Tibetan
པོའོ། །གཉིས་པ་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་དགུ་ནི། དང་པོ་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་རྟ་ཟུང་བཞི་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ཞིང་ལམ་མཉམ་པ་ནས་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཡུམ་གྱི་ལྔ་པོའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་ཞིང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་མཉམ་པ་ནས་འགྲོ་བ་ནི་ཆེད་བཞིན་མི་འབྱུང་བའི་གཉེན་པོ་དང༌། གཉིས་པ་བྱང་སེམས་དང་ཉན་རང་གི་ལམ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ལམ་ཡིན་མིན་དུ་གསུང་བ་ལམ་ལ་ལམ་མིན་དུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་དང༌། གསུམ་པ་ཡུམ་གྱིས་ཆོས་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་མི་འགོག་པ་སྐྱེ་འགག་གི་གཉེན་པོ་དང༌། བཞི་པ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྡན་མི་ལྡན་དུ་མི་རྟོག་པར་ཡུམ་ལ་བརྩོན་པ་དངོས་པོ་ལྡན་མི་ལྡན་གྱི་གཉེན་པོ་དང༌། ལྔ་པ་གཟུགས་སོགས་ལ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྩོན་པར་མི་བྱ་བ་གནས་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་དང༌། དྲུག་པ་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་ཟ་འདོད་པས་དེའི་ས་བོན་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱ་བའི་དཔེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བསླབ་ཅིང་དེས་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་ བཟུང་བ་རིགས་འཇིག་པའི་གཉེན་པོ་དང༌། བདུན་མ་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པ་ཞིང་སྦྱང་བ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུག་པ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་འདོད་པས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བསླབ་པ་དོན་གཉེར་མེད་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་དང༌། བརྒྱད་པ་དེའི་འཐད་པར་རྒྱ་མཚོ་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་དཔེས་ཡུམ་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་རྒྱུ་མེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་དང༌། དགུ་པ་འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་ལག་ཚོད་དང་འཚམས་པའི་གཞུ་ཐོག་པ་དགྲས་མི་ཐུབ་པའི་དཔེས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་བདུད་སོགས་ཀྱིས་མི་ཐུབ་པར་གསུངས་པ་ཕྱིར་རྒོལ་བ་དམིགས་རྟོག་གི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པ་འདི་དག་ཀྱང་སྤྱིར་མདོ་ལས་གཉེན་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་བསྟན་པ་དང༌། བསྟན་བཅོས་སུ་སྤང་བྱའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་བསྟན་པར་གསུངས་པའི་མདོ་ནས་བཤད་པའི་གཉེན་པོ་རྣམས་ཡིན་ཏེ་འདི་དག་ལ་ཕལ་ཆེར་བསྟན་བཅོས་ནས་སྤང་བྱའི་འཛིན་སྟངས་བསྟན་པ་དེ་དག་གི་ཡུལ་གྱི་བཟློག་ཕྱོགས་ཙམ་ཡིན་པས་གཉེན་པོ་དངོས་མ་ཡིན་ཞིང་དོན་དུ་འདི་གཉིས་གང་ལ་རྟོག་ཀྱང་སྤང་བྱ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཉེན་པོ་མཐོང་ལམ་ལ་གཉིས། ཞར་བྱུང་དང་དཀྱུས་མའོ། །དང་པོ་ཞར་ལས་བྱུང་བ་ལ་གཉིས། མཐོང་རྩེའི་གྲོགས། དེའི་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་དེ་གྲོགས་གང་དང་བཅས་ནས་འབྲས་བུ་བྱང་ ཆུབ་ཆེན་པོ་དེ་བསྐྱེད་པ་མཐོང་རྩེའི་གྲོགས་ལ་གཉིས། གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་དང༌། རང་གི་རྒྱུད་སྦྱོང་བ
Chinese
哦。第二，对治假立执著分别的九种对治是：第一，以驾驭双马四轮的车辆，在平坦的道路上行驶为例，驾驭般若波罗蜜多的五种，与专门从事的事务相符，在平坦的道路上行驶，是对治非刻意产生的对治；第二，宣说菩萨和声闻缘觉的道是否为遍智之道，是对治执道为非道的对治；第三，般若波罗蜜多不生不灭任何法，是对治生灭的对治；第四，对于色等一切法，不思量有无，而勤修般若波罗蜜多，是对治事物有无的对治；第五，不勤奋地想住在色等之中，是对治住处分别的对治；第六，以想吃芒果，不浪费其种子为例，修学佛陀的种性六度，并以此摄受众生，是对治种性毁灭的对治；第七，不依赖他人，净治田地，安住于菩提心，想转法轮，修学六度，是对治无义利追求分别的对治；第八，以大海是所有珍宝的来源为例，宣说般若波罗蜜多是所有圣者证悟的来源，是对治无因的对治；第九，以箭术老师拿着与手艺相符的弓箭，敌人无法战胜为例，修习般若波罗蜜多，魔等无法战胜，是对治外来攻击者所缘分别的对治。如是宣说这些，总的来说，经中以对治的力量显示所断，论中以所断的力量显示对治，这些是从经中宣说的对治，对于这些，大多数是从论中显示所断的执著方式，仅仅是那些对境的反面，因此不是真正的对治，实际上，对这二者中的任何一个进行分别都是所断。第二，对治见道有二：顺带产生的和通常的。第一，顺带产生的有二：见道顶的助伴，及其果。第一，见道顶端与什么助伴一起产生大菩提果，见道顶的助伴有二：调伏他人的相续和调伏自己的相续。
English
O. Second, the nine antidotes to counteract conceptualizations of imputed clinging are: First, taking the example of riding a four-wheeled chariot with a pair of horses, proceeding on a level path, steering the fivefold aspects of the Mother (Prajnaparamita), and proceeding on a level path in accordance with the task at hand, is the antidote to unintentionally arising (clinging); Second, stating whether the path of Bodhisattvas and Hearers-Solitary Realizers is or is not the path of omniscience is the antidote to clinging to the path as a non-path; Third, the Mother (Prajnaparamita) does not give rise to or cease any phenomena, is the antidote to arising and ceasing; Fourth, without contemplating whether all phenomena such as form are existent or non-existent, diligently applying oneself to the Mother (Prajnaparamita), is the antidote to existent and non-existent entities; Fifth, not striving to abide in form and so forth is the antidote to conceptualizations of abiding; Sixth, taking the example of wanting to eat mangoes and not wasting their seeds, studying the six perfections of the Buddha's lineage and thereby subduing sentient beings is the antidote to the destruction of lineage; Seventh, not relying on others, purifying the field, abiding in the essence of enlightenment, wanting to turn the wheel of Dharma, studying the six perfections is the antidote to conceptualizations without seeking meaning; Eighth, taking the example of the ocean being the source of all jewels, stating that the Mother (Prajnaparamita) is the source of the realization of all noble ones is the antidote to causelessness; Ninth, taking the example of an archery teacher holding a bow that matches his skill, invincible to enemies, practicing the Mother (Prajnaparamita) is said to be unconquerable by demons and so forth, is the antidote to conceptualizations of aims of external opponents. These explanations, in general, indicate what is to be abandoned through the force of antidotes in the Sutras, and the treatises indicate antidotes through the force of what is to be abandoned. These are the antidotes explained in the Sutras. For the most part, the treatises explain the ways of clinging to what is to be abandoned, which are merely the opposite of those objects, and therefore are not actual antidotes. In essence, clinging to either of these two is what is to be abandoned. Second, antidotes on the path of seeing have two aspects: incidental and direct. First, incidental antidotes have two aspects: the companions of the peak of the path of seeing and its result. First, with what companions does the peak of the path of seeing generate the great fruit of enlightenment? The companions of the peak of the path of seeing have two aspects: taming the minds of others and taming one's own mind.
Tibetan
འོ། །དང་པོ་གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་ལ་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་ཆོས་དང་རྒྱུ་ལུང་གི་ཆོས་ལ་འགོད་པ་གཉིས། །དང་པོ་ནི་མཐོང་ལམ་སོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་བསྐྱེད་དེ་ལུང་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ལ་འགོད་པའོ། །གཉིས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་དེའི་རྒྱུ་ཡུམ་དོན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་སྟོན་པའོ། །གཉིས་པ་རང་གི་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་ནི། སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་དགྲ་བཅོམ་པའི་བར་ལ་བཀོད་པ་ལས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡུམ་མཉམ་གཞག་ཏུ་སྒོམ་ཞིང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གཞན་ལ་སྟོན་པའོ། །གཉིས་པ་མཐོང་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་གཉིས། དོན་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆེན་བསྟན། རྟོག་པས་བཏགས་པའི་བྱང་ཆེན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་རྟགས་དགོད་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི་དྲི་མ་རྣམས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དྲི་མ་རྣམས་གདོད་ནས་འགག་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་བ་ལ་ལུང་གིས་སྒྲུབ་བ་དང༌། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་གདོད་ནས་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ དམ་པར་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་བཞིན། རྟགས་གྲུབ་སྟེ་དབུས་མཐའ་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མ་གཏོགས་པ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་གདོད་ནས་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་པད་མ་བཞིན། འདིའི་རྟགས་སྒྲུབ་པ་ལ་བཞི། ངོ་བོ་ལ་དཔྱོད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ། རྒྱུ་ལ་དཔྱོད་པ་རྡོ་རྗེའི་གཟེག་མ། འབྲས་བུ་ལ་དཔྱོད་པ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག །རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིག་གོ། །དང་པོ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ནི། དོན་དམ་པར་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་སྟེ། དབུ་མའི་རྒྱན་ལས། བདག་དང་གཞན་སྨྲའི་དངོས་འདི་དག །ཡང་དག་ཏུ་ན་གཅིག་པ་དང༌། །དུ་མའི་རང་བཞིན་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེག་མ་ནི། གང་དོན་དམ་པར་བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་མི་སྐྱེ་བ་ལ་སྐྱེ་བ་བདེན་
Chinese
哦！首先，调伏他人相续，有两种方式：一是安立于证悟果之法，二是安立于因之圣教。第一种是生起见道等的证悟，并通过教证的方式安立于菩提。第二种是宣说作为菩提之因的，远离戏论的般若波罗蜜多之法。其次，调伏自相续，其体性是比将三千世界的有情安立于阿罗汉果位还要殊胜，于见道的般若波罗蜜多，于入定中修持，于出定后为他人宣说。其次，见道之果大菩提有二：开显安住于实义之大菩提，遮破以分别假立之大菩提。第一种，有立宗和立宗法两种。第一种是，了知诸垢已尽且不生之大乘智慧，即是大菩提，因为这是证悟诸垢从本以来即已息灭且无生的圆满智慧之故。第二种，立宗法有以教证成立和以理证成立两种。第一种以教证成立是，诸垢从本以来即无生灭，因为就胜义谛而言，其为法界离戏之自性故，犹如虚空无生灭一般。立宗成立，如《中边分别论》云：‘除法界之外，如是法非有。’第二种以理证成立是，诸垢从本以来即无生灭，因为就胜义谛而言，其无有真实之事物，犹如虚空之莲花。对此立宗的成立有四：于本体观察，离一与异；于因观察，金刚屑；于果观察，四句生灭；缘起的理证。第一，离一与异是，就胜义谛而言，远离一与异，即周遍于无自性。譬如影像一般，这些事物也远离一与异。此为不观待能遍，如《中观庄严论》云：‘自他所说此诸法，真实之中一异离，以离一异自性无，如如影像说亦然。’第二，金刚屑是，凡是就胜义谛而言，不生于自、他、二者和无因者，则其生为真实
English
Oh! Firstly, there are two ways to tame the minds of others: establishing them in the Dharma that realizes the fruit, and establishing them in the Dharma of the cause, the scriptures. The first is to generate realizations such as the path of seeing and establish them in enlightenment through the door of scriptural teachings. The second is to teach the Dharma of the Prajnaparamita, which is the cause of that enlightenment, devoid of elaboration. Secondly, taming one's own mind: its characteristic is that it generates more merit than establishing beings in three thousand worlds in the state of Arhat; one meditates on the Prajnaparamita of the path of seeing in equipoise and teaches it to others in the post-meditation state. Secondly, the result of the path of seeing, the great enlightenment, has two aspects: showing the great enlightenment that abides in reality and refuting the great enlightenment that is imputed by conceptualization. The first has two aspects: stating the sign and establishing the subject-property. The first is that the two great vehicle knowledges that know that all defilements are exhausted and do not arise are the great enlightenment, because it is the ultimate wisdom that realizes that all defilements are primordially ceased and unborn. The second, establishing the subject-property, has two aspects: establishing through scripture and establishing through reasoning. The first, establishing through scripture, is that all defilements are primordially without arising or ceasing, because in ultimate truth, it is the nature of the Dharmadhatu free from elaboration, just as space has no arising or ceasing. The sign is established, as it says in the Madhyantavibhaga: 'Apart from the Dharmadhatu, there is no such Dharma.' The second, establishing through reasoning, is that all defilements are primordially without arising or ceasing, because in ultimate truth, there is no truly existent entity, like a lotus in the sky. There are four aspects to establishing this sign: examining the essence, being free from one and many; examining the cause, the diamond sliver; examining the result, the four extremes of arising and ceasing; the reasoning of dependent origination. First, being free from one and many is that, in ultimate truth, being free from one and many pervades selflessness. For example, like a reflection, these entities are also free from one and many. This is the non-apprehension of the pervader, as it says in the Madhyamakalankara: 'These entities spoken of by self and others, in reality, are free from the nature of one and many, therefore they are selfless, like a reflection.' Second, the diamond sliver is that whatever, in ultimate truth, does not arise from self, other, both, or without cause, its arising is true.