Tibetan
ི་འོག་ཏུ་རིགས་པ་རྣམ་པ་བཞི་ ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་པའི་དོན་ལ་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འོག་ཏུ་བསམས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་སྦྱོར་བ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་གོམས་པར་བྱས་པས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་ནས་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། 1-807 དེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་ནས་ཐོས་པ་སོགས་བྱེད་པས། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཉན་རང་གི་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཡིན་པར་ བཤད་དོ། །རྒྱུད་སྨིན་པ་དག་ནི་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱས་པས་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པའི་ཕྱིར་ཚེ་འདིར་གཞན་ལ་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པའི་ལུང་ཐོས་ པ་ཙམ་གྱི་རྐྱེན་ལས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ཤིང་གྲོལ་བ་ཐོབ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པའི་ལུང་ཐོས་པའི་རྐྱེན་ལས། ཁ་ཅིག་ནི་བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་ སུ་སྟོན་པའི་ལུང་ཐོས་པའི་རྐྱེན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་མདོ་སྡེ་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ན་དགེ་སློང་མང་པོས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པར་བཤད་ དོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པའི་ལུང་ལས་ཉན་ཐོས་དག་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ན་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ པར་བསྟན་པའི་མདོའི་དགོངས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། གང་ཟག་གི་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས་རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལས་པས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་འབྱུང་བ་དང་། 1-808 སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མི་གནས་པ་དང་། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་སེམས་ཅན་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་བཞིན་དུ་མ་གྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཀུན་བཏགས་བཏགས་ པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་རྐྱེན་གཞན་ལ་རག་ལས་པས་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཡིན་པས་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ཞེས་གསུངས་པ་ལ་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། བདག་ ཉིད་ཀྱིས་མི་འབྱུང་བ་དང་། རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་མེད་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མི་གནས་པ་དང་། བྱིས་པས་བཟུང་བ་བཞིན་དུ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཀུན་བཏགས་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་ལ་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་ལ་དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །
Chinese
此后，依靠四种理智，如理如实地分析听闻之义，从而生起思所生慧。之后，通过具备二种结合的方式，串习所思之义，从而生起证悟真实义的修所生智，获得解脱。 如此之人，专注于声闻乘藏，进行听闻等。因此，就此而言，声闻自宗的修习所缘是声闻乘藏。 相续成熟者，在其他生世中通过闻思修三者串习，因此相续极为成熟，故在此生中，仅凭听闻向他人宣说正法的教言，便能生起证悟并获得解脱。其中，有些人因听闻宣说无自性的教言，有些人因听闻宣说四谛无常等的教言而获得解脱。因此，当世尊宣说大小乘经藏时，许多比丘获得解脱。 若从宣说一切法无自性的教言中，声闻众生生起证悟，则与彼等未证悟法无我相违。答：宣说无自性经的意趣有二：人无我之无自性与法无我之无自性。前者是指色等蕴，依赖于其他因缘，非由自性而生；刹那坏灭，不住于自性；不如凡夫所执之我与有情等之自性而成立。后者是指，遍计所执唯是假立，故无自性；依他起依赖于其他因缘而生，故生无自性；圆成实是空性之自性，故胜义无自性。《摄大乘论》中说：‘从极广大中，一切法无自性。’其意趣为何？谓非由自性而生，非有自体，不住于自性，以及不像凡夫所执那样无相。又，于遍计所执之自性，无相自性；于依他起，生无自性；于圆成实，胜义无自性。
English
Thereafter, by relying on the four types of reasoning, one properly and thoroughly analyzes the meaning of what has been heard, thereby generating the wisdom arising from contemplation. Following that, by familiarizing oneself with the meaning that has been contemplated through the means of the two-fold union, one generates the wisdom arising from meditation, which directly realizes the true meaning as it is, and attains liberation. Such a person focuses solely on the Hearer Vehicle's (Śrāvakayāna) collection of texts, engaging in hearing and so forth. Therefore, in this regard, the object of practice for the Hearers and Solitary Realizers (Pratyekabuddhas) is said to be the Hearer Vehicle's collection of texts. Those whose continuums are ripened, having familiarized themselves with hearing, contemplation, and meditation in other lifetimes, their continuums are extremely ripened. Therefore, in this life, merely by hearing the teachings that reveal the suchness of the Dharma to others, they generate realization and attain liberation. Among them, some attain liberation by hearing teachings that reveal the absence of inherent existence (niḥsvabhāvatā), while others attain liberation by hearing teachings that reveal the Four Noble Truths (catvāri āryasatyāni), impermanence (anitya), and so on. Therefore, when the Blessed One (Bhagavan) taught the Sutras of the Great and Small Vehicles, many monks are said to have attained liberation. If Hearers generate realization from teachings that reveal all phenomena as lacking inherent existence, it would contradict their lack of realization of the absence of self of phenomena (dharma-nairātmya). Answer: The intention of the Sutras that teach the absence of inherent existence is twofold: the absence of inherent existence of the self of persons (pudgala-nairātmya) and the absence of inherent existence of phenomena. The former refers to the aggregates (skandha) such as form (rūpa), which arise dependent on other conditions and not from their own nature; they are momentary and do not abide in their own nature; and they do not exist in the way that childish beings grasp them as the self, sentient beings, and so on. The latter refers to: the imputed (parikalpita) is merely an imputation, therefore it lacks inherent existence; the dependent (paratantra) arises dependent on other conditions, therefore it has no inherent arising; the thoroughly established (pariniṣpanna) is the nature of emptiness (śūnyatā), therefore it is ultimately without inherent existence. The *Compendium of Abhidharma* (Abhidharma-samuccaya) states: 'From the extremely vast, all phenomena are without inherent existence.' What is the intention? It is because they do not arise from their own nature, they do not have their own entity, they do not abide in their own nature, and they are without characteristics as grasped by childish beings. Furthermore, in the nature of the imputed, there is the absence of characteristic inherent existence; in the dependent, there is the absence of inherent arising; in the thoroughly established, there is the ultimate absence of inherent existence. -------------------------------------------------------------------------------- ཞེས་བཤད་
Tibetan
དོ། །དེ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྒྱུད་སྨིན་པ་དག་གིས་ནི་སྔོན་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཙམ་ལ་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་པོ་རྟོགས་ཀྱི། 1-809 བློ་ཞན་པའི་ཕྱིར་དང་གོམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་བསྟན་པ་དག་ལས་ཀྱང་ཉན་ཐོས་དག་ལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་མི་འགལ་བར་ བལྟའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་བྱམས་ཆོས་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་དག་ནི་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མི་བཞེད་ལ། རྒྱུ་མཚན་ཡང་ཁོ་བོས་གོང་དུ་བསྙད་ པ་རྣམས་དཔྱིས་ཕྱིན་ཞིང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།། །། ༄། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་ལུགས། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དག་ལ་ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཞི་བ་འཚོ་དཔོན་སློབ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཉན་རང་ ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་པར་བཞེད་པར་མངོན་ཡང་། སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པར། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་གཞུང་ལས་བཤད་པས་ འཕགས་པའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་ལ་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་མཉམ་བཞག་གི་རྟོགས་པ་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུ་མ་བསྟོད་པར། མཚན་མ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པར། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཐར་པ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་དང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་རང་སངས་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་བསྟེན་པའི། ། 1-810 ཐར་ལམ་ཁྱོད་ཉིད་གཅིག་པུ་སྟེ། །གཞན་ཞེས་བགྱི་བ་མ་མཆིས་ངེས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་། རིགས་པ་དང་ལུང་གིས་ཤེས་པར་ བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རིགས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་ཕུང་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་མ་རྟོགས་ན་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པའི་གཞི་མ་སྤངས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་ ལ་ལ་བདག་གམ་བདག་གིར་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་འདི་དག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ལའོ་ཞེས་གསུངས་པས། ཕུང་པོ་ཉིད་བདག་གི་འཁྲུལ་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེས་ན་ཕུང་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཡོད་ན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ངང་གིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་མི་ འགྱུར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད། །ངར་འཛིན་པ་ལས་ཡང་ལས་ཏེ། །ལས་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན། །ཞེས་ གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཕུང་པོར་འཛིན་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་
Chinese
如是说。 对于那些具有声闻种姓且根基成熟的人来说，由于他们先前已经习惯于仅仅对人无我进行修行，因此当（佛陀）开示一切法无自性时，他们首先证悟无自性。 由于他们智慧低下且没有进行充分的修行，所以他们无法证悟第二种无自性（法无我）。因此，从开示无自性的经典中，声闻能够生起证悟，这并不矛盾。 如此说来，无著（Asanga）兄弟等随慈氏（Maitreya）之教者，不认为声闻和独觉能够证悟法无我。他们所持的理由，正如我上面所说的，是透彻且无误的。 圣龙树（Nāgārjuna）父子的宗派 追随龙树父子的人，如善逝（Śāntarakṣita）、莲花戒（Kamalaśīla）、寂护（Śāntarakṣita）师徒等，虽然他们似乎认为声闻和独觉不能证悟法无我。但是，这些论师并没有如实地理解龙树的意旨，而是根据圣者月称（Candrakīrti）的论著来解释，这并非圣者的真实意图。 因此，在圣龙树的宗派中，三圣（声闻、独觉、菩萨）在等持中的证悟没有差别，因为他们都证悟了一切法无自性。 如《中观赞》（Catuhstava）中所说：‘若未证悟无相法，汝说无有解脱事。’ ‘声闻众及诸独觉，诸佛所应恒依止，解脱正道唯汝一，决定无有他道矣。’ 声闻和独觉证悟诸法无自性，这一点应该通过理证和教证来理解。理证是，如果他们没有证悟蕴无自性，那么他们就无法断除我执的根本。正如经文所说：‘任何沙门或婆罗门，如果对“我”或“我所”进行如实的观察，那么他们所观察的仅仅是这些近取蕴。’因此，蕴本身就是我执的根源。 因此，如果对蕴有执着，那么我执自然会产生，从而导致业和烦恼的产生，因此他们无法从轮回中解脱。 正如《宝鬘论》（Ratnávalī）中所说：‘有蕴执持时，彼即有我执，有我执故业，有业故有生。’ 如果我执不是仅仅从对蕴的执着中产生……
English
Thus it is said. For those of the Śrāvaka lineage whose minds are mature, because they have previously become accustomed to merely the absence of a self of person, when the teaching of all dharmas as being without inherent existence is given, they first realize the absence of inherent existence. Because of their weak intellect and because they have not become accustomed to it, they do not realize the second one (absence of inherent existence of phenomena). Therefore, from the teachings on the absence of inherent existence, it is not contradictory that realization arises for the Śrāvakas. Thus, Asaṅga and his retinue, who follow the teachings of Maitreya, do not accept that Śrāvakas and Pratyekabuddhas realize the absence of inherent existence of phenomena. The reasons for this are those that I have stated above, which are thorough and without error. The system of the noble Nāgārjuna and his spiritual sons Those who follow Nāgārjuna and his spiritual sons, such as Śāntarakṣita, Kamalaśīla, and their disciples, appear to hold that Śrāvakas and Pratyekabuddhas do not realize the absence of inherent existence of phenomena. However, these teachers have not understood Nāgārjuna's intention as it is, but have explained it according to the treatises of the glorious Candrakīrti, which is not the intention of the noble one. Therefore, in the system of the noble Nāgārjuna, there is no difference in the realization of the three noble ones (Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas) in meditative equipoise, because all of them realize that all dharmas are without inherent existence. As it is said in the Praise of the Transcendental (Catuhstava): 'Without realizing the signless, you have said there is no liberation.' 'The path to liberation that is necessarily followed by the Śrāvakas, the Pratyekabuddhas, and the Buddhas is only you; there is certainly no other.' That Śrāvakas and Pratyekabuddhas realize the absence of inherent existence of phenomena should be understood through reasoning and scripture. The reasoning is that if they do not realize that the aggregates are without inherent existence, then they will not have abandoned the basis for being mistaken about a self. As it is said in the scripture: 'Whatever śramaṇas or brahmins who truly observe a self or what belongs to a self, they only observe these aggregates of appropriation.' Therefore, the aggregates themselves are the basis for the delusion of a self. Therefore, if there is manifest clinging to the aggregates, then the clinging to a self will naturally arise, which will cause karma and afflictions to arise, and therefore they will not be liberated from saṃsāra. As it is said in the Precious Garland (Ratnávalī): 'As long as there is clinging to the aggregates, there will be clinging to a self. From clinging to a self comes karma, and from karma comes birth.' If clinging to a self does not arise merely from clinging to the aggregates... --------------------------------------------------------------------------------