Tibetan
་ཞེས་གཟུང་དུ་མ་རྙེད་པ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་འཛིན་པ་མཐའ་དག་ཟློག་བྱེད་ལ་མི་མོས་པ་དང་སྐྲག་པ་སྐྱེ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྟེན་འབྲེལ་སྣང་དུས་རང་ བཞིན་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེའི་ངོར་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་པ་མི་གདབ་ཅིང༌། དོན་དམ་པ་སྤྲོས་པ་ཡིན་ནོ་ཅོག་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡོད་དོ་རྟག་གོ་ཞེས་སྒྲོ་མི་འདོགས་པའི་མཐའ་གྲལ་གྱེ་ཚུལ་ལ་བསླབ་པར་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་སོ་སོར་བསྟན་པ་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དག །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་བྱེད་དོ། །དོན་དམ་ལ་ཡང་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པ་དང༌། སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་བཀག་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གཉིས་ས་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡང༌། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་ཡིན་པར་ཁོ་བོ་འདོད། །ཅེས་སོ། །འདི་ནི་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དང་ག་གི་ཡུལ་རྣམས་ལ་བྱེད་པས་རྟོག་པའི་བཟོ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་བཏགས་པ་བའོ། །ཡང་ན་འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ཡང་དག་དང༌། ཉན་ངང་དང་ཚུར་མཐོང་གི་རང་སྣང་ལ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་ལ། སྣང་བ་ལྟར་དུ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང༌། ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱས་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆེ་ ལོང་ཙམ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་ལ་སོགས་པའི་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལྟར་བཀོད་ཅིང་དེ་ཡང་རྒྱས་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་བའི་རྣམ་བཞག་ནི་རེ་ཞིག་མ་བྲིས་ཏེ་ཚིག་མང་དུ་དོགས་པས་སོ། །གཉིས་པ་སེལ་བྱེད་ལན་ནི། །སྤྱིར་དོན་དམ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཀླན་ཀ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཀླན་ཀ་གཉིས་ལ་ཐལ་རྟགས་རིགས་མཐུན་མི་མཐུན་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པས་བཞིར་ངེས་སོ། །དེ་ལ་རིགས་མཐུན་ནི། །ཀུན་རྫོབ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་དོན་དམ་དུ་ཐལ་བ་འཕེན་པའོ། །རིགས་མི་མཐུན་ནི་ཀུན་རྫོབ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་དོན་དམ་དང༌། དོན་དམ་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐལ་བ་འཕེན་པའོ། །འོན་ཀྱང་གཉིས་སུ་འདུ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་གཉིས་དོན་དམ་སྒོ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་དགུ་པ་བཅུ་པ་བཅུ་གཉིས་པ་གསུམ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རིགས་མཐུན་ཡིན་ལ་གཞན་རྣམས་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རིགས་མི་མཐུན་གཉིས་ཀ་སྟེ་ཐལ་བའི་རྗེས་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་གཉིས་དང་རིམ་བཞིན་ནོ། །དོན་དམ་གྱི་རིགས་མཐུན་ནི་མི་ཟིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་སྒོ་ཅན་གྱི་རིགས་མི་མཐུན་གཉིས་ལ་ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་ལ་དོན་དམ་དང༌། དོན་དམ་སྒོ་ཅན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ལན་གདབ་དགོས་ལ་རིགས་མཐུན་གཉིས་ ལ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང༌། དོན་དམ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ལན་གདབ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་དོན་དམ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཀླན་ཀ་བར་རྩེའི་དམིགས་པ་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། །དོན་དམ་པར་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ལ་དེ་འཐད་པར་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡུལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་གྱི་ཀླན་ཀ་སྔ་མ་ལས་བཟློག་ནས། དོན་དམ་པར་ཡུལ་མེད་པ་མི་འཐད་པ་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བར་རྩེའི་དམིགས་པ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་དེ་འཐད་པར་ཐལ། །དོན་དམ་དུ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ལན་འདེབས་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་གསུམ་ལ་ནི། འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ཐབས་མཁས་ཡིན་པ་དང༌། ཡོད་མེད་དང་བྲལ་བར་མཁྱེན་པ་དེ་ཉིད་ཐུབ་པའི་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་ཡོད་མེད་དུ་རྟོག་པ་མིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལམ་གསུམ་སྒོམ་པ་དེའི་རིགས་ཅན་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་གྱིས་རང་དོན་མིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཞེས་ལན་འདེབས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་བསལ་ནས་ཏིང་འཛིན་བསྐྱེད་ཚུལ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས། བདེན་པ་གཉིས་ལ་འགལ་བར་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་ཐམས་ ཅད་ཚོགས་ལམ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་བར་རྩེའི་དམིགས་རྣམ་གྱི་དོན་ལ་མ་རྟོགས་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་ཚད་མའི་ངེས་པ་ཡང་དག་པར་སྐྱེས་ནས་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཟབ་པར་འཕངས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་དམིགས་རྣམ་གྱི་ཚུལ་དེ་ལ་ཀླན་ཀ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་ནི་དམིགས་རྣམ་འདིའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་དཀའ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྩོད་པ་འདི་དག་བྱུང་ངོ་ཞེས་དེའི་ཟབ་པ་ཉིད་ཟུར་གྱིས་བསྙད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་རྗེ་བཙུན་གྱི་ཐུགས་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེན་མེད་སོ་སྐྱེའི་རྟོགས་ཐོབ་འཕེལ་བརྟན་གནས། །ཞེན་མེད་འཕགས་པའི་ལམ་དུ་སྤང་རྟོགས་རྫོགས། །ཞེན
Chinese
当无法找到可执持之物时，所有执持空性者都会不悦和恐惧，这是法性使然。因此，有智慧的人们，对于世俗谛的缘起显现之时，不应否定其如幻的无自性，也不应对远离一切戏论的胜义谛，妄加断言其存在和恒常，而应学习避免落入这些极端。第二，分别阐述：在二谛中说：“显现虽相似，然作用各异，以具作用与不具作用之故，而分正与非正之世俗谛。”由此将世俗谛分为正与非正两种。对于胜义谛，也可分为远离一切戏论的非名相胜义谛，以及遮止部分戏论的名相胜义谛。如彼论云：“遮止生等者，亦合于真实，故我认其为胜义谛。”这是因为依赖于一异等理证，而对补特伽罗等境产生作用，因此未脱离分别念的造作，故为假立的胜义谛。或者说，圣者们后得位的显现为真实世俗谛，而声闻和自以为是者的自显现为虚假世俗谛，因为显现为能取所取，但并不执着于显现，并且因为存在。如果这样说，就符合论师的观点。以上简略地按照狮子贤等自续派的观点进行阐述，而详细的以及应成派的论述，暂不在此赘述，因为担心文字过多。第二，遣除之答复：一般而言，对于胜义谛相关的诤论，以及世俗谛相关的诤论，各有两种相似和不相似的推理论证，因此总共有四种。其中，相似的是：以世俗谛作为理由，推出世俗谛；以胜义谛作为理由，推出胜义谛。不相似的是：以世俗谛作为理由，推出胜义谛；以胜义谛作为理由，推出世俗谛。然而，可以归纳为两种，即以世俗谛作为理由的两种情况都属于世俗谛相关，以胜义谛作为理由的两种情况都属于胜义谛相关。因此，第九、第十、第十二这三种是
English
When something to be grasped cannot be found, all those who grasp at emptiness will be displeased and frightened, because it is the nature of things. Therefore, those who are intelligent should not deny the conventional dependent arising, which appears like an illusion, as being nonexistent. Nor should they assert that the ultimate, which is free from all elaboration, exists and is permanent. Instead, they should learn to avoid falling into these extremes. Second, the separate explanations: In the Two Truths, it says, "Although appearances are similar, their functions differ. Because of being able to function and not being able to function, the divisions of valid and invalid conventional truths are made." Thus, conventional truth is divided into valid and invalid. Ultimate truth can also be divided into the non-conceptual ultimate, which is free from all elaboration, and the conceptual ultimate, which negates some aspects of elaboration. As it says in the same text, "That which negates birth and so forth is also in accordance with the true; therefore, I consider it to be the ultimate." This is because it operates on objects such as persons based on reasons such as being free from one and many, and therefore it is a nominal ultimate truth because it has not transcended the fabrication of conceptual thought. Alternatively, the appearances of noble beings in their post-attainment state are called valid conventional truth, while the self-appearances of hearers and those who are self-righteous are called invalid conventional truth, because they appear as grasper and grasped, but there is no clinging to the appearances, and because they exist. If it is said in this way, it will accord with the views of the teachers. This brief overview has been written according to the views of the Svātantrika school, such as the teacher Siṃhabhadra, and the detailed explanations of the Prasangika school have not been written here for the time being, because of the fear of too many words. Second, the answer to the refutation: In general, for the objections related to the ultimate truth and the objections related to the conventional truth, there are two similar and two dissimilar types of reasoning, so there are definitely four types. Among them, the similar ones are: using conventional truth as a reason to infer conventional truth, and using ultimate truth as a reason to infer ultimate truth. The dissimilar ones are: using conventional truth as a reason to infer ultimate truth, and using ultimate truth as a reason to infer conventional truth. However, they can be grouped into two
Chinese
世俗的属于同类，其他的，胜义和世俗的种类不相同，都是推论的后随和倒反两种，并且是依次的。胜义的同类是不能把握的。对于世俗和胜义有门类的不同类两种，对于世俗有门类的，要回答胜义；对于胜义有门类的，要回答世俗；对于同类两种，对于世俗要回答世俗，对于胜义要回答胜义。例如，对于胜义有门类的责难，中观的所缘法，不应理成为世俗。因为在胜义中没有境。对于这个，应理成为：因为在世俗中有境。并且，对于世俗有门类的责难，从前面倒过来，在胜义中没有境不应理，应理成为在世俗中中观的所缘是应理的。对于这个，应理成为：在胜义中，有境是不应理的等等，这样回答。对于世俗有门类的三种，不缘三轮（འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་， चक्रत्रयनिरालम्ब， cakratrayanirālamba，不缘三轮）的那本身就是善巧方便，了知离有无（ཡོད་མེད་དང་བྲལ་བར་མཁྱེན་པ་， अस्तिनास्तिविरहितज्ञान， astināstivirahitajñāna，了知离有无）的那本身就是能仁的证悟，不是于有无而分别。并且，菩萨修持三道，是因为要摄受其他同类众生，不是为了自己，所以没有过失。这样回答。第三，遣除后生起三摩地的方法是：菩萨为了利他而追求圆满菩提的那些人，对于执持二谛相违的一切邪分别，从资粮道开始，再三遣除，由此对于中观所缘的意义，生起远离未解、邪解、怀疑三种的量士夫的正确定解，从而生起无间三摩地。第二，以那本身而作甚深抛掷是：对于那样的所缘之理，说有连续不断的责难，这不是说这个所缘的过失，而是因为难以证悟的理由而产生这些诤论，这样以委婉的方式来陈述它的甚深，尊者心中是这样想的而说的。无执著凡夫的证悟获得增长稳固住，无执著圣者的道上断证圆满，执
English
The mundane is of the same category, while the others, the ultimate and the mundane, are of different categories, both being the forward and reverse inferences respectively. The ultimate of the same category is not apprehended. For the two different categories of mundane and ultimate with aspects, for the mundane with aspects, one must answer with the ultimate; for the ultimate with aspects, one must answer with the mundane; for the two of the same category, for the mundane one must answer with the mundane, and for the ultimate one must answer with the ultimate. For example, for the objection with the ultimate aspect, the object of focus of the Madhyamaka, the subject, is not valid even in the mundane. Because in the ultimate there is no object. To this, it is valid because in the mundane there is an object. And, for the objection with the mundane aspect, reversing from the previous one, it is not valid that there is no object in the ultimate, it is valid because in the mundane the object of focus of the Madhyamaka is valid. To this, it is valid because in the ultimate, it is not valid that there is an object, and so on, one answers. For the three with the mundane aspect, not focusing on the three spheres (འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པ་， चक्रत्रयनिरालम्ब， cakratrayanirālamba，not focusing on the three spheres) itself is skillful means, knowing to be free from existence and non-existence (ཡོད་མེད་དང་བྲལ་བར་མཁྱེན་པ་， अस्तिनास्तिविरहितज्ञान， astināstivirahitajñāna，knowing to be free from existence and non-existence) itself is the realization of the Sage, not discriminating on existence and non-existence. And, Bodhisattvas cultivate the three paths because they want to gather other beings of the same kind, not for themselves, so there is no fault. This is how one answers. Third, the method of generating samadhi after eliminating is: Those Bodhisattvas who strive for perfect enlightenment for the sake of others, for all the wrong conceptions that hold the two truths to be contradictory, starting from the path of accumulation, repeatedly eliminate them, thereby for the meaning of the object of focus of the Madhyamaka, a valid ascertainment free from the three of non-understanding, wrong understanding, and doubt arises, and thus generate an uninterrupted samadhi. Second, throwing the profound with that itself is: For such a way of the object of focus, it is said that objections arise continuously, this is not saying the fault of this object of focus, but because of the reason of being difficult to realize, these disputes arise, thus subtly stating its profundity, the venerable one thought this way and spoke. The realization attained by an ordinary person without attachment increases, stabilizes, and abides, on the path of a noble one without attachment, abandonment and realization are perfected, attach