Tibetan
གྱི། བདེ་བ་དང་རྟག་པ་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོད་ན་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། ཉན་རང་དག་གིས་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་སོགས་སུ་བསྒོམས་པས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་དག་ཀྱང་སྤངས་ནས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། 1-811 ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པས་ནི། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་དྲུང་ནས་འབྱིན་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀའང་ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ ཅི་ལོག་ཏུ་གོལ་བའི་ལོག་ཤེས་སུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་དང་ཁོང་ཁྲོ་ཕན་ཚུན་འཛིན་སྟངས་འགལ་ཡང་། ཕན་ཚུན་དྲུང་ནས་འབྱིན་བྱེད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཕུང་པོའི་ རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་གྱི་རྟག་བདེ་དང་སྡུག་མི་སྡུག་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པ་ལྟར། མི་རྟག་པ་སོགས་ཀྱི་ རང་བཞིན་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་སོགས་སུ་འཛིན་པ་ནི་ཕུང་པོའི་གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པར་ ཡང་སྒྲིབ་པ་འཇོམས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། གང་ཕྱིར་འདི་ན་དེ་ཉིད་ཤེས་ལས་དྲི་མ་མཐའ་དག་སེལ་བ་ནི། །ལྷུན་ལེན་གཞན་མེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་ཀུན་ རྫོབ་ཏུ་ཕུང་པོ་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་། རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིན་པ་སྤང་གཉེན་དུ་རུང་ངོ་ཞེ་ན། 1-812 གལ་ཏེ་ཉན་རང་གི་ཕུང་པོ་འདི་དག་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཏུ་མི་རྟག་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ན། དེས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ ན་དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་པར་རྟོགས་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་འདི་དངོས་པོ་མི་རྟག་པའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་ན། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕུང་པོ་རྟག་སོགས་སུ་མི་གནས་པ་ལྟར། མི་རྟག་ པ་སོགས་སུ་ཡང་དོན་ལ་མི་གནས་པས་སྤང་གཉེན་དུ་མི་རུང་བའི་ཐལ་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །འོ་ན་མདོ་སྡེ་དག་ལས། དགེ་སློང་གཟུགས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་ པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་བདེ་བའམ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན། བཙུན་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་མི་རྟག་པ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་འདི་ནི་ངའོ་འདི་ ནི་ང་ཡིའོ། །འདི་ནི་ངའི་བདག་གོ་ཞེས་ལྟར་རུང་ངམ། བཙུན་པ་དེ་ནི་མ་ལགས་ཏེ་ཞེས་གསུངས་པ་ལས་ལྔ་སྡེ་བཟང་པོ་ལ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པར་བཤད་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་ དང་གཞན་ཡང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་རྣམ་པར་ཆོས་བསྟན་པའི་མདོ་སྡེ་དག་ལས། གདུལ་བྱ་གང་དག་རྒྱུད་མ་སྨིན་པ་དེ་དག་གིས་ནི་གཟ
Chinese
如果对快乐和永恒等事物持有颠倒的执着，就会产生轮回。如果声闻和缘觉通过观修蕴的无常等性质，断除了执着于我的因——业和烦恼，他们就能获得解脱吗？ 通过了悟蕴的无常等性质，并不能从根本上消除执着于我等烦恼的习气，因为两者都同样是对蕴的实相产生颠倒错觉的邪见。例如，贪欲和嗔恨虽然执着的方式相反，但并不能互相根除。同样，蕴的自性既不是贪欲和嗔恨等所执着的那样，也不是常乐我净等所认为的那样，也不是无常等所认为的那样，因为它的自性是空性的。此外，执着于蕴的无常等性质，是不了解蕴的实相。不了解实相，就无法摧毁障碍。《入中论》中说：‘因此，唯有如实知，方能消除一切垢，此外更无胜方便。’如果说，在世俗层面，蕴是无常和痛苦等，因此如此了悟并非颠倒，而执着于常等是颠倒，所以可以作为对治，这是否合理？ 如果声闻和缘觉仅仅认为这些蕴在世俗层面是无常的，那么他们必须了悟色等蕴在胜义谛中是无自性的，否则，他们认为蕴在世俗层面是无常的观点就是矛盾的。如果认为蕴是无常的事物，那么就像蕴在世俗层面不是常等一样，在胜义谛中也不是无常等，因此不能作为对治，这种过失依然存在。那么，在经部中说：‘比丘，色是常还是无常？尊者，是无常。凡是无常的，是快乐还是痛苦？尊者，是痛苦。凡是无常、痛苦、变异之法，适合执着为这是我的，这是我所拥有的，这是我的自我吗？尊者，不适合。’从这段经文可以看出，五比丘因此生起了圣妙的智慧，这又该如何解释呢？这些以及其他经部中，凡是讲到生灭之相的，都是为了引导那些根器尚未成熟的众生。
English
If one has a reversed attachment to happiness and permanence, etc., then there is rebirth. If the Hearers and Solitary Realizers, by meditating on the aggregates as impermanent, etc., abandon the karma and afflictions that are the cause of grasping at self, will they be liberated? By realizing the aggregates as impermanent, etc., one cannot uproot the latent tendencies of afflictions such as grasping at self, because both are equally wrong views that are reversed about the nature of the aggregates. For example, although attachment and anger have opposite ways of grasping, they are not mutually uprooting. Likewise, the nature of the aggregates is not established as how attachment and hatred, etc., grasp it, nor is it established as the nature of permanence, happiness, purity, and self, etc. It is also not established as the nature of impermanence, etc., because it is empty of inherent existence. Furthermore, grasping the aggregates as impermanent, etc., is not understanding the nature of the aggregates. Not understanding the nature does not destroy obscurations. As it says in the *Entering the Middle Way*: 'Because in this, only knowing thatness eliminates all stains; there is no other way to take hold of.' If, conventionally, the aggregates abide as impermanent and suffering, etc., therefore realizing them as such is not reversed, and grasping at permanence, etc., is reversed, so it is suitable as an antidote, is that reasonable? If the Hearers and Solitary Realizers merely realize that these aggregates are impermanent only conventionally, then they must realize that the aggregates of form, etc., are without inherent existence ultimately, otherwise, their realization of them as conventional is contradictory. If one realizes that these aggregates are impermanent things, then just as the aggregates do not abide as permanent, etc., conventionally, they also do not abide as impermanent, etc., ultimately, so the fault of not being suitable as an antidote remains. Then, what about the fact that in the sutras it says: 'Bhikkhus, is form permanent or impermanent? Venerable sir, it is impermanent. That which is impermanent, is it happiness or suffering? Venerable sir, it is suffering. That which is impermanent, suffering, and subject to change, is it suitable to regard as 'This is mine, this is what I own, this is my self'? Venerable sir, it is not suitable.' From this it is explained that the five excellent ones generated noble wisdom? These and other sutras that teach the aspects of arising and ceasing are for guiding those trainees whose minds are not yet mature. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ུགས་སོགས་དོན་ལ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་རྟོགས་ནས་རྟག་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤོང་ཞིང་རྒྱུད་སྨིན་པའི་བྱ་བ་ཙམ་བྱེད་དེ། 1-813 རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འཇིག་པ་དག །དགོས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། །སྐྱེ་བ་ཤེས་པས་འཇིག་པ་ཤེས། །འཇིག་པ་ཤེས་པས་མི་རྟག་ཤེས། །མི་རྟག་ཉིད་ལ་འཇུག་ཤེས་པས། ། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་སྟོང་པ་ཉིད་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་དག་གིས་ནི། སྐྱེ་འཇིག་གི་རྣམ་པར་ཆོས་སྟོན་པ་ལས་ཀྱང་རང་བཞིན་ མེད་པའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་དག་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཁོ་ན་ལ་རུང་གི རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དང་ བཅས་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་དབུ་མ་རྩ་བར། གང་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་བར་འགྱུར། །གང་ལ་སྟོང་ཉིད་མི་རུང་བ། །དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རུང་ མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་མ་སྐྱེས། །དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་མ་ཡིན། །རྐྱེན་ལ་རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པར་བཤད། །གང་ཞིག་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཉན་རང་དག་ནི་ཐེག་པ་དམན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་ནས་ཐོས་བསམ་བྱེད་ཅིང་། དེ་ལས་ཀྱང་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཉན་རང་དག་གིས་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཞེ་ན། 1-814 མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལས་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ལས་ནི་མ་རིག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་ཅེས་སོགས་དང་། གཟུགས་རྟག་པའམ་ མི་རྟག་པ་ཡིན། བཙུན་པ་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་གསལ་བར་མཛད་ནས་ཤུགས་ལ་རང་བཞིན་མེད་ པའི་དོན་བསྟན་ཏེ། དབུ་མ་རྩ་བར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཞིག སླུ་བ་དེ་ནི་རྫུན་ཞེས་གསུངས། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་བརྫུན་པ་ཡིན། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ དེ་གསུངས་པ། །སྟོང་ཉིད་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཁ་ཅིག་ལས་ནི་དངོས་སུ་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀ་ཏ་ ཡ་ན་ཡི། གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ཀའང་དགག་པར་མཛད། །ཅེས་དང་། ཐེག་པ་ཆེ་ལས་སྐྱེ་མེད་བསྟན། །གཞན་གྱི་ཟད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། །ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ནི། ། གཅིག་པས་དེ་ཕྱིར་བཟོད་པར་གྱིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་དག་ནི་ཉན་རང་གིས་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ག
Chinese
认识到蕴等事物具有生灭的自性，从而舍弃对常等颠倒显现的执着，仅仅做成熟相续的行持。 1-813 《六十正理论》中说：‘生和灭，是为了需要的目的而宣说的。了解生就能了解灭，了解灭就能了解无常。了解进入无常，也能证悟法的规律。’ 这就是所说的内容。先前串习空性，其习气完全成熟的人，从宣说生灭之相的法中也能证悟无自性的意义。生和灭只能安立于缘起、无自性上，因为自性变成其他是不合理的，所以不是有自性的。正如《中观根本慧论》中所说：‘对于谁，空性是可能的，对于他，一切都是可能的。对于谁，空性是不可能的，对于他，一切都是不可能的。’ 以及 ‘由因缘所生者，即说彼为非生，彼无有生性。缘彼而生者，我说即是空。若人知空性，是人不放逸。’ 这就是所说的内容。如果声闻、缘觉专注于小乘的论藏进行听闻、思考，并且其中也没有宣说诸法无自性，那么声闻、缘觉如何能证悟诸法无自性呢？ 1-814 并非如此，因为声闻的论藏中也宣说了无自性的意义。如何宣说呢？在一些经典中说，从无明缘行等，以及‘色是常还是无常？尊者，是无常。’等等，直接阐明了生灭等世俗的相状，从而间接宣说了无自性的意义。正如《中观根本慧论》中所说：‘世尊说，任何法是欺骗性的，那就是虚妄。一切行都是欺骗性的法，因此它们是虚假的。世尊宣说这些，是为了完全阐明空性。’ 经典中有些是直接宣说无自性的意义，例如：‘世尊以智慧了知有和无，在迦旃延的教诲中，否定了有和无两种。’ 以及‘大乘经典中宣说了不生，其他是灭尽的空性。了解灭尽和不生，因为相同，所以请安忍。’ 这些是声闻、缘觉证悟诸法无自性的声闻论藏。
English
Recognizing that phenomena such as aggregates (skandhas) have the nature of arising and ceasing, thereby abandoning attachment to the distorted appearances of permanence, etc., and merely engaging in activities that ripen the continuum. 1-813 The *Sixty Stanzas on Reasoning* states: 'Arising and ceasing are taught for the sake of a purpose. Knowing arising, one knows ceasing. Knowing ceasing, one knows impermanence. Knowing how to engage with impermanence, one will also realize the nature of phenomena.' This is what is being said. Those who have fully ripened the habit of familiarizing themselves with emptiness in the past can realize the meaning of no self-nature even from teachings that explain the aspects of arising and ceasing. Arising and ceasing are only suitable for dependent origination, which is without self-nature, because it is unreasonable for self-nature to change into something else; therefore, it is not for something with self-nature. As stated in the *Root Verses on the Middle Way*: 'For whom emptiness is possible, for him everything is possible. For whom emptiness is not possible, for him nothing is possible.' And: 'That which arises from conditions is unarisen. It does not have the nature of arising. That which depends on conditions is said to be empty. He who knows emptiness is diligent.' This is what is being said. If the Hearers (Śrāvakas) and Solitary Realizers (Pratyekabuddhas) focus on the collections of the Lesser Vehicle (Hīnayāna) for listening and contemplation, and even within that, the selflessness of phenomena is not taught, then how can the Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of phenomena? 1-814 It is not so, because the meaning of selflessness is also taught in the collections of the Hearers. How is it taught? In some texts, it is said that from ignorance arises action, and so on, and 'Is form permanent or impermanent? Venerable one, it is impermanent.' and so on. By explicitly clarifying the conventional aspects of arising and ceasing, etc., the meaning of selflessness is implicitly taught. As stated in the *Root Verses on the Middle Way*: 'The Blessed One said that any phenomenon that is deceptive is false. All conditioned phenomena are deceptive, therefore they are false. The Blessed One spoke of these in order to fully proclaim emptiness.' In some texts, the meaning of selflessness is explicitly taught, as in: 'The Blessed One, knowing existence and non-existence, in the instruction to Kātyāyana, negated both existence and non-existence.' And: 'In the Great Vehicle, non-arising is taught. The exhaustion of others is emptiness. Knowing exhaustion and non-arising, because they are the same, therefore please be patient.' These are the collections of the Hearers through which the Hearers and Solitary Realizers realize the selflessness of phenomena. --------------------------------------------------------------------------------