Tibetan
འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་གི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། མཐོང་བ་རྫུན་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དབང་པོ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡང་དག་ཤེས་པའི་ངོར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དབང་པོ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་པའི་འཁྲུལ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཐབས་བྱུང་གྱུར་པ་སྟེ། །གང་གིས་དེ་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་རྣམ་རྟོག་ངན་པའི་ལམ་ངན་ཞུགས། །ཞེས་དང་། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་ 15-6-16b བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་ཏེ། །བཅོས་མར་གྱུར་པའི་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ། ལྟ་བུའོ། །དངོས་ཀུན་ཡང་དག་རྫུན་པ་མཐོང་བ་ཡིས། །དངོས་རྙེད་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། །ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་དེ་དེ་ཉིད་དེ། །མཐོང་བ་རྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གསུངས། །མཐོང་བ་རྫུན་པའང་རྣམ་པ་གཉིས་འདོད་དེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ཤེས་ལྟོས་ལོག་པར་འདོད། །གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་གང་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག །ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། གདོད་ནས་ཞི་བ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་འགགས་པ་དང་། མི་གནས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ། ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན་འཇིམ་པ་དང་སྐྱེས་བུའི་རྩོལ་བ་སོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་དེས་བུམ་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་ཤིང་། བུམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་ལས་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་སྤངས་ཤིང་བུམ་པ་མེད་པ་རང་ཡང་མ་ཡིན། ཡང་འཇིམ་པ་སོགས་ 15-6-17a རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ལ་རེ་རེ་བཞིན་དུ་དཔྱད་ན་གང་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བ་མེད་པ་དང་། ཁ་དང་མགྲིན་པ་སོགས་རྣམས་ལ་རེ་རེ་བཞིན་དཔྱད་ན་གང་ཡང་བུམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་མེད་ཅིང་བུམ་པ་གང་གིས་ཡང་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་རྟག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་དེ་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཐམས
Chinese
何为圣者的等持之境？那便是胜义谛。对于未开悟的凡夫俗子而言，不损害其感官的正确认知所显现的现象，是世俗谛。而损害感官的错觉之境，仅仅是世俗假象。正如尊贵的月称菩萨所说：‘世俗谛是方便之源，胜义谛是方便所生。若人不能辨别此二者，则已步入邪思妄想的歧途。’又说：‘愚昧本性障蔽故，是名世俗谛。由此所生的虚假显现，即是世俗谛，佛陀如是说。虚假之物即是世俗。’例如：‘通过如实观见一切事物皆为虚幻，便能证得诸法的实相。如实所见之境即是真如，所见虚幻者即是世俗谛。’虚幻之见又可分为两种：感官清晰和感官受损。感官受损者的认知，相对于感官健全者的认知而言，是颠倒的。六种无损的感官所感知的事物，为世间所共识，并被认为是世间的真理，其余则被认为是世间的谬误。 第二，何为胜义谛？胜义谛，亦可称为法性、空性、无上不变的大乐、本初寂静、不生、不灭、不驻，自性涅槃，一切法的实相，一切佛陀之心的精髓，甚深中观之道，以及缘起。这些都是不同的名称，实则指涉同一事物：即涵盖轮回与涅槃的一切诸法，皆空无自性的空性。以瓶子为例，瓶子的产生依赖于泥土、工匠的劳作等因缘聚合，因此瓶子具有作用。瓶子由缘起而生，故远离了断灭边；但瓶子并非不存在。进一步分析，泥土等因缘各自独立时，无法产生瓶子；口和颈等部分各自独立时，也不是瓶子。瓶子无自性，没有任何部分可以独立构成瓶子的本质，因此它不是实有，从而远离了常边。如此这般，远离常断二边的状态，即是瓶子的法性。同理，一切诸法亦是如此。
English
What is the realm of Samadhi (ཏིང་ངེ་འཛིན་, Skt. Samādhi, concentration) of the noble ones? It is the ultimate truth (དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་, Skt. Paramārtha-satya, ultimate truth). For ordinary beings who are not enlightened, the appearances that arise in the face of correct cognition that does not harm their senses are the conventional truth (ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་, Skt. Saṃvṛti-satya, conventional truth). And that which is the object of deluded consciousness that harms the senses is merely conventional appearance. As the esteemed Chandrakirti (དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་) said: 'Conventional truth becomes the means, and ultimate truth is what is attained by the means. Those who do not distinguish between these two have entered the wrong path of negative conceptualization.' And: 'Because ignorance obscures its own nature, it is called conventional. That which appears as falsely true because of it is called conventional truth, as the Buddha taught. That which is artificial is conventional.' For example: 'By seeing all things as false, one attains the essence of reality. That which is seen as real is reality itself, and that which is seen as false is called conventional truth.' False seeing is also considered to be of two types: clear senses and impaired senses. The consciousness of those with impaired senses is considered to be the opposite of the consciousness of those with good senses. Whatever is perceived by the six unimpaired senses is understood by the world and is considered true by the world, and the rest is considered false by the world. Secondly, what is the ultimate truth? The ultimate truth is also called the nature of reality (ཆོས་ཉིད་), emptiness (སྟོང་པ་ཉིད་, Skt. śūnyatā, emptiness), the great bliss that never changes (མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་), primordial peace (གདོད་ནས་ཞི་བ་), unborn (མ་སྐྱེས་པ་), unceasing (མ་འགགས་པ་), naturally beyond suffering without abiding (མི་གནས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ།), the reality of all phenomena, the essence of the hearts of all Buddhas, the profound Middle Way (ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ།), and dependent origination (རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་). These are all different names, but they refer to the same thing: the emptiness in which all phenomena, encompassed by samsara and nirvana, are empty of their own essence. For example, in the case of a vase, the vase's ability to function arises from the collection of causes and conditions such as clay and the efforts of a craftsman. Because the vase is established through dependent origination, it avoids the extreme of annihilation; but the vase is not non-existent either. Furthermore, if we examine each of the causes and conditions such as clay individually, nothing arises from any of them. And if we examine each of the parts such as the mouth and neck individually, none of them is the vase. Because it has no inherent existence and no part constitutes its essence, it is not existent, and therefore it is free from the extreme of permanence. Thus, being free from the extremes of permanence and annihilation is the nature of the vase. Similarly, all phenomena are like that. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ལྟར་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ། །འདིར་ནི་མེད་པའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་མི་སྨྲ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྲིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་ཤེས་པའི་ཚེ་གནས་ལུགས་མཐོང་ཞིང་བདག་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་འཆད་དེ། མདོ་ལས། གང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་དུ་བཤད་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པའོ། ། ༈ གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྟན་པ། དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བའི་སེམས་ཅན་ལ་གང་ཟག་དང་། སྐྱེས་བུ། བདག །ཤེད་ཅན། ཤེད་བདག །སྲོག་ཆགས་དང་། འགྲོ་བ་ཞེས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་བཏགས་པ་དེ་འདིར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་སྟེ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིན་ནམ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལས་གཞན་དུ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། བདག་གང་ཟག་གཅིག་པུ་ཡང་བདག་མང་པོ་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་གཟུགས་ཕུང་གི་དབྱིབས། ཁ་དོག །རེག་བྱ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་གྲངས་ 15-6-17b སོགས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་བར་དུ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ། བདག་ཆད་ཅིང་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེར་ནི་ཕུང་པོ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ། བདག་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འདོད་ན། འོ་ན་དེ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་བསགས་སྦྱང་སོགས་ལམ་ལ་འབད་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ལ། ཐར་པ་དེའང་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཐར་པ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་བདག་དེ་དེའི་ཚེ་རྒྱུན་ཆད་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་ལས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་འདོད་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་རྒྱུ་འབྲས་སོགས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞིང་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བས་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་པར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་བདག་འདོད་ན་ནི། དེའང་མི་འཐད་དེ། ཕུང་པོ་མཚན་ཉིད་རྣམས་མེད་པར་གཟུགས་སུ་རུང་བ་དང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བ། ཡུལ་རིག་པ། ཡུལ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་པ། ཡུལ་ལ་སོ་སོར་རྣམ་པར་གང་གིས་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། རིག་མཁན་དེ་ཉིད་རྣམས་ལས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་ཕུང་པོ་རྣམས་འབྲེལ་བ་མེད་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པར་འདོད་ན་ནི། བྱེད་པ་པོ་མེད་པའི་བྱ་བ་དང་། ལས་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་འདོད་ན། རྒྱུ་མེད་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་དགོས་ཏེ། ཐུག་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་འགྱ
Chinese
因此，应当了解一切（事物）。因此，缘起的自性是远离常断二边的。在这里，我们不说‘无’的意思是空性，而是说缘起本身的意义就是空性。只要了解一切法都是缘起，就能见到实相，断除我执的根本。经中说：‘谁见到缘起，谁就见到了佛、法、僧。’ 第二，阐述一切法皆为缘起，即是揭示人无我和法无我。 首先，对于依赖五蕴而产生的有情，赋予了人、士夫、我、力者、力主、 जीव （jīva，生命）、行者等名称，这里需要考察的是：‘我’是五蕴吗？还是与五蕴不同？如果五蕴就是‘我’，那么作为个体的‘我’也会变成多个‘我’，因为色蕴有形状、颜色、触感、微尘的数量等，同样，从受蕴到识蕴之间也有无数的差别。而且，成佛的时候，‘我’就会断灭，彻底消失，因为五蕴就是‘我’，而那时五蕴都已断灭。如果认为成佛的时候，‘我’不会断灭，那么为了获得成佛而进行的积累和净化的修行就变得毫无意义，解脱也会变成无因的，因为获得解脱的‘我’在那时已经断灭了。他人所造的业也会由他人来承受。如果接受这些，那么世间的名言、因果等一切都会崩溃，陷入无边无际的过失，因此五蕴不可能是‘我’。如果认为‘我’与五蕴不同，那也是不合理的。如果没有五蕴的体性，那么谁能成为可被显现的色法，谁能感受，谁能认知对境，谁能执著对境的相，谁又能分别认知对境呢？因为能认知者与这些（五蕴）是不同的。如果‘我’与五蕴没有关联，却认为五蕴具有体性，那么就会出现没有作者的行为，以及没有业的果报。如果接受这些，那么就会出现无因而生果的情况，陷入无边无际的过失。
English
Therefore, one should understand all (things). Thus, the nature of dependent origination is free from the extremes of permanence and annihilation. Here, we do not say that the meaning of 'non-existence' is emptiness, but rather that the very meaning of dependent origination is expressed as emptiness. As long as one understands that all phenomena are dependent origination, one sees the true nature and cuts off the root of self-grasping. The sutra says: 'Whoever sees dependent origination sees the Buddha, the Dharma, and the Sangha.' Second, explaining that all phenomena are dependent origination is to reveal the absence of self in persons and the absence of self in phenomena. First, the sentient beings that arise in dependence on the five aggregates are given various names such as person, purusha, self, powerful one, lord of power, jīva (藏文：སྲོག་ཆགས།，梵文天城体：जीव，梵文罗马拟音：jīva，汉语字面意思：生命), and goer. Here, it needs to be examined: Is the 'self' the five aggregates? Or is it different from the five aggregates? If the five aggregates are the 'self,' then the individual 'self' will also become multiple 'selves,' because the form aggregate has shapes, colors, tactile sensations, the number of atoms, etc. Similarly, there are countless differences from the feeling aggregate to the consciousness aggregate. Moreover, at the time of attaining Buddhahood, the 'self' will be annihilated and completely disappear, because the five aggregates are the 'self,' and at that time the five aggregates are annihilated. If it is believed that the 'self' will not be annihilated at the time of attaining Buddhahood, then the practice of accumulation and purification for the sake of attaining Buddhahood becomes meaningless, and liberation also becomes causeless, because the 'self' that attains liberation has been annihilated at that time. The actions done by others will also be experienced by others. If these are accepted, then all worldly conventions, cause and effect, etc., will collapse, falling into the fault of being limitless, so the five aggregates cannot be the 'self.' If it is believed that the 'self' is different from the five aggregates, that is also unreasonable. If there is no nature of the five aggregates, then who can be the form that can be manifested, who can feel, who can cognize the object, who can grasp the sign of the object, and who can separately cognize the object? Because the one who can cognize is different from these (five aggregates). If the 'self' and the five aggregates have no connection, but it is believed that the five aggregates have nature, then there will be action without an actor and results without karma. If these are accepted, then the result must arise from no cause, falling into the fault of being limitless. --------------------------------------------------------------------------------