Tibetan
་ཞུགས་པའི་རྣམ་རྟོག་རགས་པའི་ཆ་རྣམས་ཡལ་བའི་ཤུལ་དེ་ངོ་སྤྲད་དོ། །དེ་ཡང་རིག་པ་མིན་ཏེ་ཉམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་ཡིན། གནས་ཆ་དེ་རེས་འགའ་བདེ་ལྷང་ངེ་བ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་རྒྱུ། རེས་གསལ་སེང་ངེ་བ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་རྒྱུ། རེས་སྟོང་སེང་ངེ་བའི་རྣམ་པ་གཟུགས་མེད་དུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། རེས་འགའ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་བྱིང་རྨུགས་ཤས་ཆེ་བ་དུད་འགྲོའི་རྒྱུ་ལས་མི་འདའ་བས་དེ་རྣམས་གཏོར་དགོས་ཏེ། ཉམས་ཞེན་དེ་བཤིགས་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཀྱང་། འཇིགས་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབང་པོས། དྲག་པོ་སྔགས་ཀྱི་མཚོན་ཆ་ཕཊ་སྒྲ་དྲག་པོས་བཙན་ཐབས་སུ་གཏོར་བར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཚེ་ན་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ན་འགག་མེད་ཟང་ཐལ་རྗེན་པའི་རིག་ཆ་སེམས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན། སེམས་མིན། དེ་ངོ་འཕྲོད་པ་ལ་ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་སྤྲད་པ་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཆོས་སྐུ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དེ་ལ་གོམས་པའམ་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས་མི་འདས་པ་ལ་གནས་པ་ཟེར། རིག་པ་གསལ་ངར་དང་ལྡན་པའི་ཚེ་རྩལ་ལས་རོལ་བ་གང་ཤར་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་འཆར་བ་ལ་འཕྲོ་བ་ཟེར། དེ་ལྟ་བུ་ནི་གནས་ན་ཆོས་སྐུའི་རང་ངོ། འཕྲོ་ན་ཡེ་ཤེས་རང་རྩལ་ཟེར་རོ། །གོལ་ས་ནི། ལྟ་བ་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་ནས་ས་མ་ཟིན་པས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་གང་རུང་གི་ངང་དུ་ལྷན་ནེར་གནས་པ་ནི་གནས་པའི་གོལ་ས་ཡིན། ཡང་རིག་ཆ་བོར་ནས་རྣམ་རྟོག་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཁྲུལ་བ་རྒྱ་འབྱམས་དུ་འགྲོ་བ་འཕྲོ་བའི་གོལ་ས་ཡིན། དེ་ལྟར་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ལྟ་བ་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཇི་བཞིན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི་ཐག་གཅིག་ཐོག་ཏུ་བཅད་པའོ། །དེ་ལྟར་གསལ་ངར་དང་ལྡན་ཚེ་དུས་གསུམ་གྱི་འཁྲུལ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རྡོ་ཚན་ལ་ཁ་བ་བབས་པ་ལྟར་བག་ཆགས་བསོགས་ལོང་མེད་པར་གྲོལ་ནས་འཁྲུལ་བ་རྒྱ་གྲོལ། ཤེས་རྒྱུད་གཏན་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བ་ནི་གདེངས་གྲོལ་ཐོག་ཏུ་བཅའ་བའོ། ། ༈ རྩལ་སྦྱང་བ་ནི། ད་ལྟའི་ཤེས་པ་གང་ཤར་རང་བབས་སུ་སྦྱངས་པ་དངོས་གཞི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ངང་ལས་རྗེས་ཐོབ་དུ་་ཕྱི་སྣང་བ་ནང་རིག་པ། གོམས་པ་ཉམས་མྱོང་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ུདང་ཆུ་ཟླ་དང་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུ། སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་དོན་ལ་ཝལ་ཝལ་རྩལ་སྦྱངས། དེས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་ཞེན་གྲོལ་ནས་རྨི་ལམ་ནའང་འཛིན་མེད་ཆོས་སྐུའི་ངང་ལ
Chinese
粗重的念头融入之后，所遗留的空隙之处，就是所要认识的。那不是觉性，而是乐、明、无念三种体验。有时，安住的状态是乐融融的，这是欲界的因；有时，是明澄澄的，这是色界的因；有时，是空荡荡的状态，这是投生无色界的因；有时，无念的部分昏沉沉的，大部分是畜生的因，不能超出这些，所以必须破除它们。虽然破除体验执着的方法有很多种，但吉美秋吉旺波（འཇིགས་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབང་པོ།）说，要用猛咒的武器，以强烈的“帕（藏文：ཕཊ།，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：断）”字的声音强行摧毁。那时，在无生法界中，无碍通透、赤裸的觉性，是超越了心、八识聚的智慧。不是心。认识到这一点，就叫做在当下认识自性。像这样，习惯或修习觉性与空性双运、法身独一明点的自性，并不离开它，就叫做安住。当觉性充满明觉时，从自性中显现的任何事物，都显现为具有智慧的形态，就叫做显现。像这样，安住是法身的自性，显现是智慧的自性。错谬之处在于，没有把握住见解和安住的实相，停留在产生三界的因，即乐、明、无念三种体验中的任何一种状态，这就是安住的错谬之处。还有，忘记了觉性，追随念头和外境，陷入无边无际的迷惑之中，这就是显现的错谬之处。像这样，如上所述，如实地修持见解觉性与空性双运，就是当下做出决断。像这样，当充满明觉时，过去、现在、未来三时的迷惑念头，就像雪落在热石头上一样，没有积累习气的机会就自然解脱，从而解脱迷惑，使心识相续得到彻底解脱，这就是在解脱的把握中安住。接下来是修习自性。当下显现的任何觉知，都自然而然地修习，在真正安住的境界中，在后得位中，外在显现为内在觉性。所有习惯性的体验和感受，都如梦、幻、海市蜃楼、水月、化身一般。在显现的同时，就修习其自性不成立的意义，这就是修习自性。这样，就能从对一切法的实执中解脱出来，即使在梦中也能处于无执的法身境界中。
English
The space left after the gross aspects of thoughts have subsided is what needs to be recognized. That is not awareness, but rather the three experiences of bliss, clarity, and non-thought. Sometimes, the state of abiding is blissfully relaxed, which is the cause of the desire realm; sometimes, it is clearly lucid, which is the cause of the form realm; sometimes, it is an empty and clear state, which is the cause of being born in the formless realm; sometimes, the non-thought aspect is dull and murky, mostly the cause of animals, and cannot go beyond these, so they must be destroyed. Although there are many ways to destroy attachment to experience, Jikme Chökyi Wangpo said that one should use the weapon of fierce mantra, forcibly destroying it with the powerful sound of "Phaṭ (藏文：ཕཊ།，梵文天城体：फट्，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：断)". At that time, in the unborn realm of Dharma, unobstructed, transparent, and naked awareness is the wisdom that transcends mind and the eight consciousnesses. It is not mind. Recognizing this is called recognizing one's own nature in the present moment. Like this, becoming accustomed to or meditating on the nature of the union of awareness and emptiness, the single bindu of Dharmakaya, and not departing from it, is called abiding. When awareness is full of clarity, whatever arises from its essence appears as having the form of wisdom, which is called radiating. Like this, abiding is the nature of Dharmakaya, and radiating is called the self-essence of wisdom. The mistake is that not grasping the reality of view and abiding, remaining in any of the three experiences of bliss, clarity, and non-thought, which are the causes of generating the three realms, is the mistake of abiding. Also, forgetting awareness and following thoughts and external objects, falling into boundless confusion, is the mistake of radiating. Like this, as mentioned above, truly practicing the view of the union of awareness and emptiness is making a decision in the present moment. Like this, when full of clarity, the confused thoughts of the three times, like snow falling on a hot stone, naturally dissolve without the opportunity to accumulate habits, thereby liberating confusion and leading the mind-stream to complete liberation, which is abiding in the grasp of liberation. Next is practicing essence. Whatever awareness arises in the present moment is naturally practiced, and in the state of truly abiding, in the subsequent attainment, external appearances are internal awareness. All habitual experiences and feelings are like dreams, illusions, mirages, reflections of the moon in water, and emanations. At the same time as they appear, one practices the meaning of their nature being unestablished, which is practicing essence. In this way, one can be liberated from the attachment to the reality of all phenomena, and even in dreams, one can be in the state of the unattached Dharmakaya.
Tibetan
་གནས་པ་འབྱུང་ངོ་། །ནད་དང་གདོན་ལེགས་པའི་གེགས་བསལ་བ་ནི། ནད་གདོན་རྟོག་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ནི་བརྟག་ན་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ན་མེད་པར་ངེས་པས། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ལམ་ཁྱེར་དུ་བྱུང་བ་དེ་དགའ་སྙམ་དུ་བསམ་ནས། ན་སར་བུ་ག་གཟེར་འབྱིན་བསྒོམ་ཞིང་གདོན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། རང་བཞིན་མེད་པའི་རྩལ་སྦྱངས་བྱའོ། །དེས་ནི་ཞི་བར་ངེས་སོ། །དགེ་སྦྱོར་ལྷོངས་ཏེ་བོགས་མེད་ན། བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་གདབ། ངེས་འབྱུང་སྐྱོ་ཤས་དྲག་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས། བྱམས་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ། དུར་ཁྲོད་ལུང་སྟོང་དང་རི་རྩེ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་སར་སོང་སྟ ེ། བླ་མ་སྤྱི་བོར་བསྒོམ་ལ། ལུས་མཆོང་རྒྱུགངག་སྨྲ་བརྗོད། སེམས་དགག་སྒྲུབ་བདེ་སྡུག་གི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲོས་ལ། སྐད་ཅིག་རང་གྲོལ་ངང་བསྲེ་སྟེ་ཉིན་ཞག་དུ་མར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སེམས་ཉིད་ཉིད་རང་གྲོལ་དོན་ཁྲིད་ལས་སོ། ། ༈ ལྷོངས་པ། གོལ་བ། འབྱམས་པ་གསུམ་ལས། ཇི་ཙམ་བསྒོམ་ཀྱང་སྐྱེད་མེད་ན་ལྷོངས་པ་སྟེ། ཤར་གྲོལ་ལྷོངས་ནས་ལྷག་མཐོང་གི་རྩལ་ཆུང་ན། སྐད་ཅིག་ཀྱང་གནས་སུ་མི་གཞུག་པར། ཤོག་ལྕེ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ལྟར་འཕྲོར་བཅུག་ལ་རང་གྲོལ་དུ་སྦྱངས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་གློ་བུར་དུ་འཆར་རོ། །ངང་དངས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཞི་ལྷག་ལྷོངས་ནས་སྐྱེད་ཆུང་ན། ནམ་མཁའ་སྤྲིན་མེད་པའི་ཚེ་ཉི་མ་ལ་རྒྱབ་བསྟན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་མིག་ཧད་པོར་གཏད་ལ། སེམས་མི་འཕྲོ་བར་བཞག་པས་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་འཆར་རོ། །གོལ་བ་ནི། དང་པོར་བསྒོམ་པས་ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ཀྱང་རློམ་སེམས་དང་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པས་ཁེངས་ན་གོང་མའི་ཡོན་ཏན་ལ་བསམ། ཚེ་འདི་ལ་ཆགས་ན་མི་རྟག་པ་བཙན་ཐབས་སུ་བསྒོམ། ཉམས་མཐོ་དམན་ལ་ཆགས་ན་གང་ཆགས་བཤིག་ལ་བསྒོམ། བྱམས་སྙིང་རྗེ་མེད་ན་འགྲོ་དྲུག་ཕ་མར་བསྒོམ། རིག་པས་རྐྱེན་མ་ཐུབ་ན་རྐྱེན་སྣང་བསྲེ་ལ་བསྒོམ་ཞེས་པ་འདི་ཡང་ཆོས་ཉིད་རང་གྲོལ་ལས་སོ། ། ༈ ཁ་སྦྱོར་ཡན་ལག་བདུན་ནི། ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གྲགས་པས། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་ཁ་སྦྱོར་བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་མེད། སྙིང་རྗེ་ཡོངས་གང་རྒྱུན་མི་ཆད་དང་འགོག་པ་མེད། ཅེས་པ་ལྟར། འོག་མིན་གྱི་གནས་སུ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཟབ་རྒྱས་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་རྟག་པར་རྒྱུན་
Chinese
会安住生起。遣除疾病和邪魔的良好障碍是：如果观察疾病邪魔的分别念之幻变，可以确定在外内中间都不存在。因此，想到将无生之道路作为行持，感到欢喜。在患病处观想孔穴和拔除木钉，对于邪魔修持菩提心和无自性的技巧。这样必定会寂静。如果善行衰退而无有利益，则猛烈地向喇嘛祈祷。在相续中生起强烈的出离心和厌离心。积累荟供轮等福德资粮。修持慈悲心和菩提心。前往尸陀林空旷处和山顶等极其寂静的地方，在头顶观想上师，身体跳跃奔跑，口中说话念诵，心中在各种安乐痛苦的显现上散乱，在刹那自解脱的状态中融合，如此日夜修持，则特殊的证悟会在相续中生起。这是《心性自解脱》的窍诀。 ༈ 衰退、迷失、散乱三种情况中，无论如何修持都没有生起，就是衰退。如果生起显现衰退，胜观的技巧微弱，则不要让它停留一刹那，像风吹动纸片一样任其飘动，修持自解脱，胜观的智慧会在相续中突然显现。如果澄明无分别的止观衰退而生起微弱，则在无云的晴空中背对太阳，眼睛呆呆地凝视虚空，心不散乱，这样空明离戏的智慧会从内心显现。迷失是：最初修持时稍微生起功德，却充满傲慢和自大等，则思维更殊胜的功德。如果贪执今生，则强制修持无常。如果贪执体验的高低，则观想所贪执的破灭。如果没有慈悲心，则观想六道众生为父母。如果觉性无法克服对境，则观想对境与觉性融合，这也是出自《法性自解脱》。 ༈ 口诀七支是：语自在称说：圆满受用和合大乐无自性，慈悲充满永不断绝且无有止息。如是说。在密严刹土中，对于大菩萨们，甚深广大密咒之法恒常相续
English
Will arise and abide. The excellent obstacle removal for illnesses and evil spirits is: If one examines the illusory manifestations of conceptual thoughts of illnesses and evil spirits, it is certain that they do not exist in the outer, inner, or intermediate realms. Therefore, thinking that it is joyful to have taken the path of no birth as a practice, one should meditate on holes and the extraction of pegs in the afflicted area, and for evil spirits, one should cultivate the mind of enlightenment and the skill of no self-nature. By doing so, it will definitely be pacified. If virtuous practice declines and is without benefit, then supplicate the lama intensely. Generate strong renunciation and weariness in the mindstream. Accumulate the accumulation of merit, such as the feast gathering. Meditate on loving-kindness, compassion, and the mind of enlightenment. Go to extremely solitary places such as charnel grounds, empty valleys, and mountaintops. Meditate on the lama on the crown of the head. Leap and run with the body, speak and recite with the mouth. Proliferate the mind into various appearances of happiness and suffering, affirmation and negation. Blend into the state of instantaneous self-liberation, and by practicing in this way for many days and nights, a special realization will arise in the mindstream. This is from the key instructions of "Mind Itself, Self-Liberation." ༈ Among the three situations of decline, wandering, and scattering, if there is no arising no matter how much one meditates, it is decline. If the arising of clarity declines and the skill of superior seeing is weak, then do not let it remain for even a moment. Like a paper tongue moved by the wind, let it flutter and train in self-liberation, and the wisdom of superior seeing will suddenly arise in the mindstream. If the calm abiding and insight of clear, non-conceptual awareness decline and the arising is weak, then turn your back to the sun in a cloudless sky and stare blankly into the sky. Without the mind scattering, the wisdom of emptiness and clarity, free from elaboration, will arise from within. Wandering is: If one initially generates some qualities through meditation, but is filled with arrogance and pride, then contemplate the more superior qualities. If one is attached to this life, then forcefully meditate on impermanence. If one is attached to the high and low of experiences, then meditate on the destruction of what one is attached to. If there is no loving-kindness and compassion, then contemplate the six realms of beings as parents. If awareness cannot overcome circumstances, then contemplate the blending of circumstances and awareness. This is also from "Dharmata Self-Liberation." ༈ The seven branches of union are: The Lord of Speech, Drakpa, said: "Perfect enjoyment, union, great bliss, are without self-nature. Compassion is all-pervading, continuous, and without cessation." Thus it is said. In the Akanishta realm, for the great bodhisattvas, the profound and vast secret mantra teachings are constantly continued.