Tibetan
།འཇིག་རྟེན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དགྲ་བཅོམ་དེ་བཞིན་ཉིད། །རང་རྒྱལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རྒྱལ་སྲས་དེ་བཞིན་ཉིད། །གཅིག་པ་ཉིད་དེ་དངོས་བྲལ་གཞན་མིན་དེ་བཞིན་ཞིང༌། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཁྱེན། །མཁས་པ་འཇིག་རྟེན་གནས་སམ་མྱ་ངན་འདས་ཀྱང་རུང༌། །ཆོས་ཉིད་སྐྱོན་མེད་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་འདི་གནས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་རྗེས་སུ་རྟོགས། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་སངས་རྒྱས་མཚན་གསོལ་ཏོ། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དགའ་ཚལ་ལ་བརྟེན་པ། །སྟོབས་བཅུ་རྣམ་འདྲེན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འདི་ཡིན་ཏེ། །སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ངན་སོང་གསུམ་ལས་ཡོངས་འདོན་ཀྱང༌། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་འདུ་ཤེས་འགྱུར་བ་མེད། །དཔེར་ན་སེང་གེ་རིས་སུ་བརྟེན་ནས་འཇིགས་མེད་པར། །རི་དྭགས་ཕྲ་མོ་མང་སྐྲག་བྱེད་ཅིང་སྒྲ་སྒྲོག་ལྟར། །མི་ཡི་སེང་གེ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བརྟེན་ནས། །མུ་སྟེགས་ཅན་མང་སྐྲག་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་སྒྲ་ཡང་སྒྲོག །དཔེར་ན་ནམ་མཁར་གནས་པའི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ནི། །ས་འདི་སྐེམ་པར་བྱེད་ཅིང་གཟུགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྟོན། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྒྱལ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བརྟེན་ནས། །སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་སྐེམས་ཤིང་ཆོས་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྟོན། །གཟུགས་རྣམས་མི་མཐོང་ཚོར་བ་དག་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞིང༌། །འདུ་ཤེས་མཐོང་བ་མེད་ལ་སེམས་པ་མི་མཐོང་ཞིང༌། །གང་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་དང་སེམས་ཡིད་མཐོང་མེད་པ། །འདི་ནི་ཆོས་མཐོང་ཡིན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། །ནམ་མཁའ་མཐོང་ཞེས་སེམས་ཅན་ཚིག་ཏུ་རབ་བརྗོད་པ། །ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེས་དོན་འདི་བརྟག་པར་བགྱི། །དེ་ལྟར་ཆོས་མཐོང་བ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། །མཐོང་བ་དཔེ་གཞན་གྱིས་ནི་བསྙད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །གང་གིས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་ཡིས་ཆོས་ཀུན་མཐོང༌། །རྒྱལ་པོ་བཏང་སྙོམས་འདུག་ཅིང་བློན་པོ་ཀུན་བྱེད་ལྟར། །སངས་རྒྱས་མཛད་དང་ཉན་ཐོས་ཆོས་རྣམས་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པས་བྱེད། །རྒྱལ་པོ་གྲོང་དུ་མི་འགྲོ་ཡུལ་འཁོར་མི་འགྲོ་བར། །རང་གི་ཡུལ་ནས་འདུ་བ་ཐམས་ཅད་སྡུད་པ་ལྟར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཉིད་གང་དུའང་མི་འགྲོ་ལ། །སངས་རྒྱས་ས་ཡི་ཡོན་ཏན་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་སྡུད། །གང་ལ་བདེ་གཤེགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དད་བརྟན་ཡོད། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལ་བསམ་སྦྱོར་བ། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་ས་གཉིས་ཤིན་ཏུ་འདས་བྱས་ནས། །ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་རྒྱལ་བའི་བྱང་ཆུབ་མྱུར
Chinese
如来之真如与阿罗汉之真如，独觉之真如与菩萨之真如，唯一之真如，离实性，非异性，如是之境，般若波罗蜜多，如来所知。贤者住世间，或入涅槃，法性无过，诸法空性，此乃安住，菩萨于此真如随之觉悟。是故名佛为如来。般若波罗蜜多，依于喜乐之园，乃十力调御者之行境，虽能救度众生脱离痛苦与三恶道，然彼等亦无众生之想。譬如狮子依于山林而无畏，令众多小兽惊恐而发声。人之狮子依于般若波罗蜜多，为令众多外道惊恐，亦于世间发声。譬如安住于虚空之日光，能令此地干涸，亦能显现诸色。如是法王依于般若波罗蜜多，能令有海干涸，亦能显现诸法。诸色不可见，诸受亦不可见，想蕴无可见，行蕴不可见，于彼识蕴与心意不可见者，如来示此乃见法。众生言说见虚空，然应考察虚空如何可见。如是如来亦示现见法，然见之譬喻不可言说。何人如是见，彼人则见一切法。如国王安住平等，而臣仆皆作事，如来之事业与声闻之诸法，彼等一切皆由般若波罗蜜多所作。如国王不入城市，亦不入乡村，然能于自国内聚集一切，如是菩萨不入任何法性，然能聚集一切佛地之功德。何人对于如来与菩萨具足信心，并于殊胜之般若波罗蜜多作意修习，则能极速超越声闻与独觉二地，获得不可战胜之胜者菩提。
English
The Suchness of the Tathagata and the Suchness of the Arhat, the Suchness of the Pratyekabuddha and the Suchness of the Bodhisattva, the Oneness itself, devoid of reality, not different, such is the realm, the Prajnaparamita, known by the Tathagata. Whether the wise abide in the world or enter Nirvana, the faultless nature of Dharma, the emptiness of all dharmas, this abides, the Bodhisattva subsequently realizes this Suchness. Therefore, the Buddha is named Tathagata. The Prajnaparamita, relying on the garden of joy, is the field of activity for the ten powers of the guide, although it completely liberates sentient beings from suffering and the three lower realms, yet even those do not change the perception of sentient beings. For example, a lion relying on the forest is fearless, causing many small animals to be frightened and make sounds. The lion of men, relying on the Prajnaparamita, to frighten many heretics, also makes sounds in the world. For example, the sunlight abiding in the sky dries up this earth and also clearly shows forms. Similarly, the Dharma king, relying on the Prajnaparamita, dries up the ocean of existence and also clearly shows the Dharma. Forms are not seen, feelings are also not seen, perception is not seen, formations are not seen, and that which is consciousness, mind, and intellect are not seen, the Tathagata taught that this is seeing the Dharma. Sentient beings speak of seeing the sky, but one should examine how the sky is seen. Thus, the Tathagata also shows seeing the Dharma, but the metaphor for seeing cannot be expressed. Whoever sees in this way sees all dharmas. Just as the king abides in equanimity, and all the ministers act, the deeds of the Buddha and the dharmas of the Shravakas, all of these are done by the Prajnaparamita. Just as the king does not enter the city, nor does he enter the countryside, but gathers everything from his own country, so the Bodhisattva does not enter any Dharma nature, but gathers all the qualities of the Buddha-ground. Whoever has faith and steadfastness in the Sugata Bodhisattva, and contemplates and cultivates the supreme Prajnaparamita, then quickly transcends the two grounds of the Shravakas and Pratyekabuddhas, and swiftly attains the invincible victorious Bodhi.