Tibetan
སུམ་ས་བཅུ་པ་ལ་འདོད་པའི་ལུགས་གསུམ་བཤད་པ་ལས་སྔ་མ་ འཕགས་པ་དང༌། ཕྱི་མ་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པའོ། །དེ་ལྟར་སྦྱོར་རྩེ་བཞི་པོ་འདི་ཡང༌། དང་པོ་ཐོབ། བར་དུ་འཕེལ་ཞིང་རང་དབང་དུ་གྱུར། ཐ་མར་དམིགས་པ་ལས་མི་གཡེང་བར་གནས་པའོ། །གཉིས་པ་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་སྤང་བྱ་ལ་གཟུང་རྟོག་དང༌། འཛིན་རྟོག་གཉིས། དང་པོ་གཟུང་རྟོག་ལ་གཉིས། རྟོགས་པ་དང༌། གཉེན་པོའོ། དང་པོ་རྟོག་པ་ལ་བཞི། རྟོག་པའི་ངོ་བོ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པ། དབྱེ་བ་་འཁྲུལ་པར་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་ལ་གཉིས་ལས། བྱང་སེམས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་མཚན་མར་མི་དམིགས་པ་དང༌། དེའི་ལྡོག་ཡུལ་མཚན་མར་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། རིམ་པ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་སོགས་དང་སྲིད་ཞིར་ལྟུང་བ་སོགས་དག་ལའོ། །རྣམ་པ་ནི་བྱང་སེམས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལེན་པར་འདོད་པས་བླང་བྱའི་གཟུང་བའོ། །ཞེས་ཞེན་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་གྱི་ཆོས་འདོར་བར་འདོད་པའི་སྒོ་ནས་དོར་བྱའི་གཟུང་བའོ། །ཞེས་ཞེན་པ་ནི། རིམ་པ་ལྟར་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའི་གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པ་ནི། དེ་གཉིས་མཐོང་རྩེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། སྤང་བྱ་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་མཐོང་སྤང་ཉོན་ མོངས་པ་དང་འདྲ་བར་རོ། །གསུམ་པ་དབྱེ་བ་ནི། རྟོག་པ་དེ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལ་དགུ་རེ་ཡོད་དེ་ཡུལ་དགུ་ཡོད་པའི་དབྱེ་བས་སོ། །བཞི་པ་འཁྲུལ་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། དགུ་གཉིས་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་པ་ནི་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འཛིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། དྷ་དུ་ར་ཟོས་པའི་རྒྱུས་ནམ་མཁའ་ལ་གསེར་གྱི་ཁབ་ལེན་པ་ལ་འཇུག་པ་ལྟར་ཞེ་ན་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་དང་མ་འབྲེལ་བར་འཇུག་པ་སྟེ་ཞེན་པ་ལྟར་ཡུལ་མི་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཉིས་པ་གཉེན་པོ་ནི་དགུ་རེ་སྟེ། དང་པོ་འཇུག་པ་གཟུང་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་དགུ་ནི། དང་པོ་ཡུམ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བར་དབེན་པར་རྟོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོག་གི་གཉེན་པོ་དང༌། གཉིས་པ་ནམ་མཁའ་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་པ་ལྟར་རྣམ་མཁྱེན་དང་ས་གཉིས་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་པ་ནི་རིགས་ལ་རྟོགས་པའི་གཉེན་པོ་དང༌། གསུམ་པ། སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་སྒྱུ་མ་མཁན་དང་ལྟད་མོ་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་པ་ལྟར་ལམ་དམན་མཆོག་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་པ་ནི་ལམ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་ལ་རྟོག་པའི་
Chinese
关于《三十颂》中三种观点的阐述，前者是圣者（指无著），后者是论师（指世亲）的观点。因此，这四个加行顶也分别是：最初获得，中间增长并变得自主，最终安住于不离对境。第二，见道顶有两个：所断和对治。第一，所断有能取分别和所取分别两种。第一，能取分别有两种：分别和对治。第一，分别有四种：分别是分别的自性，显示为不共品，分类，以及证明为错乱。第一，分别是分别的自性有两种：菩萨的进入处不缘于相，以及它的返回处缘于相的自性。依次是自性等和堕入有寂等。相是想要取菩萨和佛的法，因此是应取的能取。如此执着，以及想要舍弃声闻和独觉的法，因此是应舍的能取。如此执着是依次在进入和返回的能取上进行分别的两种分别。第二，显示为不共品是：这二者是见道顶的不共品，因为是所断。例如类似于见道所断烦恼。第三，分类是：这两种分别各自有九种，这是以存在九种境的分类。第四，证明为错乱是：这九种乘以二共有十八种，要知道这是执着境不如实存在的自性，因为自己的境显现为颠倒。例如，如同因吃了曼陀罗花而认为天空中有金针一样，这是不与境的实物相关联的进入，即如同执着一样，因为境不住留。第二，对治有九种：第一，进入的能取分别的九种对治是：第一，从般若经到现观之间观修空性，这是自性观的对治。第二，如同不对某些天空有远近之想一样，不对现观和二地有远近之想，这是对种姓进行观修的对治。第三，如同幻化的人不对幻术师和观众有远近之想一样，不对下等道和殊胜道有远近之想，这是对如实成就道进行观修的
English
Regarding the explanation of the three views in the "Thirty Verses," the former is the view of the Noble One (Asanga), and the latter is the view of the Master (Vasubandhu). Therefore, these four application peaks are also: first, attainment; in the middle, increasing and becoming autonomous; and finally, abiding without straying from the object. Second, the peak of the path of seeing has two: what is to be abandoned and the antidote. First, what is to be abandoned has two: the apprehension of the object and the apprehension of the subject. First, the apprehension of the object has two: discrimination and the antidote. First, discrimination has four: the nature of discrimination, showing as a non-common aspect, classification, and proving as delusion. First, the nature of discrimination has two: the state of a Bodhisattva's entry not focusing on characteristics, and the very nature of its return focusing on characteristics. These are, in order, the nature itself and falling into existence and peace, etc. The aspect is the apprehension of what is to be taken because one wants to take the Dharma of Bodhisattvas and Buddhas. Thus, clinging, and wanting to abandon the Dharma of Hearers and Solitary Realizers, thus, the apprehension of what is to be abandoned. Thus, clinging is the two discriminations that discriminate on the apprehension of entering and returning in order. Second, showing as a non-common aspect is: these two are the non-common aspect of the peak of the path of seeing, because they are to be abandoned. For example, similar to the afflictions to be abandoned on the path of seeing. Third, the classification is: each of these two discriminations has nine, which is the classification by the existence of nine objects. Fourth, proving as delusion is: these nine multiplied by two have eighteen, which should be known as the nature of clinging to objects as they are not, because one's own object appears as inverted. For example, like someone who has eaten Datura engaging in taking a golden needle in the sky, this is an entry that is not related to the reality of the object, that is, like clinging, because the object does not abide. Second, the antidotes are nine: First, the nine antidotes to the apprehension of the object of entry are: First, contemplating emptiness from the Prajnaparamita Sutra to Omniscience is the antidote to contemplating nature. Second, just as one does not think of some sky as near or far, not thinking of Omniscience and the two grounds as near or far is the antidote to contemplating lineage. Third, just as an illusory person does not think of the magician and the audience as near or far, not thinking of the inferior and superior paths as near or far is the contemplation of the path being accomplished as it is