Tibetan
པར་བྱ་བ་སྨོས་ཅི་ཞིག་དགོས། དེ་ལྟར་ཡང་སཾ་བྷུ་ཊའི་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རབ་བྱེད་དང་པོ་ལས། རང་གི་ཆུང་མ་བུ་མོ་དང་། །བྲན་ཕོ་བྲན་མོ་སྲིང་མོ་ཉིད། །ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། །བདག་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །བློ་དང་ལྡན་པས་བླ་མར་དབུལ། །དེ་རིང་ཚུན་ཆད་བདག་བྲན་དུ། །ཁྱོད་ལ་བདག་ནི་འབུལ་ལགས་ཞེས། །དེ་ལྟར་ཞུ་བ་བྱས་གྱུར་པས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་འཐད་པ། གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་རང་ཉིད་བྲན་དུ་དབུལ་བ་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། གང་ཕྱིར་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ནི། །གྲངས་མེད་པར་ཡང་རྙེད་དཀའ་བའི། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱང་བརྩོན་ལྡན་ལ། །ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་གྲངས་མེད་པས་ཀྱང་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་འདིར་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །སུ་ལ་ཞེ་ན། བརྩོན་འགྲུས་དང་རྩོལ་བ་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་དང་ལྡན་པའི་གདུལ་བྱ་མཆོག་རྣམས་ལ་སྟེར་བར་བྱེད་དེ་བརྩོན་པ་མེད་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་པར་མ་གྱུར་པ་ནི་སློབ་མ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པའོ། །ཀྱང་ཞེས་པས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཚེ་འདི་ལ་སྟེར་བར་མ་ཟད་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། ། ༈ རྒྱུན་གྱི་དམ་ཚིག་གསུམ་བསྲུང་ཚུལ། བཞི་པ་ནི། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། །རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། །རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། །མི་ཟད་དེ་ཉིད་འདོད་པ་ཡིས། །ཅུང་ཟད་ཡིད་འོང་གང་དང་གང་། །ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་གྱུར་པ་ཉིད། །དེ་དང་དེ་ནི་བླ་མར་དབུལ། །དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ 1-12-14b ཐམས་ཅད་ལ། །རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། །ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ་དེ་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། །རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཟད་པའི་དགེ་བ་དང་བསྲུང་བའི་དོན་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ཤིང་མི་གཡོ་བ་ལ་ཤཱནྟི་པས་བཤད་དོ། །རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་བྱས་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་ཚོགས་བསག་པའི་ཞིང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཞེས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མཆོད་པའི་མཆོད་པས་ཀྱང་མཆོད་པར་བྱ་བ་སྡུད་དེ་མདོར་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་མཎྜལ་དང་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཟང་ཟིང་གི་གཏོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱུན་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ།
Chinese
更不用说供养了。正如Sambhuta的《第二观察》的第一品中所说：'向自己的妻子、女儿，男仆、女仆、姐妹顶礼，并将一切都献给上师。有智慧的人应将一切供养上师，从今天起，我将自己作为奴仆献给您。' 如此祈请。 这样做的理由： 第三个问题是：那么，为什么要通过将自己作为奴仆来取悦上师呢？因为经中说：'百千劫中难得遇，佛陀亦于此生赐予精进者。' 因为他人即使经历无数劫也难以获得的佛陀果位，在此金刚乘中，今生即可赐予，所以要如此取悦上师。赐予谁呢？赐予那些精进和努力极其炽盛的殊胜弟子。对于不精进者，未能证悟菩提，那是弟子自己的过错。'也'字表示，不仅是共同的成就，今生也会赐予殊胜的成就。 如何守护三种根本誓言： 第四个问题是：'恒常守护自誓言，恒常供养如来尊，恒常亦献于上师，此与诸佛无有异。无尽彼欲所生故，些许悦意任何物，极其殊胜之物皆，彼与彼者献于师。献彼一切诸佛陀，恒常施予彼等故，献彼乃是福德聚，自聚之中成胜果。' 应当恒常守护自己本尊的身语意瑜伽，即是誓言。'恒常'二字，香提巴（Shantipa）解释为安住于不退转的戒律中，具有无尽的功德和守护的意义。应当恒常以圆满的会供，以及内外供养遍布虚空般地供养金刚萨埵等如来。同样，应当恒常供养上师财物，因为这是积聚资粮的福田，与诸佛无异。'又'字表示，也应以供养如来的供品来供养上师，总而言之，如前所述，应以曼扎、一切内外供养和财物布施来恒常供养上师。
English
What need is there to mention offerings? As it says in the first chapter of Sambhuta's 'Second Examination': 'Bow down to your own wife, daughter, male servant, female servant, and sister, and offer everything to the guru. The wise should offer everything to the guru, saying, 'From this day forward, I offer myself to you as a servant.' Thus, make your request.' The reason for doing so: The third question is: Why is it necessary to please the guru even to the point of offering oneself as a servant? Because it is said: 'Even after countless eons, it is difficult to find, but the Buddha himself bestows it in this very life upon the diligent.' Because the state of Buddhahood, which is difficult for others to attain even after countless eons, is bestowed in this Vajrayana in this very life, therefore, it is necessary to please the guru in this way. To whom is it bestowed? It is bestowed upon the most excellent disciples who are endowed with diligence and extremely blazing effort. For those who are not diligent, the failure to attain enlightenment is the fault of the disciple himself. The word 'also' indicates that not only are common accomplishments bestowed in this life, but also supreme accomplishments. How to keep the three constant vows: The fourth question is: 'Always keep your own vows, always worship the Thus-Gone-Ones, always offer to the guru as well; this is no different from all the Buddhas. Because of the inexhaustible desire for that, whatever is slightly pleasing, whatever is extremely special, offer that and that to the guru. Giving that to all the Buddhas, it always becomes giving to them. Giving that is a collection of merit; from that collection, supreme accomplishment arises.' One should always keep the yoga of body, speech, and mind of one's own chosen deity, which is the vow. Shantipa explains that 'always' means abiding in an unwavering discipline with inexhaustible merit and the meaning of protection. One should always make offerings to the Thus-Gone-Ones, such as Vajrasattva, by filling the sky with outer and inner offerings in order to complete the gathering of accumulations. Similarly, one should always offer wealth to the guru, because this is a field of merit for accumulating merit, no different from all the Buddhas. The word 'also' indicates that one should also offer the offerings that are offered to the Thus-Gone-Ones; in short, as mentioned before, one should constantly offer the guru with mandalas, all outer and inner offerings, and material gifts. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
།རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱི་ལེའུ་བཞི་པ་ལས་ཀྱང་། བློ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ཡིས། །ཅི་སྟེ་བདེ་བ་ཀུན་འདོད་ན། །དད་མོས་སེམས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། །ཡིད་ལ་གང་བསམས་མ་ཕུལ་ལམ། །ཁས་བླངས་དེ་ནི་མ་ཕུལ་ན། །ཡི་དྭགས་དམྱལ་བ་རྣམ་གཉིས་སུ། །ངེས་པར་སྐྱེ་སྟེ་བརླག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མི་ཟད་པའི་དེ་ཉིད་ནི་གང་ཐོབ་ན་ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་པར་ཟད་པ་མེད་པའི་གོ་འཕང་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་འདོད་པའི་སློབ་མ་ཡིས་རང་ལ་ཆེས་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཅུང་ཟད་ནས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་བར་གྱི་ཡོན་གང་དང་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་དེ་རྣམས་བླ་མ་ལ་དབུལ་ 1-12-15a ཞིང་བླ་མས་ཀྱང་སློབ་མའི་སྲེད་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སཾ་བྷུ་ཊའི་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རབ་བྱེད་དང་པོ་ལས། གང་དང་གང་ཞིག་སྡུག་པའི་རྫས། །རེ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། །དེ་དང་དེ་ཉིད་བླ་མར་དབུལ། །བླ་མའང་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་ནི། །སློབ་མའི་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པས་གཟུང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་བླ་མ་དེ་ལ་རྟག་ཏུ་བྱིན་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་དང་འདྲ་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ལ་ཚོགས་མང་དུ་བསགས་པ་དེ་ལས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་འཐོབ་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། འདིས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལ་མི་འབྱུང་བས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་ལ་དེ་ཡང་ཚོགས་མང་དུ་གསོག་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་ཚོགས་ཀྱང་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་བླག་ཏུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཚོགས་གསོག་པའི་ཞིང་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རིམ་ལྔའི་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ལས་ཀྱང་། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་ནས། །བླ་མ་ལ་མཆོད་ཡང་དག་བརྩམ། །དེ་མཉེས་པས་ནི་ཀུན་མཁྱེན་པའི། །ཡེ་ཤེས་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །བླ་མེད་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་གྱི། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོད་བྱས་པས། །དེ་ཡིས་བསོད་ནམས་མ་བྱས་ཅི། །དཀའ་ཐུབ་མ་བསྟེན་གང་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཞེས་པ་ནས། ཚོགས་ 1-12-15b ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་པའི་བར་གྱི་ཚིགས་བཅད་དྲུག་པོ་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་ནི་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་དུམ་བུ་གཉིས་པ་ནས་འབྱུང་བ་བསྡུས་པ་སྟེ་ཚིགས་བཅད་དང་པོ་དང་ལྔ་པ་ནི་གུར་གྱི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། ། ༈ སངས་རྒྱས་སུ་བལྟ་བ། གཉིས་པ་སངས་རྒྱས་སུ་བལྟ་བ་ལ་གཉིས། དངོས་ཀྱི་དོན་དང་། གྲིབ་མ་སོགས་ལའང་མ་གུས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་བས་སློབ་མ་སྙིང་རྗེ་གཏོང་། །ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྡན། །སློབ
Chinese
此外，在《金刚心庄严》第四品中也说：‘有智慧的金刚弟子，如果想要一切安乐，就应以虔诚之心供养，是否已献上心中所想？如果未献上所承诺之物，必定会堕入饿鬼和地狱，最终毁灭。’这里说的是，如果获得了无尽的真如，那么就像虚空一样，可以获得永不耗尽的果位，也就是法身。想要获得法身的弟子，应该将自己最珍爱的东西，从稍微喜欢的到非常特别的供养给上师。 上师也应该为了消除弟子的贪恋而接受供养。正如《桑布扎》第二品第一节中所说：‘无论何种令人贪恋之物，都应以不求回报之心，将其供养给上师。上师也应以慈悲之心，为了消除弟子的执着，以利益他们的想法接受供养。’这样做的益处是，如果能一直供养上师，就能圆满积累如同一直供养诸佛一般的功德资粮，从积累的资粮中，就能迅速获得殊胜的成就，更不用说其他的成就了。这表明，成就对于修行者来说，并非无缘无故产生，而是依赖于相应的因，而积累资粮就是其中之一，而积累资粮也依赖于上师，因此可以轻易圆满，所以金刚上师被视为积累资粮的殊胜福田。 在《五次第加持法》中也说：‘舍弃一切供养，如法供养上师，令其欢喜，就能获得一切智智的殊胜智慧。无上之行是供养上师的金刚萨埵，这样做还有什么功德没有做到呢？还有什么苦行没有修持呢？’因此，从‘以一切努力’到‘从资粮中获得殊胜成就’之间的六个偈颂，除了这六个偈颂之外，其余的都是从《胜乐轮根本续》第二品中摘录的，其中第一和第五个偈颂也出现在《古汝续》第十三品中。 观上师为佛 第二是观上师为佛，分为两部分：正文的意义和禁止对影子等不敬。 第一部分是：因此，弟子应具有慈悲心，具足戒律和忍辱的功德。
English
Furthermore, in the fourth chapter of 'Vajra Heart Ornament' it is said: 'A wise Vajra disciple, if wishing for all happiness, should offer with devoted mind. Have you not offered what is in your mind? If you have not offered what you have promised, you will surely be born in the preta (hungry ghost) and hell realms, and be destroyed.' This refers to obtaining the inexhaustible Suchness, which, like space, allows one to attain the inexhaustible state of Dharmakaya (Body of Truth). A disciple who desires this should offer to the guru whatever is most pleasing to them, from the slightly liked to the exceptionally special. The guru should also accept offerings in order to reverse the disciple's attachment. As stated in the first section of the second chapter of 'Samputa': 'Whatever is an object of desire, with a selfless mind, offer that to the guru. The guru, being compassionate, should accept it with the intention of benefiting the disciple, in order to reverse their attachment.' The benefit of doing so is that by constantly giving to the guru, one will perfect the accumulation of merit, similar to constantly giving to all Buddhas, and from that accumulation, one will quickly attain supreme accomplishment, let alone other accomplishments. This shows that the attainment of accomplishment for a practitioner does not arise without cause, but depends on a corresponding cause, and accumulating merit is one of them, and accumulating merit also depends on the guru, so it can be easily perfected, therefore the Vajra master is shown as the supreme field for accumulating merit. In the 'Sequence of Five Stages of Empowerment' it is also said: 'Abandon all offerings, and properly make offerings to the guru. By pleasing him, one will attain the supreme wisdom of omniscience. The supreme act is offering to the Vajrasattva (Diamond Being) of the guru. What merit has he not done by doing this? What asceticism has he not practiced?' Therefore, from 'With all effort' to 'From accumulation, supreme accomplishment will occur,' the six verses, except for these six verses, the rest are excerpted from the second chapter of the 'Sri Paramadya Tantra,' of which the first and fifth verses also appear in the thirteenth chapter of the 'Guhya Tantra'. Viewing the Guru as Buddha The second is to view the guru as Buddha, which is divided into two parts: the meaning of the main text and the prohibition of disrespect towards shadows, etc. The first part is: Therefore, the disciple should have compassion, and possess the qualities of discipline and patience. --------------------------------------------------------------------------------