Tibetan
་སྐྱེད་དགོས་ལ་སོ་སྐྱེའི་དུས་སུ་ཟག་མེད་མ་ཐོབ་ཅིང་འཕགས་པའི་ཚེ་ལས་མི་བསགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་འབྲས་བུ་ཆེར་སྐྱེ་བའི་ལས་ཐོག་མེད་ནས་ཡོད་ལ། དེ་སྤེལ་མས་གནས་གཙང་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་བསྒྱུར་བས་ཉེས་པ་མེད་ཅེས་དོན་གསུང་ལས་འཆད་པ་ལྟར་ཁས་བླང་ལ། འཕགས་པ་ཆགས་བཅས་གཉིས་འདོད་པར་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་ལས་བསགས་པ་ནི་སོ་སྐྱེའི་དུས་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །མཛོད་པ་ལྟར་ན་ས་དེ་དང་དེར་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་མ་སྤངས་ན་འཕགས་པས་ཀྱང་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་འཕེན་པར་འདོད་པ་འདྲའོ། །བདུན་པ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི། ལུགས་འབྱུང་ངང་ལུགས་ཟློག་སྒོམ་པའོ། །དེ་གཉིས་གང་ན། མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་དང་སོགས་པས། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱི་རྒ་ཤི་དང༌། མྱ་ངན་དང་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། ཡིད་མི་བདེ་བ་འབྱུང་བ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ ཅིང་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་པོ་འདི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང༌། སྐྱེ་བ་འགགས་པས་རྒ་ཤི་འགག་སོགས་ནས་མ་རིག་པ་འགགས་པས་འདུ་བྱེད་འགག་གོ་ཞེས་པའི་བར་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་དེ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་འབའ་ཞིག་པ་འདི་འགག་གོ་ཞེས་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །འདི་གཉིས་ནི་ཀུན་ཉོན་གྱི་ལུགས་མཐུན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ལུགས་བཟློག་གཉིས་ཡིན་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་ནས་རྣམ་བྱང་གི་ལུགས་མཐུན་དང་ཀུན་ཉོན་གྱི་ལུགས་བཟློག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ལུགས་བཟློག་དང་ལུགས་མཐུན་ཡིན་ཞེ་ན། དང་པོར་སྐྱེ་བ་ཕྱིས་དང༌། ཕྱིས་སྐྱེ་བ་དང་པོར་དང་དེ་ལས་བཟློག་ནས་དཔྱད་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ལུགས་འབྱུང་ལྡོག་བཞི་བཞག་པ་ནི་བདེན་པའི་ཚུལ་བསྟན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེ་རྒ་གཉིས་ལས་ཉོན་གྱི་རྣམ་སྨིན་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས་སྡུག་བདེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རྒ་ཤི་ནས་འབྱུང་བ་དང་དེ་འགག་པར་རྟོག་པ་ནི་སྡུག་བདེན་དང་དེ་འགག་པའི་འགོག་བདེན་ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། མ་རིག་པ་ནས་འབྱུང་བ་དང་དེ་ནས་འགོག་པར་རྟོག་པ་ནི་ཀུན་འབྱུང་དང་ལམ་ལ་མཁས་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། །མ་རིག་པ་དང་འདུ་བྱེད་གཉིས་ནི་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་འགོག་བྱེད་ནི་ལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱད་པ་དེ་ ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཕན་ཡོན་ནི། །འཁོར་བར་འཇུག་ལྡོག་ལ་མཁས་ཤིང་དེ་ལ་འདོར་ལེན་བྱས་པས་ལེན་པ་མེད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ནི་སྐྱེ་འགག་གི
Chinese
如果有人问，为什么需要培育，因为凡夫俗子时期没有获得无漏，也没有积累圣者的寿命？对此，从无到有地产生巨大果实的业是存在的。通过将其转化为转生到净土的因，就没有过失，如义成所说。应当认识到，对于希求有染污和无染污二者的圣者来说，积累业也是在凡夫俗子时期。按照《俱舍论》的观点，如果未断除在某个地方和某个地方产生的烦恼，那么圣者似乎也认为会投生由其激发的业。第七，如何修习的方法是，顺生和逆生的修习。这二者是什么呢？以无明为缘而有诸行等等。以生为缘而有老死，以及悲伤、哀号、痛苦和不悦的产生，要分别觉察。
English
If someone asks, why is it necessary to cultivate, since one has not obtained the uncontaminated during the time of ordinary beings and has not accumulated the life of the noble ones? To this, the karma that produces great fruits from nothing is present. By transforming it into the cause of being born in a pure land through propagation, there is no fault, as explained by the Meaningful Saying. It should be recognized that for the noble ones who desire both with and without defilements, accumulating karma is also during the time of ordinary beings. According to the Abhidharmakosha, if the afflictions arising in a certain place and a certain place are not abandoned, then it seems that even the noble ones believe that the karma aroused by them will be projected. Seventh, the method of how to meditate is to meditate on the forward and reverse order. What are these two? With ignorance as the condition, there are actions, etc. With birth as the condition, there is old age and death, as well as sorrow, lamentation, suffering, and displeasure arising, one should separately discern.
Tibetan
་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་འདོད་ལ། འདིའི་ངང་ཚུལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་ཀྱིས་དབེན་པར་འཕགས་མཆོག་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལས་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་སྒོམ་ལམ་རྩེ་མོ་བཤད་པ་ལ་གསུམ། །རྟེན་སྒོམ་ལམ། སྤང་བྱ་རྣམ་རྟོག །བརྟེན་པ་ཡོན་ཏན་ནོ། །དང་པོ་རྟེན་སྒོམ་ལམ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྦྱོར་བ་སེངྒེ་རྣམ་བསྒྱིང་དང༌། དངོས་གཞི་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཏིང་འཛིན་གཉིས། དང་པོ་སེངྒེ་རྣམ་བསྒྱིང་ནི། །སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་ལུགས་མཐུན་དུ་ཡར་སོང་ཞིང་ལུགས་མི་མཐུན་དུ་མར་འོང་བའི་སེངྒེ་རྣམ་བསྒྱིང་ཕྲུགས་གཉིས་སོ། །འདི་ལ་འགོག་པ་ལ་ཞུགས་ཐེབ་གཅིག་ལས་མེད་པས་གནས་བཅུ་བདུན་ནོ། །གཉིས་པ་དངོས་གཞི་ལ་སོང་བ་དང་འོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་འགོག་པ་དང་མ་སྤེལ་བ་དང་སྤེལ་བའོ། །དང་པོ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་འགོག་བའི་བར་མཐར་ཆགས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་འདི་ལ་གནས་དགུའོ། །གཉིས་པ་འགོག་པ་དང་སྤེལ་བ་ནི། སྙོམས་འཇུག་བརྒྱད་དང་འགོག་པ་བརྒྱད་སྤེལ་ནས་ལུགས་མཐུན་དུ་འགྲོ་ཞིང༌། སྲིད་རྩེ་དང་སྤེལ་བའི་ འགོག་པ་ལས་ལངས་ནས་སླར་ཡང་སྲིད་རྩེ་དང༌། དེ་ལས་ལངས་ནས་འདོད་སེམས་ལ་གནས་པ་སྟེ་འདི་ལ་གནས་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་དོ། །འདི་ནི་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། ལེ་བརྒྱད་མ་ལྟར་ན་མཐའི་འགོག་པ་ནས་སྲིད་རྩེར་ནུད་པ་མེད་པར་འདོད་སེམས་ལ་གནས་པས་གནས་བཅུ་བདུན་ནོ། །གཉིས་པ་འོང་བ་ནི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་དང་འདོད་སེམས་དགུ་སྤེལ་ནས་ལུགས་མི་མཐུན་དུ་འགྲོ་བའི་ཐོད་རྒལ་ཏེ་འདི་ལ་གནས་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །འདིར་འགོག་པ་དང་འདོད་སེམས་གཉིས་ལ་སྤེལ་བ་ནི་ཞི་བ་དང་མ་ཞི་བའི་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་འདི་གཉིས་དང་སྤེལ་ནུས་ན་གཞན་དང་སྤེལ་སླ་བ་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ནི། །མཛོད་ལས། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ས་བརྒྱད་ལ་ཟག་བཅས་བརྒྱད་ཟག་མེད་བདུན་ཏེ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས་དེ་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ལུགས་མཐུན་ལུགས་མི་མཐུན་ལ་མཐར་ཆགས་སུ་འགྲོ་འོང་བྱེད་པ་གཉིས་ནི་རིང་སྦྱོར་དང༌། དེ་ནས་སྲིད་རྩེ་དོར་བའི་ཟག་བཅས་བདུན་དང་ཟག་མེད་བདུན་ལ་སོ་སོར་རེ་རེ་བར་དུ་བོར་བའི་སོང་འོང་གཉིས་ནི་ཉེ་སྦྱོར་རོ། །དེ་ནས་ཟག་བཅས་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས། ཟག་མེད་གསུམ་པ་དང༌། དེ་ནས་ཟག་བཅས་ནམ་མཁའ་དང༌། དེ་ནས་ཟག་མེད་ཅི་ཡང་དུ་སོང་བ་དང་ རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སླར་འོང་བ་ནི་ཟག་པ་ཡོད་མེད་རིས་མི་མཐུན་སྤེལ་ནས་གསུམ་པར་འགྲོ་བ་དངོས་
Chinese
实事求是地说，实在论者认为事物是真实存在的。这种状态，远离了繁琐的八边，源于圣者龙树父子的论著。第三，关于修道顶峰的阐述，分为三部分：所依之修道、所断之分别念、所依之功德。第一，所依之修道，分为正文和辩论的驳斥两部分。第一部分，包括加行——狮子奋迅，以及正行——顿超之等持。首先，狮子奋迅是指，顺次第向上进入九次第定，逆次第向下返回的狮子奋迅双运。此法唯有一次入于灭尽定，故有十七处。第二，正行分为去和来两种。首先，去又分为不与灭尽定相合和相合两种。第一种是从初禅到灭尽定次第而行，共有九处。第二种是与灭尽定相合，即八定和八灭尽定相合，顺次第而行。从有顶与相合的 灭尽定中出定后，再次进入有顶，从有顶出定后，安住于欲界心，共有十八处。这如同八万劫一样。如果按照八十劫的说法，则从尽灭定不移动到有顶，直接安住于欲界心，故有十七处。第二，来是指九次第定和九欲界心相合，逆次第而行的顿超，共有十八处。此处与灭尽定和欲界心二者相合，是因为这是寂静和不寂静的极致，如果能与这二者相合，则意味着与其他相合就容易了。第二，驳斥对此的辩论。《俱舍论》中说：四禅和四无色界的八地，有漏八和无漏七，分为二者后，对这二者分别进行顺次第和逆次第的往来，这二者是远加行。然后，舍弃有顶的有漏七和无漏七，分别一一间隔地舍弃的往来，是近加行。然后，从有漏初禅开始，到无漏三禅，然后是有漏空无边处，然后是无漏无所有处，如此而去的 以及以同样方式返回，这是有漏和无漏不同类别相合而成的第三种真实情况。
English
In terms of substance, the realists believe that things are real. This state, far from the eight extremes of elaboration, comes from the treatises of the noble Nagarjuna and his son. Third, the explanation of the pinnacle of the path of meditation is divided into three parts: the basis of the path of meditation, the objects to be abandoned—conceptual thoughts, and the qualities of the basis. First, the basis of the path of meditation is divided into two parts: the main text and the refutation of arguments. The first part includes the preliminary practice—the lion's leap, and the main practice—the samadhi of direct transcendence. First, the lion's leap refers to the dual practice of the lion's leap, which ascends in accordance with the order into the nine successive samadhis and descends in reverse order. This practice has only one entry into cessation, so there are seventeen places. Second, the main practice is divided into going and coming. First, going is further divided into not combining with cessation and combining with cessation. The first is to proceed in order from the first dhyana to cessation, which has nine places. The second is to combine with cessation, that is, to combine the eight samadhis and the eight cessations, proceeding in accordance with the order. After rising from the cessation combined with the peak of existence, again entering the peak of existence, and after rising from that, abiding in the desire realm mind, which has eighteen places. This is like eighty thousand kalpas. According to the eighty kalpas, one does not move from the cessation to the peak of existence, but directly abides in the desire realm mind, so there are seventeen places. Second, coming refers to the direct transcendence of combining the nine successive samadhis and the nine desire realm minds, proceeding in reverse order, which has eighteen places. Here, the combination of cessation and the desire realm mind is because it is the ultimate of peace and non-peace. If one can combine with these two, it means that it is easy to combine with others. Second, refuting the arguments against this. The *Abhidharmakosha* says: The eight grounds of the four dhyanas and the four formless realms, the eight with outflows and the seven without outflows, are divided into two, and then these two are respectively subjected to going and coming in accordance with and against the order, these two are the distant preliminary practice. Then, the going and coming of abandoning the seven with outflows and the seven without outflows, abandoning them one by one, is the near preliminary practice. Then, starting from the first dhyana with outflows, to the third dhyana without outflows, then the space without outflows, then the nothingness without outflows, going in this way and returning in the same way, this is the third real situation of combining different categories of with outflows and without outflows.