Tibetan
་རྟེན་མགོན་རྣམས་ཀྱིས། །བསྟན་པ་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་དེ། །དོན་གཅིག་མ་ ཡིན་ཐ་དད་མིན། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །ཞེས་དང་། གང་དང་བདག་དང་དངོས་རྣམས་ལ། །དེ་བཅས་ཉིད་དང་ཐ་དད་པར། །སྟོན་པ་དེ་དག་བསྟན་དོན་ལ། །མཁས་སོ་སྙམ་དུ་མི་སེམས་ སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར་ཡང་། འཇིག་རྟེན་གྲངས་ཅན་འུག་ཕྲུག་པ། །གོས་མེད་བཅས་སོགས་གལ་ཏེ་ཞིག །ཡོད་མེད་འདས་པ་སྨྲ་ན་དྲིས། །དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །བསྟན་ པ་འཆི་མེད་ཡོད་མེད་ལས། །འདས་པ་ཟབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ། །ཆོས་ཀྱི་ཞུགས་པ་ཡིན་ཞེས་གྱིས། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་བསྟན་པས། བསྟན་པ་ ལ་ལེགས་པར་ཞུགས་པའི་འཕགས་པ་ཀུན་ཀྱང་དབུ་མའི་ལམ་ལ་གནས་པར་ཆེས་གསལ་པོར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བསྟན་པ་ལ་ལེགས་པར་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ བས་ན་དབུ་མ་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པ་དོན་གཅིག་ཏུ་བསམས་ནས་ཉན་རང་གི་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་དབུ་མ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། རི་བོང་གི་ཅལ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཟད་དོ། ། 1-820 དབུ་མ་པའི་ལུགས་སུ་མ་ཟད་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་འོག་མ་དག་གི་ལུགས་ལ་ཡང་། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་ལ་གནས་ པར་འདོད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་རྟག་ཆད་སྤངས་པ་དབུ་མའི་ལམ་སྟོན་པས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ ལོག་པར་ཁས་འཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པ་ཀུན་ཀྱང་བསྟན་པ་ལ་ལེགས་པར་ཞུགས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཆོས་ལ་རྟག་ ཆད་སྤོང་ཚུལ་དང་། གང་ཟག་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་ལ། དང་པོ་ལ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་སྤྱི་དང་། ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་གཉིས་སོ། །དེ་ལ་སྡེ་པ་གཉིས་པོ་ དག་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་མི་ལྷུང་བར་འདོད་དེ། འདི་ནི་ རྒྱུ་འབྲས་སྤྱི་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དགེ་སྡིག་གི་ལས་རྣམས་བྱས་མ་ཐག་རང་གི་ངོ་བོ་འཇིག་པས་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་དེའི་རྒྱུན་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པས་རྣམ་སྨིན་ཆུད་མི་ཟ་བས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བར་འདོད་ཅིང་། 1-821 མདོ་སྡེ་པ་དག་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་པར་སྐྱེས་ཤིང་། དེས་མ་འོངས་པ་ན་རྣམ་སྨིན་འབྱིན་པས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ ལྷུ
Chinese
‘诸佛怙主曾说，佛法甘露，非一非异，非常非断。’又说：‘对于事物、自我和实体，以及与之相关或相异的事物，那些自认为精通教义的人，实际上并不理解。’正如《宝鬘论》中所说：‘世间的数论派和猫头鹰之子，以及裸体派等，如果他们谈论存在、不存在和超越，就应该质问他们。因此，佛陀的教义超越了生死存灭，被称为深奥，是佛法的精髓。’等等，佛陀的意旨在于阐明远离常断二边的中道。因此，所有善入佛法之道的圣者都安住于中道，这一点非常清楚。否则，他们就不算是真正进入了佛法。因此，将中观派和大乘派视为一体，即使理解了声闻和缘觉的法无自性，也不能自称为中观派，这就像追逐兔子的叫声一样，只是徒劳地追逐声音而已。 不仅是中观派，其他宗派的论师也认为，三乘的一切圣者都安住于各自宗派远离常断二边的中道。因为佛陀的教义是阐明远离常断的中道，所以它超越了其他教义。而且，他们也声称自己的宗派与佛陀的教义完全一致，所有圣者也都认为自己已经很好地进入了佛法。那么，各宗派的论师是如何远离常断二边的呢？这可以分为对法远离常断和对补特伽罗远离常断两种情况。前者又可以分为对一般因果关系和对业果关系的远离常断两种情况。对于前一种情况，有部宗和经部宗都认为，内外诸法都是刹那生灭的，并且会产生与因相符的果，因此不会落入常断二边。这是对一般因果关系远离常断的阐释。对于业果关系，有部宗认为，善恶之业一旦造作，其自性立即消失，因此不是常。但由于其相续不断，所以不会失去果报，因此不会落入断边。 经部宗则认为，会产生与自身相符之果的种子，会产生一种转变的特性，这种特性会在未来产生果报，因此不会落入断边。
English
'The protectors have said that the nectar of the teachings is neither one nor different, neither permanent nor impermanent.' And: 'Those who think they are skilled in the meaning of the teachings, regarding things, self, and entities, as being with or different from them, do not understand the meaning of the teachings.' As it is said in the 'Precious Garland': 'If the numerologists and owlets of the world, and the naked ones, etc., speak of existence, non-existence, and transcendence, they should be questioned. Therefore, the teachings of the Buddhas are beyond death and immortality, existence and non-existence, called profound, and should be regarded as the essence of the Dharma.' Etc. The intention of the Buddhas is to show the Middle Way, abandoning permanence and annihilation. Therefore, it is very clear that all noble ones who have well entered the teachings abide in the Middle Way. Otherwise, they would not have well entered the teachings. Therefore, to think of the Madhyamikas and the Mahayanists as one, and to say that even if one understands the selflessness of the Hearers and Solitary Realizers, one is not a Madhyamika, is merely following after the sound, like the call of a rabbit. Not only in the Madhyamika system, but also in the systems of the lower schools of tenets, all the noble ones of the three vehicles are considered to abide in the Middle Way, abandoning permanence and annihilation according to their own systems. This is because the teachings of the Buddhas, which show the Middle Way abandoning permanence and annihilation, are superior to others, and because they claim that their own tenets are not contrary to the teachings of the Buddhas, and because all the noble ones are considered to have well entered the teachings. How do the proponents of tenets abandon permanence and annihilation? There are two ways: abandoning permanence and annihilation in relation to phenomena, and abandoning permanence and annihilation in relation to individuals. The first can be further divided into abandoning permanence and annihilation in relation to general cause and effect, and abandoning permanence and annihilation in relation to the relationship of karma and its result. In the first case, both the Vaibhashikas and the Sautrantikas believe that external and internal objects are destroyed in an instant, and that a result that is in accordance with the cause arises, so they do not fall into the extremes of permanence and annihilation. This is how they abandon permanence and annihilation in relation to general cause and effect. In relation to karma and its result, the Vaibhashikas believe that as soon as virtuous and non-virtuous actions are done, their nature is destroyed, so they are not permanent. But because their continuum is connected, the ripening is not wasted, so they do not fall into the extreme of annihilation. The Sautrantikas believe that a seed that produces a result that is in accordance with itself arises with a special characteristic of transforming the continuum, and this will produce the ripening in the future, so they do not fall into the extreme of annihilation. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ང་བར་འདོད་དེ། དེ་ནི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་འཇིག་ལྟའི་ཡུལ་གྱི་བདག་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གང་དུ་ཡང་ མ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་གང་ཟག་གི་ཡུལ་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་སྤོང་ཞིང་། མཐའ་བྲལ་གྱི་དོན་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་འདོད་དོ། །རྣམ་རིག་པ་ དག་གཟུང་འཛིན་དུ་ཀུན་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་ལ། གཞན་དབང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་དོན་དམ་པར་རྫས་སུ་ཡོད་པས་ ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་སྟེ། འདི་ནི་རྒྱུ་འབྲས་སྤྱི་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུས་མཐར། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཡོད། །དེ་ལ་གཉིས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། །སྟོང་པ་ཉིད་ ནི་འདི་ལ་ཡོད། །དེ་ལ་ཡང་ནི་འདི་ཡོད་དོ། །ཡོད་པས་མེད་པས་ཡོད་པས་ན། །འདི་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལས་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། 1-822 རང་འགགས་པ་དང་དུས་མཉམ་དུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཀུན་གཞི་ལ་བཞག་པས་དེ་ལས་ཕྱིས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བས་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་གཞན་གྱིས་ཀུན་བཏགས་པའི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ། ཕུང་པོ་ཆོས་ཙམ་དུ་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གང་ཟག་ལ་རྟག་ཆད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལོ། །དེ་ལ་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་བྲལ་གྱི་ཐམས་ཅད་རྟོགས་ལ། ཉན་རང་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ གང་ཟག་གི་ཡུལ་ལ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་སོ། །དབུ་མ་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡིན་ན་འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུ་མ་འགགས་པས་རྟག་པར་འགྱུར་ལ། གཞན་ཡིན་ན་ འབྲས་བུ་དོན་གཞན་ཡོད་ན་རྒྱུན་ཆད་པའི་ཉེས་པ་སྤོང་མི་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་བ་གླང་ཡོད་པས་རྟ་མ་ཤི་བར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་བུའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཆད་པར་འགྱུར་ ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་མེད་པས་རྟག་པ་དང་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། གང་ལ་བརྟེན་ནས་གང་བྱུང་བ། །ཞེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ནི་ཐ་སྙད་དུ་རྟག་ཆད་སྤོང་ཚུལ་ལོ། ། 1-823 གལ་ཏེ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་ན་རྣམ་པ་གཞན་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ན། ཡང་དག་པར་ན་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་མི་རྟག་གང་དུ་ཡང་དཔྱད་དུ་མེད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡང་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དག །སྟོང་ཕྱིར་རྟག་ལ་སོགས་ལྟ་བ། གང་དང་གང་དུ་གང་ལས་ནི། །ཅི་ལས་ཀུན་ ཏུ་འབྱུང་བར་འ
Chinese
我想断除常断二边，这是在因果关系上避免常断二见的途径。因为在二者之中，都没有作为实有自性的我存在，所以无论常或无常都无法成立，因此在人我的领域中避免了常断二边。所有这些离边的意义，都是三乘（梵文：Triyāna，指声闻乘、缘觉乘、菩萨乘）的圣者们所证悟的。唯识宗认为，在能取和所取上假立的遍计所执（梵文：Parikalpita），其自性是不成立的，因此不会堕入常边。而依他起（梵文：Paratantra）的不清净分别，在胜义谛中是实有的，因此不会堕入断边。这是在因果总体上避免常断二见的途径。正如《中边分别论》中所说：‘非真似现唯心有，于此二性皆非有，空性于此亦现有，此于彼亦常非无。以有非有及有故，是则名为中道性。’因为业在造作之后立即消失，所以不是常。但与此同时，与业相符的结果的种子被放置在阿赖耶识（梵文：Ālayavijñāna）中，因此之后会根据因缘产生结果，所以不是断。这是在因果关系上避免常断二见的途径。蕴（梵文：Skandha）不具有由他假立的我的特征，因此不是常。但蕴仅仅作为法存在，因此不是断。这是在人我上避免常断二见的途径。对此，菩萨圣者们证悟一切离边，而声闻和缘觉圣者们则证悟在人我的领域中远离常断二边。中观派认为，如果因和果是同一的，那么在果的时候因没有灭，就会变成常。如果是其他的，那么果如果是其他的东西，就无法避免断灭的过失。例如，因为有牛，所以马不会不死。因此，如果果的时候因灭了，那么因和果既不是同一也不是其他的，因此不会堕入常断二边。正如之前引用的：‘由彼生于彼’等等。这是在世俗谛中避免常断二见的途径。 如果事物稍微具有自性，那么由于不可能有其他形态，就会变成常或无常。但事实上，事物根本不具有任何自性，因此无论常或无常都无法进行分析。正如所说：‘又诸所有一切物，空故常等诸邪见，于谁何处何因缘，何故而能有所生。’
English
I wish to abandon the extremes of permanence and annihilation, which is the way to avoid the views of permanence and annihilation in the context of cause and effect. Because in both, there is no self-nature of a self that is the object of the view of destruction, so neither permanence nor impermanence can be established. Therefore, in the realm of the person, the extremes of permanence and annihilation are avoided. All these meanings of being free from extremes are realized by all the noble ones of the three vehicles (Sanskrit: Triyāna, referring to the Śrāvakayāna, Pratyekabuddhayāna, and Bodhisattvayāna). The Mind-Only school believes that the completely imputed (Sanskrit: Parikalpita), which is falsely imputed on the grasper and the grasped, its self-nature is not established, so it does not fall into the extreme of permanence. And the other-dependent (Sanskrit: Paratantra) impure conceptualization is truly existent in ultimate truth, so it does not fall into the extreme of annihilation. This is the way to avoid permanence and annihilation in the overall cause and effect. As it is said in the *Madhyāntavibhāga*: 'The unreal appearance is only mind; In it, both natures are not present; Emptiness is also present in it; This is also always not absent in that. Because of existence, non-existence, and existence; This is called the Middle Way.' Because the action disappears immediately after it is done, it is not permanent. But at the same time, the seed of the result that is in accordance with the action is placed in the *Ālayavijñāna* (Sanskrit: Ālayavijñāna), so later the result will arise according to the conditions, so it is not annihilation. This is the way to avoid permanence and annihilation in the context of cause and effect. The aggregates (Sanskrit: Skandha) do not have the characteristic of a self that is imputed by others, so it is not permanent. But the aggregates exist only as dharmas, so it is not annihilation. This is the way to avoid permanence and annihilation in the person. To this, the noble Bodhisattvas realize all freedom from extremes, while the noble Śrāvakas and Pratyekabuddhas realize the freedom from the extremes of permanence and annihilation in the realm of the person. The Madhyamaka school believes that if the cause and the result are the same, then at the time of the result, the cause has not ceased, so it will become permanent. If it is other, then if the result is something else, it will not be able to avoid the fault of annihilation. For example, because there is a cow, the horse will not not die. Therefore, if the cause ceases at the time of the result, then the cause and the result are neither the same nor other, so it does not fall into the extremes of permanence and annihilation. As quoted before: 'From that, it arises from that,' and so on. This is the way to avoid permanence and annihilation in conventional truth. If things have a little bit of self-nature, then because it is impossible to have other forms, it will become permanent or impermanent. But in fact, things do not have any self-nature at all, so neither permanence nor impermanence can be analyzed. As it is said: 'Also, all things, Because of emptiness, all wrong views such as permanence, In whom, where, for what reason, Why can anything arise at all?' --------------------------------------------------------------------------------