Tibetan
པ་མེད་པས་ཁྱབ། །དཔེར་ན་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན། དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་དོན་ དམ་པར་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ལོ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་སྟེ་དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང༌། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡིན་ན། །བྱེད་པ་པོ་དང་ལས་གཅིག་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར་ཕ་དང་བུ་དང་མེ་དང་དུ་བ་དང༌། ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་སོགས་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བས་སོ། །དོན་དམ་པར་གཞན་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཞན་ཉིད་ན། །རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་མཚུངས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར། ས་བོན་མྱུ་གུའི་རྒྱུར་འདོད་པ་བཞིན་རྡོ་སོལ་ཡང་དེའི་རྒྱུར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཏེ། གཞན་ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་དཔྱད་ན་མི་འགྲུབ་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མཚུངས་པས་སོ། །གཉིས་ཀ་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ་རེ་རེ་ལ་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཞིང་དེ་གཉིས་འགལ་བས་དེ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །རྒྱུ་མེད་པ་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། བྱ་རོག་ལ་ཡང་རྨ་བྱའི་མདོངས་བཀྲ་བ་དང༌། མེ་ལ་ཡང་ཆུའི་རང་བཞིན་གྲང་བ་སོགས་དམིགས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལ། ཡང་ན་རྨ་བྱ་ལ་ཡང་དེའི་མདོངས་ མེད་པ་དང༌། ཆུ་ལ་ཡང་གྲང་བ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་དུ་འབྱུང་ན་ཡུལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའམ་གཏན་མེད་དགོས་པས་སོ། །གསུམ་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་ནི། གང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀ་དང་གཉིས་མིན་མི་སྐྱེ་ན་འབྲས་བུ་བདེན་པ་མི་སྐྱེ་བས་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན། དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་གཉིས་མིན་གང་ཡང་མི་སྐྱེའོ། །ཞེས་བྱ་སྟེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། ཡོད་པ་ཡོད་ཕྱིར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །མེད་པ་མེད་ཕྱིར་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ཆོས་མི་མཐུན་ཕྱིར་ཡོད་མེད་མིན། །སྐྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་གནས་འགག་མེད། །ཅེས་ཏེ་འདིས་ནི་སྦྱོར་བ་དེའི་ཕྱོགས་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བོ། །བཞི་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ནི། གང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པ་དེ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་དེ། །དཔེར་ན་སྒྱུ་མ་བཞིན། མདོ་ལས། གང་རྣམས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང༌། །དེ་རྣམས་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་བྱང་ཆེན་དགག་པ་ལ་གཉིས། དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་དགག། སྟོང་བར་སྨྲ་བའི་ལུག
Chinese
无所不遍。例如兔子的角一样。这些事物在胜义谛中，也远离了从自、他、二者和无因而生。这被称为周遍不成立，即中观根本慧论中说：非从自生亦非从他，非从二生亦非无因。诸法于何处，皆无有生。这也是说，不从自生。因为经中说：若因与果为一，作者与业则成一。如父与子、火与烟，种子与苗芽等，都将成一。胜义谛中不从他生。经中说：若因与果为异，则因与非因无别。如种子被认为是苗芽的因，那么煤炭也极易成为它的因。仅仅是“他”没有差别，如果考察特殊的“他”，则无法成立，因为与所要证明的相同。不从二者生，因为对每一个都会有前面所说的过失，而且二者相违，不可能成立。也不从无因生，因为乌鸦也极易出现孔雀的美丽羽毛，火也极易出现水的寒冷本性。或者孔雀也可能没有美丽的羽毛，水也可能不寒冷。如果无因而生，则必须在一切处、一切时都存在，或者完全不存在。三、四句生灭遮破：如果胜义谛中，有、无、二者、非二者都不生，那么结果真实不生是周遍的。例如寡妇的儿子一样。这些事物在胜义谛中，有、无、二者、非二者都不生。如《七十空性论》中说：有者不应生，无者亦不生，有无非相违，故无有生灭。这也能成立该论式的宗法。四、缘起的理证：凡是缘起，在胜义谛中就没有自性。例如幻术一样。经中说：诸法依缘生，是则无自性。二、破斥分别假立的大乘，分二：破斥说有实事宗，破斥说空宗。
English
It is all-pervasive. For example, like a rabbit's horn. These things, in ultimate truth, are also free from arising from self, other, both, and without cause. This is called the non-establishment of pervasion, that is, from the Root Verses of the Middle Way: Not from self, not from other, not from both, not from no cause. Whatever things, wherever, there is never any arising. It is also said that it does not arise from self. Because it says in the same text: If cause and effect are one, the agent and action become one. Like father and son, fire and smoke, seed and sprout, etc., they would all become one. In ultimate truth, it does not arise from other. It says in the same text: If cause and effect are different, then cause and non-cause are the same. Just as the seed is considered the cause of the sprout, coal would also easily become its cause. There is no difference in just being "other," and if a special "other" is examined, it cannot be established because it is the same as what is to be proven. It does not arise from both, because there would be the fault of saying it to each one, and since the two contradict each other, it is impossible to establish. It also does not arise from no cause, because a crow could easily have the beautiful feathers of a peacock, and fire could easily have the cold nature of water. Or a peacock may not have beautiful feathers, and water may not be cold. If it arises without cause, it must exist in all places and at all times, or not exist at all. Third, the four extremes of arising and ceasing are refuted: If, in ultimate truth, existence, non-existence, both, and neither do not arise, then it is all-pervasive that the result does not truly arise. For example, like the son of a barren woman. These things, in ultimate truth, do not arise as existence, non-existence, both, or neither. As it says in the Seventy Stanzas on Emptiness: The existent does not arise because it exists, the non-existent does not arise because it does not exist, existence and non-existence are not compatible, therefore there is no arising or ceasing. This also establishes the subject-property of that syllogism. Fourth, the reasoning of dependent origination: Whatever is dependent origination, in ultimate truth, has no self-nature. For example, like an illusion. The sutra says: Whatever arises dependently, those have no self-nature at all. Second, refuting the Great Vehicle that is imputed by conceptualization, divided into two: Refuting the doctrine of those who assert real entities, refuting the doctrine of those who assert emptiness.
Tibetan
ས་གཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་དང༌། ཁས་བླང་ནང་འགལ་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་ནི། །དངོས་ པོར་སྨྲ་བ་དག་གིས་སྐྱེས་ཟིན་གྱི་དྲི་མ་ལམ་གྱིས་ཟད་པར་བྱས་པ་ལ་དྲི་མ་དེ་དག་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་ཟད་དོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ནི་ཟད་པ་ཤེས་པ་དང༌། སྐྱེ་འགྱུར་གྱི་དྲི་མ་ལམ་གྱིས་མི་སྐྱེ་བར་བྱས་པ་ལ་ཕྱིན་ཆད་བདག་གི་རྒྱུད་ལ་དྲི་མ་མི་སྐྱེའོ་སྙམ་པའི་ཤེས་པ་ནི་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འདོད་ཅིང་དྲི་མ་དེ་གཉིས་ཀྱང་བདེན་པའི་ངོ་བོར་འདོད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་དེ་དག་གིས་འདོད་པའི་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་མི་རུང་སྟེ། དྲི་མ་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཟད་སྐྱེ་མེད་པར་ལུང་རིགས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཁས་བླང་ནང་འགལ་གྱིས་དགག་པ་ལ། །ཁས་བླང་འགལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། ཁས་བླང་འགལ་བ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། དབུ་མ་པས་སྒྲིབ་པ་རྫོགས་པར་སྤང་ནུས་པ་དང༌། དངོས་སྨྲ་བའི་ལྟ་བས་སྤང་མི་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་དབུ་མ་པ་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་ནས་བདེན་ཞེན་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་སྤང་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བཞི་ནི། དང་པོ་ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ནི་བདག་རྟག་པ་སྐྱེ་འཇིག་གིས་སྟོང་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། གང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པས་སྟོང་པ་ནི་རྟག་པ་དང་བདག་གི་དངོས་པོར་མེད་དེ་རི་བོང་གི་ རྭ་བཞིན་ཞེས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བདག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་རྣམ་བཅད་ལ་བདག་མེད་དང༌། ཡོངས་གཅོད་ལ་ཆོས་ཙམ་མོ་སྙམ་དུ་བསྒོམ་པས་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་བཟློག་པ་ནི་བདག་མེད་ལ་དམིགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པ་ནི་རྫས་ཐ་དད་མིན་པས་ཁྱབ། །བདེ་བ་དང་དེ་མྱོང་བའི་རིག་པ་བཞིན། སྔོ་སྣང་དང་དེ་འཛིན་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་དོན་དུ་སྣང་བ་དེ་སྣང་མཁན་གྱི་བློ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབས་ནས། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་འདི་ཡོངས་གཅོད་ལ་ནང་གི་སེམས་ཙམ་པ་དང༌། རྣམ་བཅད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བསྒོམ་པས་ཕྱི་དོན་གྱི་མངོན་ཞེན་སྤོང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ནི། གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པ་ཡང་མེད་དེ་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གཏན་
Chinese
这是关于“地基”的讨论。 首先分为两部分：未能确定周遍因，以及通过自相矛盾的承诺进行反驳。 首先，未能确定周遍因： 实在论者认为，通过道已经耗尽了已产生的污垢，并且知道这些污垢已经在我的相续中耗尽，这就是耗尽的知识。通过道使未来产生的污垢不再产生，并且知道未来污垢不会在我的相续中产生，这就是不产生的知识。他们认为这两种污垢都是真实的，并且认为菩提也是这样一种知识，即知道耗尽和不产生。 因此，他们所认为的这两种知识不能成为伟大的菩提，因为经文和理性已经证明污垢在胜义谛中既不耗尽也不产生。 其次，通过自相矛盾的承诺进行反驳，分为：自相矛盾承诺的原因，以及自相矛盾的承诺本身。 首先分为两部分：中观派能够完全断除障碍，以及实在论者的观点无法断除的原因。 首先，中观派能够依靠四种瑜伽的地位，证悟一切法皆为离戏论的真如自性，从而能够断除所有的实执和所知障。 这四种瑜伽是：首先，内外道徒认为“我”是常恒的，空无生灭。如果名言上也是空无生灭，那么它就不是常恒的，也不是“我”的实体，就像兔子的角一样。因此，确定了人无我，并专注于与生俱来的我执的目标，通过分析来确定无我，通过完全排除来确定仅仅是法，通过这样禅修来消除我执，这就是专注于无我的瑜伽士。 第二，凡是同时显现的事物，必定不是实体上的他体，就像快乐和体验快乐的意识一样。蓝色显现和执持它的心识也是如此。从同时显现的标志可以确定，所显现的事物并非存在于显现者的心识之外。因此，将显现为境的事物，通过完全排除来确定仅仅是内心的心识，通过分析来确定没有外境，通过这样禅修来舍弃对外境的执着。 第三，如果没有所取，那么也就没有能取，因为这两者是相互依赖的。
English
This is a discussion about "ground". First, it is divided into two parts: failure to identify the pervasive cause, and refutation by self-contradictory commitments. First, failure to identify the pervasive cause: Realists believe that the knowledge that the already produced defilements have been exhausted by the path, and knowing that these defilements have been exhausted in my continuum, is the knowledge of exhaustion. The knowledge that the defilements that will arise in the future will not arise through the path, and knowing that future defilements will not arise in my continuum, is the knowledge of non-arising. They believe that these two defilements are real, and they also believe that enlightenment is such a knowledge, that is, knowing exhaustion and non-arising. Therefore, the two kinds of knowledge that they believe in cannot become great enlightenment, because scriptures and reasoning have proved that defilements neither exhaust nor arise in the ultimate truth. Secondly, refutation by self-contradictory commitments, divided into: the reason for self-contradictory commitments, and the self-contradictory commitments themselves. First, it is divided into two parts: the Madhyamikas are able to completely abandon the obscurations, and the reason why the views of the realists cannot be abandoned. First, the Madhyamikas are able to rely on the four yogic positions to realize that all dharmas are the nature of suchness, free from elaboration, so that they can abandon all clinging to reality and the obscurations of knowledge. The four yogas are: First, the internal and external heretics believe that "I" is permanent, empty of arising and ceasing. If it is also empty of arising and ceasing in conventional terms, then it is not permanent, nor is it the entity of "I", just like a rabbit's horn. Therefore, the selflessness of the person is determined, and focusing on the object of innate self-grasping, determining selflessness through analysis, determining that it is only dharma through complete exclusion, and eliminating self-grasping through such meditation is the yogi who focuses on selflessness. Second, whatever is definitely perceived simultaneously is pervaded by not being different substances, like happiness and the consciousness that experiences it. The appearance of blue and the mind that grasps it are also like this. From the sign of simultaneous perception, it can be determined that the things that appear are not outside the mind of the one who makes the appearance. Therefore, the things that appear as objects, determining that they are only the mind within through complete exclusion, determining that there is no external object through analysis, and abandoning the clinging to external objects through such meditation. Third, if there is no object to be grasped, then there is no grasper, because the two are interdependent.