Tibetan
། །ཐེག་བསྡུས་ལས། བདག་རྐྱེན་གཅིག་པུ་བྱེད་པར་གསུངས་པ་དང་མི་འགལ་ཏེ། དེ་ནི་ངེས་པ་ལ་དགོངས་ལ་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་སྲིད་པ་ལ་དགོངས་པས་སོ། །ས་ལས་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་གཏོགས་པ་གསུམ་བྱེད་པར་གསུངས་པ་དང་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཀུན་གཞི་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ལ། ཀུན་ བཏུས་ལས། ཐ་སྙད་པའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་དབང་དུ་མཛད་པས་སོ། །བཞི་པ་བྱེད་ལས་ལ་འདྲ་བའི་བྱེད་ལས་དང༌། མི་འདྲ་བའི་བྱེད་ལས་གཉིས་ལས། དང་པོ་འདྲ་བའི་བྱེད་ལས་ནི། སྔ་མ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པའོ། །གཉིས་པ་མི་འདྲ་བའི་བྱེད་ལས་ནི། དབུས་མཐའ་ལས། སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་དང་འདེབས་པའི་ཕྱིར། །འཁྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་ཀུན་འཛིན་ཕྱིར། །རྫོགས་བྱེད་ཕྱིར་དང་གསུམ་གཅོད་ཕྱིར། །ཉེ་བར་སྤྱོད་ཕྱིར་སྡུད་པའི་ཕྱིར། །སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དང་མངོན་དུའི་ཕྱིར། །བུ་ཁ་ཕྱིར་ནི་འགྲོ་ཉོན་མོངས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཐ་མ་གཉིས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་བསྡུས་ནས་གཅིག་དང༌། གཞན་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱར་རོ། །ལྔ་པ་ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ་ནི། སྤྱིར་སྐྱེ་གནས་བཞི་ལས་རྫུས་སྐྱེས་ནི། དབང་པོ་དང་ཡན་ལག་ཉིད་ལག་རྣམས་སྐྱེ་ན་ཡང་ཅིག་ཆར་འགྲུབ་ཅིང༌། འཆི་བ་ན་ཡང་དབང་པོ་རྣམས་ཅིག་ཆར་འགགས་ལ། གཞན་གསུམ་ནི་གཉིས་ཀ་ཡང་རིམ་གྱིས་སོ། །དེས་ན་མིང་གཟུགས་སོགས་རིམ་གྱིས་གྲུབ་པ་རྫུས་སྐྱེས་ལ་དོར་རོ། །འདོད་གཟུགས་ན་ནི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཚང་བར་ཡོད་དོ། །གཟུགས་ན་འདུ་བྱེད་རྙིང་པ་དང་དེངས་བའི་རྒ་བ་ཡོད་ཅིང་གཞན་ཡང་ཡོད་པས་སོ། །གཟུགས་མེད་ན་ཡན་ལག་བཞི་པའི་ཕྱེད་དང༌། ལྔ་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་མེད་ལ་གཞན་ཡོད་དུ་རུང་ངོ༌། དེ་ལ་མྱུར་ན་ཚེ་གཉིས་ལ་བཅུ་གཉིས་རྫོགས་སྲིད་དེ། དཔེར་ན་འདོད་པའི་མི་ཞིག་འདོད་ལྷར་སྐྱེ་བའི་ལས་མ་རིག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ལ་བསགས་ནས་འཆི་ཁ་ཚུན་ལ་སྲེད་ལེན་གྱིས་གསོས་པས་སྲིད་པ་ལས་ནུས་ལྡན་དུ་བྱས་ན་ཚེ་དེ་ལ་དྲུག་དང༌། ཕྱི་མ་ལ་འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་བཅས་པའི་ཡན་ལག་བདུན་འགྲུབ་པས་སོ། །བར་དོའི་ཚེ་ཟུར་དུ་མ་བརྩིས་སོ། །བུ་ལ་ཡང་ཚེ་གསུམ་ལས་རིང་བར་མི་སྲེད་དེ། འཕེན་བྱེད་གསུམ་ཚེ་གཅིག་དང༌། འགྲུབ་བྱེད་གསུམ་ཡང་གཅིག་ལ་ཚང་བར་འོང་ཞིང་དེ་དང་སྐྱེ་རྒ་གཉིས་བར་མ་ཆད་དུ་འོང་ལ་འཕེན་བྱེད་དང་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་བར་དུ་ཚེ་དུ་མས་ཆོད་པ་སྲིད་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རིང་བའི་ཚེས་ངེས་ཤེ་ན། །འཕེན་འགྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་ཚེ་དུ་མས་ཆོད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་གཞན
Chinese
། །在《摄大乘论》中说，唯作自因并不相违，因为那是就决定而言，是就《集论》的生有而言。说地以外的其余三者作为因缘也不相违，因为那是就胜义谛的因缘，即阿赖耶识本身而言，是就《集论》中，安立世俗谛的因缘而言。第四，作用方面，有相同的作用和不同的作用两种。第一，相同的作用是，前者产生后者。第二，不同的作用是，在《中边分别论》中说：“为障蔽故与播种故，为引导故与普持故，为圆满故与断三故，为近用故与摄持故，为结合故与显现故，由有支故即流转惑。”这里说，最后两个归纳为生的因，合为一个，其余的各自一一对应。第五，在多少生中圆满呢？一般来说，在四生中，化生是，根和支分等产生时，也是同时成就，死亡时，根等也是同时坏灭。其余三种，都是两个逐渐的。因此，名色等逐渐成就，应排除在化生之外。在欲界和色界中，十二支是圆满存在的。在色界中，有行蕴衰老的衰老，也有其他的。在无色界中，有四支的一半，和五支的五处没有，其他的可以有。 其中，最快的话，可以在两生中圆满十二支，例如，欲界的一个人，以无明的力量，将转生为欲界天人的业，积累在识上，直到临终时，以爱取滋养，使之从有变成有能力，那么这一生中成就六支，下一生中成就果时的识等七支。没有单独计算中有的生命。儿子也不会超过三生，因为能投生之三支在一生中，能成就之三支也在一生中圆满，并且生老二者之间不会中断，但是能投生和能成就之间，可能会间隔多生。因此，如果问是否有长寿的定论？即使能投生和能成就之间间隔多生，其他的缘起
English
In the Compendium of Vehicles, it is not contradictory to say that it acts as the sole cause, because that is in terms of certainty, and it is in terms of the existence of the Compendium. It is also not contradictory to say that the other three besides the earth act as causes and conditions, because that is in terms of the ultimate cause and condition, which is the Alaya consciousness itself, and it is in terms of the Compendium, which establishes the cause and condition of the conventional truth. Fourth, in terms of function, there are two types of functions: the same function and the different function. First, the same function is that the former produces the latter. Second, the different function is, in the Differentiation of the Middle and the Extremes, it says: "For the sake of obscuration and for the sake of sowing, for the sake of guidance and for the sake of universal holding, for the sake of completion and for the sake of cutting off the three, for the sake of near use and for the sake of holding together, for the sake of combination and for the sake of manifestation, due to the limb, it is the wandering affliction." Here it says that the last two are summarized as the cause of birth, combined into one, and the rest are individually corresponding. Fifth, in how many lives is it completed? Generally speaking, among the four births, the spontaneously born is that when the faculties and limbs are produced, they are also accomplished simultaneously, and when dying, the faculties are also destroyed simultaneously. The other three are both gradual. Therefore, the gradual accomplishment of name and form, etc., should be excluded from the spontaneously born. In the desire realm and the form realm, the twelve limbs are fully present. In the form realm, there is the aging of the aging aggregate, and there are others as well. In the formless realm, there is half of the four limbs, and the five sense bases of the five limbs are absent, and others may be present. Among them, at the fastest, the twelve limbs can be completed in two lives. For example, a person in the desire realm, with the power of ignorance, accumulates the karma of being reborn as a desire realm deity on the consciousness, and nourishes it with craving and grasping until death, making it capable from existence, then six limbs are accomplished in this life, and seven limbs including the consciousness at the time of fruition are accomplished in the next life. The life of the intermediate state is not counted separately. A son will not exceed three lives either, because the three limbs that can be reborn are complete in one life, and the three limbs that can be accomplished are also complete in one life, and there will be no interruption between birth and old age, but there may be many lives between the limbs that can be reborn and the limbs that can be accomplished. Therefore, if you ask whether there is a definite conclusion on longevity? Even if there are many lives between the limbs that can be reborn and the limbs that can be accomplished, other dependent originations
Tibetan
་གྱི་ཚེ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །དྲུག་པ་ས་མཚུངས་པའི་རྣམ་བཞག་ནི། རྒྱུ་འབྲས་ཡན་ལག་འདི་དག་ས་གཅིག་པའམ་ཐ་དད་པ་གང་ཞེ་ན། གཉིས་ཀ་མ་ངེས་སོ། །འདི་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ས་རི་གསུམ་སྟེ་འཆི་ས་སྐྱེ་ས་དེ་ལས་གཞན་པའི་སའོ། །དེ་ལ་ས་འོག་མའི་རྟེན་ལ་ནི་ས་དེ་དང་གོང་སར་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོགས་པ་ཡོད་ལ་གོང་མའི་རྟེན་ལ་འོག་མར་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོགས་པ་མེད་དོ། །རང་སའི་རྟེན་ལ་ས་དེར་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོགས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། ཡན་ལག་དང་པོ་དང་རྒྱུ་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་ལས་གང་དུ་བསགས་པའི་ས་དེར་གཏོགས་ཏེ། མ་རིག་ པ་ནི་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་འཁོར་དང་རྣམ་ཤེས་ཀུན་གཞི་ཡིན་ལ་རྟེན་དེའི་རྣམ་ཤེས་དེ་གཉིས་ཀྱང་ས་དེ་པ་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་གྱི་བྱིས་པ་ཁམས་གོང་དུ་སྐྱེ་བའི་ལས་གསོགས་པ་ན་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་མེད་པས་དེའི་མ་རིག་པ་འདོད་པར་མི་གཏོགས་ཤེ་ན། །འདི་ལ་མཛོད་པ་རྣམས་དེའི་རྒྱུད་ལ་གོང་མའི་ཉོན་མོངས་ཡོད་པས་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་གསོགས་པ་ན་འདོད་ཀྱང་འདིར་ནི་ཉོན་ཡིད་ཁས་ལེན་ལ་དེ་བྱིས་ལམ་གྱིས་གཞོམ་མི་ནུས་ཤིང་འདོད་པར་གཏོགས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་ས་གཞན་གྱི་མ་རིག་པས་ས་གཞན་གྱི་ལས་ཀུན་ནས་སློང་ན་གོང་སའི་རྟེན་ལ་འོག་སར་སྐྱེ་བའི་ལས་ཅི་སྟེ་མི་སོག་ཅེ་ན། རྟེན་དེ་ལ་འོག་མར་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་མེད་པ་དང༌། ས་ཐ་དད་ཀྱི་ས་བཅད་པའི་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པས་འོག་སའི་དམན་ལས་གསོགས་པ་ལ་མི་གུས་པས་སོ། །འདུ་བྱེད་ནི་སྐྱེ་སར་གཏོགས་ཏེ་ས་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱིས་ས་གཞན་གྱི་ཕུང་པོ་འཕེན་མི་ནུས་པས་སོ། །འབྲས་དུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་བཅས་པ་བདུན་ཡང་སྐྱེ་ས་ཁོ་ནར་གཏོགས་སོ། །སྲེད་ལེན་ལ་དོན་གསལ་ལས་སྐྱེ་སར་གཏོགས་པར་བཤད་ཀྱང༌། འོག་ས་ནས་གོང་སར་སྐྱེ་བ་ལ་ས་གོང་མའི་ཉོན་མོངས་མངོན་དུ་རྒྱུ་ཡོད་པས་རིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང༌། གོང་སའི་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱི་རྟེན་ལ་འོག་སའི་ཉོན་མོངས་མངོན་དུ་གྱུར་ཡོད་པ་ཆོས་མངོན་པར་ སྤྱི་ལུགས་དང་མི་མཐུན་ཞིང་རིགས་པས་མི་འཐོབ་པས་གོང་མ་ནས་འོག་མར་སྐྱེ་བ་མི་འགྲིག་གོ། །འོན་ཀྱང་སྲིད་པ་ནི་ཁམས་གོང་མ་ནས་འདོད་པའི་བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོ་གཉིས་ཀར་སྐྱེ་ཡང་སྐྱེ་སར་གཏོགས་སོ། །ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བ་ལ་ནི་དེའི་ཚེ་མི་དགེ་བའི་བག་ལ་ཉལ་ཙམ་མོ། །གལ་ཏེ་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་འཕེན་པ་མེད་ན་ཕྱིར་མི་འོང་སྤེལ་མ་སྒོམ་པ་དེས་གནས་གཙང་མར་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་ཏེ། དེར་སྐྱེ་བ་ལ་བསམ་གཏན་ཟག་མེད
Chinese
因此，在那个时候是没有过失的。第六，关于地相同的分类是：这些因果支分是一个地还是不同的地呢？两者都不确定。这是怎么理解的呢？有三个地，即死亡的地、出生的地以及不同于这两个的地。其中，下地的所依具有积累在该地和上地出生的业，而上地的所依则没有积累在下地出生的业。在自己的地的所依上，也有积累在该地出生的业。第一个支分和因时的识属于在哪个地积累的业，就属于哪个地。无明是烦恼意的轮转和阿赖耶识，因此这两个所依的识也是属于那个地的。如果一个对欲界离贪的孩童积累了在上界出生的业，那么因为没有欲界的烦恼，他的无明不属于欲界吗？对此，论藏师们认为，因为他的相续中有上界的烦恼，因此由它引发而积累业时，也属于欲界。这里承认烦恼意，而孩童之道无法摧毁它，并且属于欲界，因此没有过失。如果其他地的无明引发其他地的业，为什么上地的所依不积累在下地出生的业呢？因为那个所依没有一切在下地出生的烦恼，并且获得了区分不同地的特殊所依，因此不尊重积累下地的劣业。行属于出生地，因为其他地的业无法投生其他地的蕴。果时的七个识也只属于出生地。贪爱和取，虽然在《义明》中说属于出生地，但是从下地出生到上地，上地的烦恼有显现的因，因此可以这样认为。但是，上地的有生所依显现下地的烦恼，这与法相的共同规律不符，并且理智上无法接受，因此从上地出生到下地是不合理的。然而，有是从上界出生到欲界中的善趣和恶趣，也属于出生地。出生到恶趣时，只是那个时候有不善的习气而已。如果见谛没有投生，那么不还果的修道者不应该出生到净居天，因为出生在那里需要无漏禅定。
English
Therefore, there is no fault at that time. Sixth, regarding the classification of the same ground: Are these cause-and-effect limbs on the same ground or different grounds? Both are uncertain. How is this understood? There are three grounds, namely the ground of death, the ground of birth, and the ground other than these two. Among them, the basis of the lower ground has accumulated the karma of being born in that ground and the upper ground, but the basis of the upper ground has not accumulated the karma of being born in the lower ground. On the basis of one's own ground, there is also the accumulation of karma to be born in that ground. The first limb and the consciousness of the causal time belong to the ground where the karma is accumulated. Ignorance is the cycle of afflictive mind and alaya consciousness, so the consciousness of these two bases also belongs to that ground. If a child who is detached from desire in the desire realm accumulates the karma of being born in the upper realm, then because there is no affliction of the desire realm, does his ignorance not belong to the desire realm? In response, the Abhidharma masters believe that because there are afflictions of the upper realm in his continuum, it also belongs to the desire realm when he accumulates karma caused by it. Here, afflictive mind is acknowledged, but the path of a child cannot destroy it, and it belongs to the desire realm, so there is no fault. If the ignorance of another ground causes the karma of another ground, why does the basis of the upper ground not accumulate the karma of being born in the lower ground? Because that basis does not have all the afflictions of being born in the lower ground, and it has obtained a special basis that distinguishes different grounds, it does not respect the accumulation of inferior karma of the lower ground. Formation belongs to the place of birth, because the karma of other grounds cannot project the aggregates of other grounds. The seven consciousnesses of the time of result also belong only to the place of birth. Although desire and grasping are said in the Meaningful Explanation to belong to the place of birth, from the lower ground to the upper ground, the afflictions of the upper ground have the cause of manifestation, so it can be considered in this way. However, the basis of existence of the upper ground manifests the afflictions of the lower ground, which is inconsistent with the general rules of Dharma characteristics, and is not acceptable in reason, so it is unreasonable to be born from the upper ground to the lower ground. However, existence is born from the upper realm to both the good and bad destinies of the desire realm, and also belongs to the place of birth. When born into a bad destiny, it is only the latent seeds of non-virtue at that time. If seeing the truth has no projection, then the practitioner of the non-returner should not be born in the Pure Abodes, because birth there requires uncontaminated concentration.