Chinese
應當知曉。如是。第二、安立為四魔之理由：為何安立為四魔？乃就死亡之角度而安立為四者。何為四？於何處死？以何而死？死亡之本質？以及不令超脫死亡者。即五蘊生起且於諸要素中，以煩惱於後世受生，受生後死亡，有情眾生之命根斷絕，以及為超脫死亡而精進，然不能完全超脫，或以長時方能超脫。第三、從何處安立之方式：煩惱魔從第八地即已不存，死亡魔雖以業及煩惱之力量而死，然從初地即已不存，然意生身之死亡與轉生，直至未獲證佛果前皆不退轉，故死亡魔與蘊魔直至未獲證佛果前皆有，天子魔亦障礙從彼三者超脫，故只要彼三者存在，則其亦存在。《寶性論》中亦云：「得不死寂靜處，死魔無行故。」如是宣說能仁之法身為常恆之立宗。此等之習氣，應知與獲得菩提之同時，即一併摧伏。於《損害摧滅》中云：「斷除欲漏，則摧伏天子魔。斷除有漏，則摧伏死亡魔。斷除無明漏，則摧伏煩惱魔。斷除見漏，則摧伏蘊魔，從四魔中，獲得勝利，稱為漏盡者。」此與其他不同。此處宣說於加行道時即摧伏四魔，乃就粗分及部分而說。不住而住之善巧方便者：乃以觀修一切法平等性，以不執著輪涅之邊之方式而安住。如云：「如鳥飛於空中，無有住處，然不住彼處，亦不墮於地。如是菩薩行於解脫門，不觸涅槃，亦不行於相。」如是。所化有情之利益，乃如往昔所發願力之推動而行者，即是願力成就。於一切行相中，為利他而披甲，於未圓滿善根前，亦不現證真實之邊
English
It should be known. Thus it is. Second, the reason for establishing the four maras: Why are they established as four maras? They are established as four from the perspective of death. What are the four? Where does one die? By what does one die? What is the nature of death? And what prevents one from transcending death? That is, the arising of the five aggregates and in the elements, with afflictions taking rebirth in future lives, dying after being born, the cessation of the life force of sentient beings, and striving to transcend death, but being unable to completely transcend it, or being able to transcend it only after a long time. Third, the manner of establishing from where: The mara of afflictions does not exist from the eighth ground onwards. Although death due to the power of karma and afflictions does not exist from the first ground onwards, the death and transference of the mind-made body does not revert until enlightenment is attained. Therefore, the mara of death and the mara of the aggregates exist until enlightenment is attained. The mara of the son of the gods also obstructs transcendence from those three, so as long as those three exist, it also exists. The Ratnagotravibhāga also says: "Having attained the state of deathlessness and peace, because the mara of death has no movement." Thus, it is proclaimed that the Dharmakāya of the Able One is the establishment of permanence. It should be known that the latent tendencies of these are destroyed simultaneously with the attainment of enlightenment. In the Destruction of Harm it says: "By abandoning the outflows of desire, the mara of the son of the gods is vanquished. By abandoning the outflows of existence, the mara of death is vanquished. By abandoning the outflows of ignorance, the mara of afflictions is vanquished. By abandoning the outflows of views, the mara of the aggregates is vanquished. From the four maras, obtaining victory is called the exhaustion of outflows." This is different from others. Here, it is said that the four maras are vanquished in the stage of application, which is meant in a coarse and partial sense. The skillful means of abiding without abiding is to abide by contemplating all dharmas as equality, in a manner that does not cling to the extremes of samsara and nirvana. As it is said: "Like a bird flying in the sky, there is no abiding place, but not abiding there, it does not fall to the ground. Likewise, a Bodhisattva acts in the door of liberation, not touching nirvana, nor acting in signs." Thus it is. The benefit of other disciples is to act as if propelled by the force of the aspiration made in the past, which is the accomplishment of the aspiration. In all aspects, having donned armor for the benefit of others, one does not manifest the true extreme until the roots of virtue are perfected.
Tibetan
་སྟེ། དཔེར་ན་འཕོང་བསླབ་སྐྱེས་བུས་གནམ་དུ་མདའ་འཕང་སྟེ། །མདའ་གཞན་དག་གིས་ཕྱི་བཞིན་བརྒྱུད་མར་ལྟོང་བཏེག་ནས། །སྔ་མའི་མདའ་དེ་ས་ལ་ལྟུང་བའི་སྐབས་མི་འབྱེད། །མི་དེ་འདོད་ན་མདའ་དེ་ས་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་མཆོག་སྤྱོད་པ། །ཤེས་རབ་ཐབས་སྟོབས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ནི་རྣམ་སྤྱོད་པ། །དེ་དག་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཇི་སྲིད་མ་རྫོགས་པ། །དེ་སྲིད་སྟོང་ ཉིད་དམ་པ་དེ་ནི་ཐོབ་མི་བྱེད། །ཅེས་སོ། །ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བློས་མ་བཏང་བའི་མཐུས་ཡང་དག་མཐའ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པའི་དཀའ་སྤྱད་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་གོམས་པ་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་མཁྱེན་དེ་ཉིད་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བར་མ་དོར་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་འཛིན་པ་མེད་པ་མ་ཆགས་པ་ནི། །བསམ་གཏན་དང་ཕྱོགས་མཐུན་སོགས་ཀྱི་ཆོས་དཀར་པོ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་རོ་མྱང་བ་མེད་པ་སྟེ། བྱང་ཆེན་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཞེས་སོ། །མི་དམིགས་པ་ནི། །རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་བདག་དང་ཆོས་སུ་དམིགས་པ་སྤོང་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཡུན་རིང་པོ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་ལ་སྤྱོད་སྤྱོད་པ་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། བདེ་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་དང༌། སྡུག་པར་འདུ་ཤེས་པ་ལ་སྤྱོད་སྤྱོད་པ་ཡིན་གྱིས་དེ་དག་གི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །མཚན་མ་ཟད་པ་ནི། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཚན་མ་མེད་པ་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ་སྤོང་བར་གནས་པ་སྟེ། སེམས་ ཅན་འདི་དག་ནི་ཡུན་རིང་པོ་ནས་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་སྤྱོད་པ་སྟེ་སོགས་ནས་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཉེས་པ་དེ་དག་མེད་པར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། ཞེས་སོ། །སྨོན་ལམ་ཟད་པའམ་དེ་མེད་པ་ནི། རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོ་སྨོན་པ་མེད་པ་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་སྲེད་པའི་དགའ་བ་སྤོང་བར་གནས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་ཡུན་རིང་པོ་ནས་སྨོན་ལམ་ལ་སྤྱོད་སྤྱོད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་བརྒྱ་བྱིན་དང༌། ཚངས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང༌། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ལ་མངོན་པར་དགའོ་སོགས་ནས། །
Chinese
譬如箭术娴熟之人向天空射箭，其他的箭紧随其后，一箭接一箭地向上支撑，不让先前的箭掉落到地上。如果这个人想要让箭落地，箭就会落到地上。同样，殊胜般若波罗蜜多的行者，以智慧、方便、力量和神通来行持，在这些善根未圆满之前，就无法获得殊胜的空性。如是说。不共声闻和缘觉的是：以不舍弃一切有情之力的缘故，所有不能现证真实之边的苦行都非常熟练。乃至没有获得现证真实之边的一切智之前，在中阴界也不现证真实之边，应当了知。如是说。对一切法没有执着和不贪着是：对于禅定和顺品等白色之法，完全清净且没有品尝其滋味。在那菩提之时，具有菩提之支的诸法，乃至证得无上圆满菩提成佛之前，都不会完全退失。如是说。无相是：以圆满修持解脱之门空性之故，舍弃对有情之我和法的执着。这些有情从很久以前就串习四颠倒，恒常执着为常、乐、我、净，因此应当为他们而行菩提。如是说。相尽是：以圆满修持解脱之门无相之故，安住于舍弃对有情之色蕴乃至一切智之相的执着。这些有情从很久以前就串习于相，等等，心想应当去除这些有情们的过患。如是说。愿尽或无愿是：以圆满修持解脱之门无愿之故，安住于舍弃有情之色蕴乃至一切智之间的贪爱之喜。这些有情从很久以前就串习于愿，比如对帝释天、梵天、世间守护者和转轮王等感到非常欢喜，等等。
English
For example, a skilled archer shoots an arrow into the sky, and other arrows follow closely behind, supporting each other in succession, preventing the previous arrow from falling to the ground. If that person wants the arrow to fall, it will fall to the ground. Similarly, a practitioner of the supreme Prajnaparamita, who practices with wisdom, skillful means, power, and miraculous abilities, will not attain the supreme emptiness until these roots of virtue are perfected. Thus it is said. What is uncommon to Shravakas and Pratyekabuddhas is: due to the power of not abandoning all sentient beings, all the ascetic practices that do not manifest the true limit are extremely familiar. Until that very omniscient wisdom is attained, one should understand that the true limit will not be manifested even in the intermediate state. Thus it is said. Not clinging to and not being attached to all dharmas means: being completely pure and not tasting the flavor of white dharmas such as meditation and concordant factors. At the time of that great Bodhi, one possesses the dharmas of the aspects of enlightenment, and they will not be completely lost until one attains unsurpassed perfect enlightenment and becomes a Buddha. Thus it is said. Non-objectification is: by fully meditating on the gate of liberation, emptiness, one abandons the objectification of self and dharmas of sentient beings. These sentient beings have been practicing the four inversions for a long time, constantly perceiving permanence, happiness, self, and purity, so one should practice for their sake. Thus it is said. The exhaustion of signs is: by fully meditating on the gate of liberation, signlessness, one dwells in abandoning the clinging to signs from the form of sentient beings to omniscience. These sentient beings have been practicing signs for a long time, and so on, thinking that one should remove those faults of those sentient beings. Thus it is said. The exhaustion of aspirations or the absence thereof is: by fully meditating on the gate of liberation, aspirationlessness, one dwells in abandoning the joy of craving from the form of sentient beings to omniscience. These sentient beings have been practicing aspirations for a long time, such as being very happy with Indra, Brahma, the world protectors, and the wheel-turning king, and so on.