Tibetan
ྱི་ལུང་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུང་གི་ཁུངས་ཀྱང་ཡོད་དེ། 1-815 ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་སློབ་པར་ འདོད་པས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། གང་དག་བདེ་གཤེགས་ཉན་ཐོས་འགྱུར་བར་བྱ་སྙམ་དང་། །རང་སངས་རྒྱས་དང་ དེ་བཞིན་ཆོས་རྒྱལ་འགྱུར་འདོད་པ། །བཟོད་པ་འདི་ལ་མ་བརྟེན་ཐོབ་པར་མི་ནུས་ཏེ། །དཔེར་ན་ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་འགྲོ་ངོགས་མི་མཐོང་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་ས་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་རྒྱལ་པོའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱལ་པོའི་བུ་རྒྱལ་པོའི་མཚན་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་བྱིན་གྱིས་བློན་པོའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་ གྱིས་གནོན་གྱི། རང་གི་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ནམ་དེ་ནར་སོན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་བློའི་སྟོབས་སྐྱེས་པས་བློན་པོའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཤིན་ཏུ་ འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་ཏུ་ལྷག་པའི་བསམ་པའི་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་གྱི་རང་གི་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། 1-816 བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་བདུན་པ་འདི་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རང་གི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཆེ་བ་ལ་གནས་པས་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་ཤིན་ཏུ་ འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་འདིས་ནི་ཉན་རང་རྣམས་ལ་ཡང་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་གསལ་པོར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔས་བློའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་ཉན་རང་དག་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ལ་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་རང་ དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་ཤེས་སྒྲིབ་ཟད་པར་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་ཐོས་བསམ་གྱིས་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་མ་ཕབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་སྒོམ་བྱུང་གིས་ཡུན་རིང་དུ་ གོམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་སྒྲིབ་གཏན་མི་སྤོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་ཕུང་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ ལས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། 1
Chinese
此外，在圣教中也有记载。大乘圣教的来源也有， 在《般若波罗蜜多》（Prajñāpāramitā，智慧到彼岸）中也说：‘想要在声闻（Śrāvaka，听闻佛法者）地学习的人，也应当学习《般若波罗蜜多》。想要在独觉（Pratyekabuddha，独自觉悟者）地学习的人，也应当学习《般若波罗蜜多》’等等。在《圣集经》中也说：‘凡是想要成为如来（Tathāgata，如实而来者）的声闻，以及想要成为独觉和如来法的君主的人，如果不依赖这个忍（Kṣānti，忍耐），就无法获得。例如，就像在彼岸无法看到此岸一样。’ 在《圣十地经》中也说：‘诸位佛子们，例如，生于国王家族的王子，具有国王的名号，仅仅是出生就能压倒所有大臣的集会，而不是通过自己智慧的力量来辨别。当他长大成人时，由于自己智慧的力量增长，就能远远超过大臣们所做的一切。诸位佛子们，菩萨（Bodhisattva，觉悟有情）仅仅是生起菩提心（Bodhicitta，觉悟之心）的瞬间，就能以殊胜的意乐压倒所有的声闻和独觉，而不是通过自己智慧的力量来辨别。 安住于这第七地的菩萨，由于安住于了知自己境界的殊胜，就能远远超过声闻和独觉所做的一切。’ 这段圣教清楚地表明，声闻和独觉也证悟到法无自性（Dharmā-niḥsvabhāvatā，诸法无独立自性），如果不是这样，那么初发心的菩萨也会以智慧的力量压倒声闻和独觉，因为他们没有证悟到法无自性，而菩萨却证悟了。声闻和独觉虽然证悟到法无我（Dharmā-nairātmya，诸法无我），但并没有完全断除所知障（Jñeyāvaraṇa，对所知事物的障碍），因为他们最初没有通过听闻和思考来广泛地确定，然后在之后也没有通过修所生慧（Bhāvanā-maya prajñā，由禅修产生的智慧）长时间地串习。 但也不是完全没有断除所知障，因为他们已经断除了作为烦恼障（Kleśāvaraṇa，烦恼的障碍）根本的对蕴（Skandha，构成要素）的执着。 如果声闻的律藏（Vinaya，戒律）也宣说了法无我，那么与大乘（Mahāyāna，伟大的载具）有什么区别呢？大乘中广泛地宣说了法无我，以及菩萨的发心（Bodhicitta utpāda，发起菩提心），
English
Moreover, it is also translated in the scriptures. There is also a source for the Mahāyāna scriptures. It is also said in the Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom): 'Those who wish to study in the Śrāvakabhūmi (the level of the Hearers) should also study the Prajñāpāramitā. Those who wish to study in the Pratyekabuddhabhūmi (the level of the Solitary Buddhas) should also study the Prajñāpāramitā,' and so on. It is also said in the Ārya Saṃgraha (Noble Collection): 'Those who wish to become Tathāgata (Thus-gone One) Hearers, and those who wish to become Solitary Buddhas and likewise Dharma Kings, cannot attain it without relying on this Kṣānti (Patience). For example, just as one cannot see the opposite shore from this shore.' It is also said in the Ārya Daśabhūmika Sūtra (Noble Ten Levels Sutra): 'O sons of the Victorious Ones, just as a prince born into a royal family, possessing the name of a king, merely by being born, overwhelms all the assemblies of ministers, not by discriminating with the power of his own intellect. When he grows up, due to the power of his own intellect arising, he far surpasses all the actions of the ministers. O sons of the Victorious Ones, as soon as a Bodhisattva (Enlightenment Being) generates Bodhicitta (the Mind of Enlightenment), he overwhelms all the Hearers and Solitary Buddhas with the greatness of his superior intention, not by discriminating with the power of his own intellect. A Bodhisattva abiding in this seventh level, due to abiding in the greatness of knowing his own realm, far surpasses all the actions of the Hearers and Solitary Buddhas.' This scripture clearly shows that the Hearers and Solitary Buddhas also realize the Dharmā-niḥsvabhāvatā (lack of inherent existence of phenomena). If it were not so, then a Bodhisattva who has just generated the mind of enlightenment would also overwhelm the Hearers and Solitary Buddhas with the power of intellect, because they do not realize the lack of inherent existence of phenomena, while the Bodhisattva does. Although the Hearers and Solitary Buddhas realize the Dharmā-nairātmya (selflessness of phenomena), they do not completely abandon the Jñeyāvaraṇa (cognitive obscurations), because they have not initially established it extensively through hearing and thinking, and then have not practiced it for a long time through meditation-born wisdom. But it is not that they do not abandon the cognitive obscurations at all, because they have abandoned the clinging to the Skandhas (aggregates), which is the root of the Kleśāvaraṇa (afflictive obscurations). If the Vinaya (discipline) of the Hearers also teaches the selflessness of phenomena, then what is the difference between it and the Mahāyāna (Great Vehicle)? In the Mahāyāna, the selflessness of phenomena is taught extensively, as well as the generation of Bodhicitta (mind of enlightenment), -------------------------------------------------------------------------------- -817
Tibetan
ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྨོན་ལམ་དང་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྟན་པས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར། ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་དེ་ལས་ནི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་ལམ་དང་། །སྤྱོད་པ་ཡོངས་བསྔོ་མ་བཤད་དེས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་ག་ལ་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་ལ་གནས་པའི་དོན། ། མདོ་སྡེ་ལས་ནི་བཀའ་མ་བསྩལ། །ཐེག་པ་ཆེ་ལས་བཀའ་བསྩལ་པ། །དེ་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བས་ན་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཐབས་སྙིང་ རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྲལ་བས་ནི་ཉན་རང་གི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བགྲོད་པར་བྱེད་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཟིན་པ་ལས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བགྲོད་པར་བྱེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ་ཡིན་ཞིང་། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སོགས་པ་ ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པ་དང་མ་ཟིན་པ་ལས་རྣམ་པར་དབྱེའོ། །འཕགས་པ་ཀུན་གྱིས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དབུ་མ་པར་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དེ། 1-818 ཇི་སྐད་དུ་ཡང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ་ལས། གང་བློ་ཡོད་དང་མེད་པ་ལས། །རྣམ་པར་འདས་ནས་མི་གནས་པ། །དེ་དག་གིས་ནི་རྐྱེན་གྱི་དོན། །ཟབ་མོ་དམིགས་མེད་རྣམ་པར་བསྒོམ། །ཞེས་དང་། ། རྩོད་མེད་ཕྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །དེ་དག་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད། །གང་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པ། །དེ་ལ་གཞན་ཕྱོགས་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཉན་རང་དག་དབུ་མ་པ་མ་ ཡིན་ན། རྟག་ཆད་གང་རུང་གི་མཐར་ལྷུང་བར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་ འབྱུང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་ན་ཡང་དབུ་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་འགལ་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་ པ་ལས། གང་གིས་སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དག །དབུ་མའི་ལམ་དུ་དོན་གཅིག་པར། །གསུང་པ་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡི། །སངས་རྒྱས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དབུ་མ་རྩ་བར། གང་ལ་ བརྟེན་ནས་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཞིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་པ་མིན། །ཞེས་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་གང་། །དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། ། 1-819 དེ་ནི་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་དབུ་མའི་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་དབུ་མ་རྩ་བར། སངས་རྒྱས་འཇིག
Chinese
此外，通过展示殊胜的方便，如波罗蜜多（pāramitā，到彼岸）、愿文和完全回向等，也超越了声闻乘。正如《宝鬘论》中所说：‘菩萨的愿文和行持，以及完全回向，声闻乘中未曾宣说，如何能成为菩萨？安住于菩萨行持的意义，经典中未曾开示，唯有大乘中才开示，因此智者应受持。’因此，通达诸法无自性的智慧，若与方便——大悲心分离，则会趋向声闻或独觉的菩提；若被大悲心所摄持，则会趋向无上大菩提。因此，通达诸法无自性的智慧，是三乘圣者共同趋入的道路。大乘和小乘的差别，在于是否被发心等方便所摄持。诸佛皆因通达远离一切戏论、甚深的中观之道——缘起，而成为中观行者，因此并无差别。 正如《六十正理论》中所说：‘从有无的分别中解脱，不住于任何一方，他们将甚深无缘的缘起之义，如是修习。’以及‘具有无诤自性者，他们没有任何偏颇。对于没有任何偏颇者，哪里会有他方呢？’如果声闻和独觉不是中观行者，就会堕入常断二边的任何一边，这也不合理。因为他们没有通达缘起的真如。如果通达缘起的真如，却说没有通达中观的真如，这也是矛盾的。因为缘起的意义本身就是中观之道。正如《七十空性论》中所说：‘以宣说空性与缘起，中观之道义相同的，无与伦比的佛陀，我向您顶礼。’以及《中观根本慧论》中说：‘以何为缘而生起，它并非就是那（因），亦非与那（因）相异，因此非常亦非断。’以及‘缘起即是空性，是假名安立，它即是中观之道。’ 此外，《中观根本慧论》中说：‘诸佛毁灭世间相续，
English
Furthermore, it surpasses the Śrāvakayāna (Hearer Vehicle) by demonstrating special methods such as pāramitā (perfections, going to the other shore), aspiration prayers, and complete dedication. As it is said in the Ratnāvalī (Precious Garland): 'The aspiration prayers and conduct of Bodhisattvas, and the complete dedication, are not taught in the Śrāvakayāna. How could one become a Bodhisattva? The meaning of abiding in Bodhisattva conduct is not taught in the Sūtras, but only in the Mahāyāna. Therefore, the wise should uphold it.' Therefore, the wisdom that realizes the absence of inherent existence of phenomena, if separated from the method of great compassion, leads to the enlightenment of Hearers or Solitary Realizers. If it is grasped by great compassion, it leads to the unsurpassed great enlightenment. Therefore, the wisdom that realizes the absence of inherent existence of phenomena is the single path traversed by all the noble individuals of the three vehicles. The difference between the Great and Small Vehicles lies in whether or not they are grasped by methods such as the generation of bodhicitta (mind of enlightenment). All Buddhas are also not different as Madhyamikas (Middle Way practitioners) because they realize the profound Middle Way of dependent origination, which is free from all extremes. As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: 'Having completely transcended existence and non-existence, not abiding in either, they meditate on the profound, aimless meaning of conditions.' And, 'Those who possess the nature of being free from contention have no bias. For those who have no bias, where is there another side?' If Hearers and Solitary Realizers are not Madhyamikas, they would fall into either extreme of permanence or annihilation, which is not reasonable. Because they would not have realized the suchness of dependent origination. And if they realize the suchness of dependent origination, it is contradictory to say that they have not realized the suchness of the Middle Way. Because the meaning of dependent origination itself is the Middle Way. As it is said in the Seventy Stanzas on Emptiness: 'To the Buddha who unequaledly taught that emptiness and dependent origination have the same meaning as the Middle Way, I pay homage.' And in the Mūlamadhyamakakārikā (Fundamental Verses on the Middle Way): 'That which arises dependently on something, is neither the same as that (cause), nor different from that (cause). Therefore, it is neither permanent nor annihilated.' And, 'Dependent origination is explained as emptiness; it is a designation based on dependence; it is the Middle Way.' Furthermore, in the Mūlamadhyamakakārikā: 'The Buddhas destroy the continuum of the world,' --------------------------------------------------------------------------------