Tibetan
ལ་ཕབས་ནས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསྒོམ་པས་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་ཞེན་པ་དེ་ཡང་བསལ་ཏེ། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལ་ཞེན་པ་ནི་མ་སྤངས་པའོ། །བཞི་པ་ནི། །གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་ལ་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་གི་སྣང་བ་བཞིན། གཉིས་མེད་ཀྱི་རང་རིག་དེ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གཏན་ ལ་ཕབས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྒོམ་པས་གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་ལ་ཞེན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་མ་ལུས་པ་སྤང་ངོ༌། །དེས་ན་དབུ་མའི་ལམ་གྱིས་སྒྲིབ་གཉིས་རྫོགས་པར་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་མ་དངོས་སྨྲ་བའི་ལྟ་བས་སྤང་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དེ་དག་གིས་གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་དེ་དག་བདེན་པར་འདོད་པས། དེ་ལྟ་ན་དྲི་མ་དེ་དག་ལ་གཉེན་པོས་གནོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་དྲི་མ་དེ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དོན་སྨྲ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་དྲི་མ་དང༌། རྣམ་རིག་པས་དེ་དག་གཞན་དབང་བདེན་པ་བར་འདོད་པས་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ཁས་བླང་འགལ་བ་དངོས་ནི། དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པར་འདོད་པ་དང༌། གཟུང་འཛིན་དང་རང་རིག་གི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཁས་བླང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྟོང་པར་སྨྲ་བའི་ལུགས་བཞག་པ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ལ། དང་པོ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བས་བདག་གཉིས་བསལ་བར་བྱ་བ་མེད་ལ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པས་བདག་མེད་གཉིས་བཞག་བའམ་བསྣན་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་ལྟར་བདག་ཡོད་མེད་ཀྱི་བསལ་བཞག་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡང་དག་པ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡང་དག་ པར་བལྟས་པས། ཡང་དག་པའི་དོན་བདག་མེད་གཉིས་མཐོང་ན་རིམ་པ་ལྟར་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་དཀྱུས་མའི་དོན་མཐོང་ལམ་དངོས་བཤད་པ་ལ། དངོས་དང་ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་མཐོང་ལམ་དངོས་ལ་ནི། དངོས་དང་དེའི་བྱེད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་རེ་རེ་ཡང་ཕན་ཚུན་དྲུག་དྲུག་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པའི་བཟོད་པས་བསྡུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མཐོང་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྐབས་གཞན་དུ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་ནས་འདིར་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དེ་ཡང་བཟོད་པར་བཤད་པ་ནི་མི་འགལ་ཏེ། བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་
Chinese
放下之后，心想能所二取是空性的，这样修习也能遣除执着于能取本身。而执着于二取空性的智慧，则尚未断除。第四，凡是依缘而生的事物，必定没有真实的自性。例如幻化的马牛等显现一般。二取空性的自证也是依缘而生的。如此确定之后，修习一切法皆是离戏的，就能断除对于能所二取和自证的执着所产生的所知障。因此，中观的道路能够圆满断除二障。二元论和实在论的观点无法断除二障的原因是，他们认为能所二取和自证是真实的。这样一来，对这些染污，对治法就无法产生丝毫损害，因为这些染污在胜义中是存在的。也就是说，二种实在论者认为心和心所的染污，以及唯识宗认为这些是他空实有的，因此他们认为这些在胜义中是成立的。第二，自相矛盾之处在于，他们一方面认为世尊已经断除了所有种类的所知障，另一方面又承认能所二取和自证的法在胜义中存在，这就是自相矛盾。第二，建立宣说空性的宗派：对于这依缘而生的法性，因为从一开始就不存在，所以不需要断除二种我执。因为没有开始和结束，所以不需要安立或增加二种无我。像这样，对于远离有无我执的断除和安立的真实法性，不加增损、如实地正确观察，如果证悟了真实的二无我，就能依次从烦恼障和所知障中解脱。第二，讲述一般意义上的见道：分为见道本身和如何修习。首先，见道本身分为见道本身和它的作用。第一，见道本身是：六度中的每一度都包含着其他六度，而这又被包含在一个刹那的忍中，这就是见道。虽然在其他地方，见道被说成是十六个刹那，而这里说成是一个刹那，并且是忍，这并不矛盾。说成十六个刹那，是引导后续的确定方式
English
After letting go, thinking that the duality of grasper and grasped is emptiness, even that clinging to the grasper itself is eliminated. However, clinging to the wisdom of non-duality is not yet abandoned. Fourth, whatever arises dependently is necessarily devoid of true essence. For example, like the appearance of illusory horses and cattle. The self-awareness of non-duality is also dependent arising. After establishing this, by meditating that all dharmas are free from elaboration, one eliminates all the cognitive obscurations arising from clinging to grasper and grasped and self-awareness. Therefore, the Middle Way path completely eliminates the two obscurations. The reason why the views of dualism and realism cannot eliminate the two obscurations is that they believe that grasper and grasped and self-awareness are real. In that case, the antidotes will not cause any harm to these defilements, because these defilements exist in ultimate reality. That is, the two realists believe in the defilements of mind and mental factors, and the Mind-Only school believes that these are other-powered and truly existent, so they believe that these are established in ultimate reality. Second, the contradiction in commitment is that they claim that the Bhagavan has abandoned all kinds of cognitive obscurations, while also admitting that the dharmas of grasper and grasped and self-awareness exist in ultimate reality, which is a contradiction. Second, establishing the school that speaks of emptiness: For this nature of dependent arising, since it has never existed from the beginning, there is no need to eliminate the two self-grasps. Since there is no beginning and no end, there is no need to establish or add the two selflessnesses. In this way, for the true nature of reality that is free from the elimination and establishment of self and non-self, without adding or subtracting, truly and correctly observing, if one realizes the true two selflessnesses, one will be liberated from the afflictive obscurations and cognitive obscurations in sequence. Second, explaining the actual path of seeing in a general sense: It is divided into the path of seeing itself and how to practice. First, the path of seeing itself is divided into the path of seeing itself and its function. First, the path of seeing itself is: Each of the six perfections contains the other six, and this is contained in one moment of forbearance, that is the path of seeing. Although in other places, the path of seeing is said to be sixteen moments, and here it is said to be one moment, and that is forbearance, this is not contradictory. Saying sixteen moments is the way to lead to subsequent certainty.
Tibetan
དང༌། གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་མཉམ་གཞག་ན་བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་དགོངས་ཤིང༌། བཟོད་པ་སྤང་གཉེན་དངོས་ཡིན་ཞིང་མཐོང་ལམ་འདི་ཡང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སྐབས་ཀྱི་ཕྱིན་དྲུག་ཀྱང་ཁ་ཅིག་འདི་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་པས་དེས་མཚོན་ནས་མཐོང་རྩེ་བསྟན་པར་བཞེད་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་སྤྲོས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་ངོ་བོར་བྱས་ཆོག་གོ། །གཉིས་པ་དེའི་བྱེད་པ་ནི། དེ་ལྟར་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་དེ་རྫོགས་པའི་ཚེ། སྔར་བཤད་པའི་མཐོང་སྤང་ སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་མཐོང་སྤང་གི་རྟོག་པ་མངོན་གྱུར་བརྒྱ་དང་རྩ་བརྒྱད་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་མངོན་གྱུར་སྤང་བས་བག་ལ་ཉལ་སྤང་བས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་འདིར་འདས་ལམ་གྱི་སྤོང་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །སྤོང་ཚུལ་ནི་འདི་དག་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ་གོམས་པར་བྱས་པས་རྒྱུ་དེ་བཟློག་པ་ན་རྟོག་པ་དེ་དག་རང་གི་དང་གིས་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །སྒོམ་སྤང་གི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་སྤང་ཚུལ་འདི་ལྟར་རོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་རྣམས་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་ནི་མཐའ་ཡས་ཀྱང་འདི་དག་གི་རྩ་བ་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་བདེན་མེད་རྟོགས་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཚུལ་ནི། མཉམ་གཞག་ཏུ་སེངྒེ་རྣམ་པར་བསྒྱིངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམ་པར་འཇུག་ཅིང༌། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་དང་ལུགས་ཟློག་ལ་རྟོགས་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལ་མཉམ་གཞག་སེངྒེ་རྣམ་བསྒྱིངས་ནི། འཕགས་སེང་གི་བཞེད་པ་ལྟར་ན། དྲུག་ཚན་དྲུག་གི་མཐོང་རྩེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དག་ལྡན་ལྟར་ན། འོག་ཏུ་ཐོད་རྒལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་བཤད་པའི་སེངྒེ་རྣམ་བསྒྱིངས་དེ་ཡིན་པར་འཆད་དོ། །འདིར་ རྗེས་ཐོབ་རྟེན་འབྲེལ་ལ་རྟོག་པའི་སྐབས་སུ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མཐའ་ཅུང་ཟད་དཔྱད་པ་ལ་བརྒྱད། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། སོ་སོའི་དབྱེ་བསྡུ། རྐྱེན་དུ་འབྱུང་ཚུལ། རང་རང་གི་བྱེད་ལས། ཚེ་དུ་ལ་རྫོགས་པ། ས་མཚུངས་པའི་རྣམ་བཞག །ཇི་ལྟར་སྒོམ་པའི་ཚུལ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དང་པོ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི། རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་མདོ་ལས། འདི་ཡོད་པས་འདི་འབྱུང༌། འདི་སྐྱེས་པས་འདི་སྐྱེ་བ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མ་རིག་པའི་རྐྱེན
Chinese
并且，一致地说，在等持中，认为见到四谛的自性没有差别，因为安忍是断除对治的真实，并且这个见道也是显示对治分别念的时候。此时的六度，有些认为是后得位，因此认为以它来表示见道的顶峰，但六度是无所缘的行相，所以可以作为本体。第二，它的作用是：这样见道顶峰圆满的时候，先前所说的见断三十六种，以三界所摄的见断分别念现行一百零八种，连同种子一起断除。这也就是说，一般现行断除不遍及习气断除，但此处是断除已过道的时候，所以没有过失。断除的方式是，这些都是由对事物显现执著的分别念所发起，因此，为了对治它，就修习证悟一切事物没有自性，这样串习之后，能反转那个因，那些分别念就会自己止息。修断的分别念也是这样断除。因此，分别念的显现差别虽然无边，但这些的根本是实执，因此，为了对治它，修习证悟无实性，是关键的要点。第二，如何修习的方式是：在等持中，安住于狮子奋迅三摩地，并且，在那后得位中，如实了知十二缘起支的顺生和逆转。其中，等持狮子奋迅，按照圣狮的观点，就是六组六识的见道顶峰，按照具德的观点，则是宣说下面妥噶瑜伽的狮子奋迅。此处，在后得位中，在如实了知缘起的时候，稍微分析缘起的边际有八种：总的体性，各自的分类，作为因的生起方式，各自的作用，圆满的时期，同地的安立，如何修习的方式，以及这样修习的利益。第一，总的体性是：在《分别经》中说：此有故彼有，此生故彼生，例如，无明缘
English
And, unanimously, in equanimity, it is thought that there is no difference in seeing the nature of the four truths, because forbearance is the actual antidote to abandonment, and this path of seeing is also the time to show the antidote to conceptualization. The six perfections at this time, some consider this to be the subsequent attainment, so it is thought that it represents the peak of seeing, but the six perfections are in the form of non-objectification, so it can be taken as the essence. Second, its function is: when that peak of the path of seeing is completed, the thirty-six abandonments of seeing mentioned earlier, the one hundred and eight manifest conceptualizations of abandonment of seeing, which are included in the three realms, together with the seeds, will be abandoned. That is to say, in general, the abandonment of manifestation does not pervade the abandonment of habits, but here it is the time of abandoning the past path, so there is no fault. The way of abandoning is that these are all initiated by the mind that clings to the appearance of things, therefore, in order to counteract it, one practices realizing that all things have no self-nature, and after becoming familiar with this, if one reverses that cause, those conceptualizations will stop by themselves. The conceptualizations of cultivation abandonment are also abandoned in this way. Therefore, although the differences in the appearance of conceptualizations are infinite, the root of these is the clinging to reality, therefore, in order to counteract it, cultivating the realization of non-reality is the key point. Second, the way to cultivate is: in equanimity, abide in the Samadhi of Lion's Vigorous Arising, and in that subsequent attainment, truly know the arising and reversing of the twelve links of dependent origination. Among them, the Samadhi Lion's Vigorous Arising, according to the view of the Holy Lion, is the peak of the path of seeing of the six groups of six consciousnesses, according to the view of the Virtuous One, it is the Lion's Vigorous Arising that is explained in the Togyal yoga below. Here, in the subsequent attainment, when truly knowing dependent origination, there are eight ways to slightly analyze the boundaries of dependent origination: the general nature, the individual classifications, the way of arising as a cause, the individual functions, the period of completion, the establishment of the same ground, the way of how to cultivate, and the benefits of cultivating in this way. First, the general nature is: In the Sutra of Discrimination, it says: This exists, therefore that exists; this arises, therefore that arises; for example, ignorance conditions