བཤད་སྲོལ་འདི་དག་ནི་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །འཕགས་པ་དང་པ་ནི་སྐུ་གསུམ་ཁོ་ནར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ལ་གཉིས། རང་བཞིན་མདོར་བསྟན་ཡོན་ཏན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་རང་བཞིན་མདོར་བསྟན་པ་ནི། མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང༌། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་ཡུམ་འདི་ལ་བསླབས་ཤིང་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཐོབ་ནས་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ ཅད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན་པ། བྱང་ཆེན་རྣམས་ལ་ཐེག་པ་མཆོག་གི་ལོངས་སྤྱོད་བླ་ན་མེད་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ཚིམ་པ་དང་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྟོན་པར་མཛད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །མཚན་དཔེ་དེ་དག་སྤྲུལ་སྐུ་ལ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་དངོས་ནི་ལོངས་སྐུའི་ཡིན་ལ་སྤྲུལ་སྐུ་ནི་དེའི་བདག་འབྲས་ཙམ་སྟེ་འདི་ནི་ལོངས་སྐུའི་ཡང་གཟུགས་བརྙན་དུ་གསུངས་པས་སོ། །གཞན་ཡང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ལ། །འདི་དག་ཡོད་པར་འདོད་མོད་ཀྱིས། །དག་དང་མཛེས་དང་གསལ་བ་ནི། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆར་མི་ཕོད། །ཅེས་སོ། །ལོངས་སྐུ་གང་ལ་སྣང་བའི་བྱང་སེམས་ནི་གཞུང་ཁ་ཅིག་ལས་ས་བཅུ་པ་ཁོ་ན་ལ་བཤད་ཀྱང༌། སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་དང་དཔལ་ལྡན་ཟླ་གྲགས་སོགས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལྟར་ས་བཅུ་ག་ལ་གནས་པའོ། །
Chinese
如果说只有三身才合理，那么，这是因为有三种特别的必要，所以在三身的 最后才说的是法身，所以没有过失。三种必要是：为了成办他利，必须要在佛的果位上承诺的无漏的心和心所，不包括在其他三身中，必须归纳到法身中，这是为了说明这一点；以及为了避免《庄严经论》的诗句中出现韵律上的缺陷；以及为了智慧法身本身，以及将两种事业与能作和所作相结合。像这样主张四身的这些破立舍三方面的解释，是学诚狮子贤的观点。圣者阿僧伽则只主张三身。第三，受用圆满身有二：总的说明自性，详细地解释功德。第一，总的说明自性：具有三十二相和八十随好之自性的佛的色身，是为了受用大乘之法，能仁佛陀薄伽梵的受用圆满身。如《般若经》云：“善现，又此经为菩萨摩诃萨所学，彼等获得一切法已，现证无上正等菩提。由一切方式，于一切处，如来、应供、正遍知诸佛之身，以大丈夫相三十二庄严，八十随好庄严，为诸大菩萨示现无上殊胜之受用，令欢喜、安乐、满足、极喜。”这些相好，化身也有，但成熟的果报的本体是报身，而化身只是它的等流果，因为这里说化身是报身的影像。此外，《宝鬘论》中说：“一切转轮王，虽有此等相，然其清净与庄严，以及明亮皆不及，诸佛所有之分量。”报身显现的菩萨，有些经论中只说是十地菩萨，但按照学诚狮子贤和吉祥月称等的主张，是安住于十地的一切菩萨。
English
If it is said that only the three bodies are reasonable, then, this is because there are three special necessities, so the Dharmakaya is spoken of at the end of the three bodies, so there is no fault. The three necessities are: in order to accomplish the benefit of others, the uncontaminated mind and mental factors that must be promised in the state of Buddhahood are not included in the other three bodies, and must be summarized in the Dharmakaya, this is to explain this point; and to avoid the defects in the rhythm in the verses of the Ornament for Clear Realization; and for the wisdom Dharmakaya itself, and to combine the two activities with the agent and the object. These explanations of the three aspects of refutation, establishment, and abandonment, which advocate the four bodies in this way, are the views of the teacher Simhabhadra. The noble Asanga only advocates the three bodies. Third, the Sambhogakaya has two: a general explanation of the nature and a detailed explanation of the qualities. First, the general explanation of the nature: the form body of the Buddha, which has the nature of the thirty-two major marks and eighty minor marks, is the Sambhogakaya of the Shakyamuni Buddha Bhagavan for enjoying the Mahayana Dharma. As it is said in the Prajnaparamita Sutra: "Subhuti, also this sutra is learned by the Bodhisattva Mahasattvas, and after they have obtained all the dharmas, they manifest the unsurpassed perfect enlightenment. In all ways, in all places, the bodies of the Tathagatas, Arhats, Samyaksambuddhas, are adorned with the thirty-two marks of a great person, adorned with the eighty minor marks, showing the unsurpassed and excellent enjoyment to all the great Bodhisattvas, making them happy, peaceful, satisfied, and extremely happy." These marks and signs are also present in the Nirmanakaya, but the actual fruit of maturation is the Sambhogakaya, and the Nirmanakaya is only its resultant fruit, because here it is said that the Nirmanakaya is an image of the Sambhogakaya. Furthermore, it is said in the Ratnavali: "All Chakravartins, although they have these marks, their purity and splendor, and brightness are not comparable to the share of all the Buddhas." The Bodhisattvas to whom the Sambhogakaya appears are said in some sutras to be only the tenth-ground Bodhisattvas, but according to the views of the teacher Simhabhadra and the glorious Chandrakirti, they are all the Bodhisattvas who abide in the ten grounds.