Tibetan
བས་དེ་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་གཙོ་བོ་གང་ཟག་གི་བདག་གཏན་ལ་དབབ། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གྱིས་གཙོ་བོ་ཆོས་བདག་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཡིན། །དེ་ཡང་འཁོར་རྩ་རྐུན་པོ་ངོས་འཛིན་ལུགས་ནི། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་གནས་འདིར་ཡ་མཐའ་ཐུག་མེད་ནས་ད་བར་འཁྱམ་ནི་རེད། འཁོར་བ་ཡ་མཐའ་ཐུག་མེད་སེམས་ཅན་ཤེས་པ་འཁྲུལ་བ་ཡ་མཐའ་ཐུག་མེད་རེད། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཀུན་དགའ་བོས་དྲིས་པའི་ཚེ་ཕ་མཐའ་ཡས་པའི་ཚུལ་ཅི་ཡང་མ་གསུང་པ་ཡིས་ལན་བཏབ་པ་བཞིན་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐོག་མཐའ་འཇོག་ཏུ་མེད་དོ། །དེ་ནས་རང་ཉིད་དབང་མེད་དུ་འདེད་ཁྲིད་བྱེད་མཁན་སུ་ཡོད་བརྟགས། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ནང་གི་སུ་འཁྱམས། འཁོར་རྩ་གང་ཡིན་བརྟགས། ཐེག་ཆེན་ལུགས་ལ་ཁམས་གསུམ་པོར་ཡོད་ཚུལ་བཞེད། འདོད་ཁམས་གདོས་བཅས་ཤ་ཁྲགགི་ལུས། གཟུགས་ཁམས་བསམ་གཏན་འོད་ལུས། གཟུགས་མེད་ཏིང་འཛིན་ཡིད་རིག་གི་ལུས། རྨི་ལམ་བག་ཆགས་ཀྱི་ལུས། བར་དོར་ཡིད་ལུས་རེད། ཡང་དེ་གསུམ་གཙོ་གང་ཆེ་དང་། ཐོག་མ་ནས་འདིར་འོང་། འདི་ནས་ཕྱི་མར་འགྲོ་བ་པོ་དེ་སུ་རེད་བརྟགས། དེ་ཡང་ལུས་ངག་ནི་འཆི་ཐེངས་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་འདོར་ལེན་བྱས། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་མ་ཆད་པས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་རེད། མདོ་སྔགས་ཐུན་མོང་གི་ལུགས་ལ་འཁོར་རྩ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་འཇོགབྱེ་བྲག་ཏུ་གང་ཟག་རང་ངོ་ནས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཐོག་མཐའ་བཞག་ཚུལ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་འཆི་བའི་ཚེ་སྔ་མའི་རླུང་སེམས་བསྡུས་ཟིན། ཕྱི་མའི་རླུང་སེམས་མ་མཆེད་པའི་བར་དེར་འཆི་སྲིད་ཆོས་སྐུའི་འོད་གསལ་ཤར་ཡོད་ཀྱང་ངོ་མ་ཟིན་པས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་སོང་། འོད་གསལ་ཤར་བཞིན་པའི་རང་དུས་དེར་ཐོག་མའི་སྤྱི་གཞི་ཞེས་བྱ། དེ་ནི་རང་ངོ་རང་གིས་མ་ཤེས། སྐུ་གསུམ་སྟོན་པའི་སྐུར་མ་བཞེངས། ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྩལ་མ་རྒྱས་པས་སངས་རྒྱས་མིན། མ་དག་པའི་རླུང་སེམས་མ་མཆེད། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལས་ཉོན་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་རྒྱས་པས་སེམས་ཅན་མིན། དེས་ན་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གཉིས་མ་བྱུང་བའི་ཐོག་མའི་སྤྱི་གཞི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན། དེ་ལས་གཞི་སྣང་རིག་གདངས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་དེ་རང་ངོ་ཤེས་ན་ཁྱད་ཆོས་དྲུག་གིས་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་ནས་ཐོག་མའི་མགོན་པོ་འོད་མི་འགྱུར་བ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པས་མྱང་འདས་ཀྱི་ཐོག་མ་རེད། འཁོར་བའི་ཐོག་མ་འཇོག་ཚུལ་ཡང་ལས་རླུང་ཕྲ་མོ་ཡུལ་དང་འཕྲད་པས་སེམས་ཅན་སྔོན་ལས་ཀྱི་རྐྱེན་དང་འཕྲད་དུས་ལུས་ངག་གཉིས་གློ་བུར་དུ་ལེན་ནས༴ དེ་ལྟར་ལུས་
Chinese
因此，确定这一点，主要是确定有情众生之我。三有轮回的根本主要是确定法之我。关于如何识别轮回的根本——盗贼：在这三界轮回之处，从无边无际的远方直到现在都在流浪。轮回无边无际，有情众生的迷惑也无边无际。正如世尊被阿难陀提问时，回答说没有边际一样，如果从时间的角度来看，是没有起始和终结的。然后，观察是谁在不由自主地驱使和引导自己。身体、语言、意念三者之中，是谁在流浪？轮回的根本是什么？大乘的观点认为三界都有。欲界是粗糙的血肉之躯。色界是禅定的光明之身。无色界是禅定意念之身。梦境是习气的身体。中阴是意生身。再者，这三者之中哪个最重要？最初从哪里来？从这里到未来，去往何处？对此进行观察。身体和语言已经无数次地被抛弃和获取。因为心识的相续没有中断，所以三界的作者是心。在显宗和密宗共同的观点中，轮回的根本是人我执。特别是，从人本身的角度来确定轮回和涅槃的起始和终结的方式是：有情众生死时，先前的气和心已经收摄。在后来的气和心尚未生起之间，死亡中阴法身的明光会显现，但因为没有认识到，所以变成了无记。明光显现的自性时间被称为初始的共同基础。那是自己没有认识到自己的本性。没有显现为三身导师之身。因为智慧和功德的力量没有增长，所以不是佛。不净的气和心没有生起。基于此，业和烦恼习气的显现没有增长，所以不是有情众生。因此，那个佛和有情众生尚未产生的初始共同基础就是它。从那以后，基光明、觉性、能量、智慧之气运转，如果认识到自己的本性，通过六种特征来区分，就像初始的怙主光明不变一样成佛，所以是涅槃的开始。确定轮回的开始的方式是，细微的业气与境相遇，当有情众生遇到先前业力的因缘时，身体和语言突然产生……就这样，身体
English
Therefore, establishing that very point is primarily about establishing the self of the individual. The source, the three realms of existence, primarily establishes the self of phenomena. Furthermore, regarding the method of identifying the root of samsara, the thief: In this place of the three realms of samsara, from the beginningless and endless expanse until now, we have been wandering. Samsara is endless, and the delusion of sentient beings is also endless. Just as when the Blessed One was asked by Ananda, he replied that there was no end, similarly, if considered from the perspective of time, there is no beginning or end. Then, examine who is involuntarily driving and leading oneself. Among body, speech, and mind, who is wandering? Examine what the root of samsara is. According to the Mahayana tradition, it is held to exist in all three realms. The desire realm is the coarse body of flesh and blood. The form realm is the luminous body of meditative concentration. The formless realm is the body of mental consciousness in meditative absorption. The dream state is the body of habitual imprints. In the bardo, it is the mental body. Furthermore, which of these three is the most important? From where did it initially come? From here, where does it go in the future? Examine that. Moreover, the body and speech have been abandoned and taken countless times. Because the continuum of mind has not ceased, the agent of the three realms is the mind. In the common tradition of sutra and tantra, the root of samsara is the clinging to the self of the individual. Specifically, the way to establish the beginning and end of samsara and nirvana from the perspective of the individual's own nature is as follows: When sentient beings die, the previous wind and mind have already been withdrawn. In the interval before the subsequent wind and mind have arisen, the clear light of the dharmakaya of the death bardo appears, but because it is not recognized, it becomes non-referential. That time of the natural state when the clear light is appearing is called the primordial ground. That is when one's own nature is not recognized by oneself. It does not arise as the body of the teacher of the three kayas. Because the power of wisdom and qualities has not increased, it is not a Buddha. The impure wind and mind have not arisen. Based on that, the appearance of karmic and afflictive habitual imprints has not increased, so it is not a sentient being. Therefore, that primordial ground where neither Buddha nor sentient being has arisen is it. From that, when the wind of the ground luminosity, awareness, energy, and wisdom moves, if one recognizes one's own nature, distinguishing it through six characteristics, like the primordial protector, the unchanging light, becoming a Buddha, it is the beginning of nirvana. The way to establish the beginning of samsara is that when the subtle karmic wind encounters an object, when sentient beings encounter the conditions of previous karma, the body and speech suddenly arise... Thus, the body