Tibetan
ས་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་མིན་ཡང་མཐར་གཏུགས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་སྣང་ཡིན་དགོས། རང་སྣང་ཞེས་པའི་སྐོར་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་སྣང་ཡུལ་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་སྔ་མ་རང་ལ་སྦྱར་ན་འགྲིགས་ཆེ། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་སྣང་བ་འདི་རྣམས་བག་ཆགས་སྨིན་པའི་སྣང་ཆར་བཤད་པའང་དེ་ལྟར་གོ་དགོས། སྣང་ཡུལ་དག་མ་དག་གམ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་མིན་སྣང་བ་དག་མིན་གྱིས་ཕྱེ་བ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཡང་ལོག་གི་རྣམ་བཞག་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གནས་སྣང་མི་མཐུན་པའི་སྟེང་ནས་བཤད་ལུགས་ལྟ་བུ་སྟེ་ཞར་བྱུང་ངོ་། །རང་སྣང་ཐམས་ཅད་དག་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ལུགས་ནི། དག་པའི་དུས་སུ་རྣམ་སྣང་དུ་འོང་རྒྱུ་དེ། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་ཚེ་ཐ་མལ་པའི་གཟུགས་ཕུང་དུ་འཆར་བ་སོགས་སོ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་རྟོགས་པ་བཞིས་ཡིད་ཆེས་ཚུལ་ཡང་གཙོ་བོར་འདི་དང་རྒྱུ་གཅིག་པ་གཉིས་སུ་སྣང་། རྒྱུ་གཅིག་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་གོང་དུ་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་དང་གཅིག་རེད། དོན་དམ་འོད་གསལ་གྱི་དབྱིངས་ལ་འཇིག་འདས་ཀྱི་མཚན་མའམ་སྤྲོས་པ་གཉིས་ཆར་མི་དམིགས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྣང་གི་ངོར་དེ་གཉིས་སོ་སོའི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་སུ་ཤར་བའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་མཉམ། དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་མཉམ་པ་རྣམས་རེད་པས་འདིས་མཉམ་པ་དང་། ཡིག་འབྲུས་དག་པར་རྟོགས་པ་བསྟན་འདྲ། འདིའི་སྟོང་མཉམ་སྣང་མཉམ་གཉིས་ཀ་དབུ་མ་ལྟར་མི་འཇོག་པར་བླ་མེད་ལུགས་ཁོ་ན་ལྟར་འཆད་པ་འདི་གཙང་ཊིཀ་ན་གསལ། མཉམ་ལུགས་སྔ་མ་གཉིས་ཐུན་མོང་པ་དང་། ཕྱི་མ་གཅིག་ཐུན་མིན་དུ་རོང་འགྲེལ་གཉིས་ན་སྣང་བ་ནི། སྲིད་ཞི་གཉིས་བདེན་མཉམ་རྫུན་མཉམ་ཙམ་ཐུན་མོང་ཐེག་པར་ཡང་བཞེད་ཀྱང་། དེ་གཉིས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་འོད་གསལ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་མ་གྱུར་བར་གཅིག་པའམ་དབྱེར་མེད་པས་བཟང་ངན་མེད་པར་མཉམ་པ་འདི་བླ་མེད་ཀྱི་ཐུན་མིན་ཡིན་ཟེར་རམ་སྙམ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་དབྱེར་མེད་དེ། །ལྟ་བ་མཐོ་དམན་དེ་ཙམ་མོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རེད་དམ་བརྟགདོན་དམ་མ་སྐྱེས་པ་ཨ་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཨོ་གཉིས་རིག་པ་འོད་གསལ་གཅིག་པུར་རྫོགས་པའི་ༀ་འདི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ལྷག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་ཟེར་རྒྱུ་དེ་ཡིན་པ་འདྲ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་རྟོགས་པའི་ཐད། དཔེ་ལ་ལར། ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཞེས་སྣང་ཡང་ཡེ་ནས་ཞེས་པ་མེད་པའི་དཔེ་དག་པར་སྣང་། དེའ
Chinese
地心和智慧自显二者区分开来的智慧自显，即使不是，但归根结底必须是智慧的自显。所有关于自显的说法，如果将显现和显现之境二者区分开来的前者归于自身，那就很恰当。全知者将这些显现说成是习气成熟的显现，也应该那样理解。显现之境清净不清净或者颠倒不颠倒，由显现清净不清净来区分，这就像是应成派的破立宗的分别，以及在世俗谛显现与安立显现不一致的基础上进行阐述一样，是顺带提及的。一切自显都是清净的本尊的自性或者本体的道理是：清净的时候本来要成为遍照尊，如果被无明的习气所染污，就会显现为平凡的色身等等。大圆满的宗规中，以四种证悟产生信心的道理，主要也是这一个和因相同二者显现。因相同中，所谓的一切法，与前面所说的世间和出世间的一切法是一样的。胜义光明界的体性中，世间和出世间的相或者戏论二者都不可得，在世俗自显的层面，那二者各自的功用显现为能起作用的缘起。那二者无别而平等，这些是平等，文字似乎显示证悟清净。这里的空平等和显现平等二者，不像中观那样安立，而是像无上部的宗规那样阐述，这在《清净释》中很清楚。前两个平等法是共同的，后一个是非共同的，在荣译和荣解二者中显现的是：轮回和寂灭二者，仅仅是真平等和假平等，在共同乘中也这样认为。但是，那二者在二谛中都没有脱离光明，因为是一体或者无别，没有好坏而平等，这似乎是无上部的非共同之处。即使在世俗中也无别，只是见解有高低而已。像“见解高低仅此而已”这样。胜义未生是阿（藏文：ཨ་，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿），世俗幻化是奥（藏文：ཨོ་，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：o，汉语字面意思：奥），二者在觉性光明中圆满的ༀ་（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：om，汉语字面意思：嗡），这似乎是说真谛和俗谛无别，是殊胜的法身。关于证悟加持方面，有的版本中显现的是“本来就加持成佛”，但是没有“本来”的版本似乎更正确。那
English
Although the self-appearance of wisdom, which is distinguished from earth-mind and wisdom self-appearance, is not, in the end, it must be the self-appearance of wisdom. All statements about self-appearance are best applied to oneself, the former of the distinction between appearance and the object of appearance. It should also be understood that the Omniscient One explains these appearances as the appearance of the ripening of habits. Whether the object of appearance is pure or impure, or inverted or not, is distinguished by whether the appearance is pure or not, just like the distinctions of the consequentialists' establishment and refutation, and the way of explaining on the basis of the inconsistency between the appearance of conventional truth and the established appearance, which is mentioned incidentally. The reason why all self-appearances are the nature or essence of pure deities is that when it is pure, it will become Vairochana, but if it is defiled by the habits of ignorance, it will appear as an ordinary physical body, and so on. In the Great Perfection tradition, the reason for having faith in the four realizations mainly appears to be these two, which are the same cause. In the same cause, all phenomena are the same as all phenomena of the world and beyond, which were mentioned above. In the essence of the ultimate luminosity, neither the characteristics nor the elaborations of the world and beyond are perceived. On the level of conventional self-appearance, the two are equal in interdependence, where their respective functions manifest as being able to act. Those two are equal in being inseparable, and these are equal, and the writing seems to show the realization of purity. Here, the two equalities of emptiness and appearance are not established like in Madhyamaka, but are explained only according to the Anuttara tradition, which is clear in the "Pure Commentary." The first two equalities are common, and the latter one is uncommon. In both Rong Translation and Rong Explanation, it appears that the two, samsara and nirvana, are considered to be merely true equality and false equality, even in the common vehicle. However, since the two have not deviated from luminosity in both truths, and are one or inseparable, they are equal without good or bad, which seems to be the uncommon aspect of Anuttara. Even in convention, they are inseparable, only the views are higher or lower. It is like saying, "The difference in views is only this much." The ultimate unborn is A (Tibetan: ཨ་，Sanskrit Devanagari: अ，Sanskrit Romanization: a, literal Chinese meaning: A), and the conventional illusion is O (Tibetan: ཨོ་，Sanskrit Devanagari: ओ，Sanskrit Romanization: o, literal Chinese meaning: O), and the ༀ་ (Tibetan: ཨོཾ，Sanskrit Devanagari: ओम्，Sanskrit Romanization: om, literal Chinese meaning: Om) that is complete in the luminosity of awareness seems to be saying that the two truths are inseparable and are the great Dharmakaya. Regarding the aspect of realizing blessings, some versions show "originally blessed to become a Buddha," but versions without "originally" seem more correct. That
Tibetan
ང་རྟོགས་པ་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཕུང་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དག་པ་རབ་འབྱམས་སུ་རྟོགས་པ་ན་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་ཕུང་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནུས་པ་སྟེ། རྟོགས་པ་དེ་དག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་བྱའི་དོན་དེ་དག་མངོན་དུ་གྱུར་འོང་བའོ། །དེའང་རྟོགས་པ་གཉིས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་དག་པའི་འམ་ཐ་མལ་བའི་སྣང་ཞེན་གློ་བུར་བ་གཉིས་ཀ་ནུབ་ནས་གཞི་དུས་སུ་གཟུགས་ཚོར་སོགས་ཐ་མལ་བའི་སྣང་བར་འོང་རྒྱུ་དེ་རྣམ་སྣང་རིན་འབྱུང་སོགས་ཀྱི་སྣང་ཞེན་དུ་གོ་འཕོ་བ་སྐྱེ་ཤི་བར་དོ་སྐུ་གསུམ་དུ་སྒྱུར་ཞིང་རློབ་པ་ལྟ་བུ། དེའང་རས་དཀར་པོ་ལྟ་བུ་ནི་ཕུང་སོགས་རང་བཞིན་རྣམ་དགདམར་པོ་ནི་གློ་བུར་རྣམ་དག་གམ་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར། བཙོད་ནི་རྟོགས་པ་གཉིས་རེད། རས་ནག་པོ་སོགས་ལ་ཚོས་ཁ་གཞན་དུ་སྒྱུར་མི་བཏུབ། དཀར་པོ་ཁོ་ན་གང་འདོད་དུ་བཏུབ། དེ་བཞིན་དུ་གང་སྣང་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་རིས་མེད་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལྷར་སྒྱུར་ནུས་པ་སྣ་ཚོགས་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་རེད། དེའང་རང་སྣང་ཡིན་ཚད་མཐར་གཏུག་ན་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ཁོ་ནར་ངེས་པ་ལ་ཐུགལར་སྐྱེ་འཆི་བར་དོའང་ཐབས་མཁས་ཀྱིས་ཟིན་ན་སྐུ་གསུམ་དུ་འོང་ཞེས་པ་ཙམ་གྱིས་འདིའི་ལུགས་ཀྱི་ལྷར་སྒྲུབ་ལ་དྲན་པ་རྙེད་དཀའ། དེའི་ཁ་སྐོར་ཕྱོགས་བསྒྱུར་ནས་གདོད་ནས་སྐུ་གསུམ་དངོས་སུ་འོང་རྒྱུ་དེ་འཁྲུལ་རྒྱུས་རྙོག་ནས་ཐ་མལ་བའི་སྐྱེ་ཤི་བར་དོར་འཆར་ཞེས་པའི་སྟེང་ནས་འགྲོ་དགོས། འདིར་སྒྱུ་མ་ངལ་གསོའི་ལེའུ་དང་པོར་མ་དག་གཞན་དབང་ནུབ་སྟེ་དག་པའི་གཞན་དབང་འོང་ཚུལ་གསུངས་པའང་དྲན་པར་བྱ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟོགས་པ་གསུམ་པོའང་ཐོས་བསམ་རྐྱང་བའི་གོ་ཡུལ་ཙམ་གྱིས་ནི་གོང་དུ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་རྟོགས་པ་བཞིའི་ལམ་གྱིས་ཡིད་ཆེས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཡིད་ཆེས་མཚན་ཉིད་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་གྱི་རྟོགས་པ་དེ་གསུམ་གྱི་དོན་ཐོས་ཤིང་བསམ་པས་འདི་ཅིག་ཆར་བ་རེད་པས་རྟོགས་པ་མྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མེ་དང་སྤྲ་བ་ཕྲད་པ་ལྟར་སྣང་སེམས་རང་རྒྱུད་པར་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་རང་ཞིག་སྟེ་རིག་པ་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དུ་བུད་པའི་སྟེང་ནས་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་ལ་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་གཏིང་སླེབ་པ་ལས་ཡིད་ཆེས་རྙེད་པ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་དུས་ལྟ་བའི་ལག་རྗེས་འཇོག་ཐུབ་པ་རེད་པས་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ལམ་དངོས་ལ་སླེབ་པའོ། །འདི་ནི་མངོན་སུམ་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཞེས་པའི་རྟོགས་པར
Chinese
我以之前的两种证悟，证悟了蕴等一切法皆为清净广大，那么就能如证悟一般加持蕴等。以那些证悟的力量，那些所证悟的意义将会显现。其中，以第二种证悟的力量，不净的或庸常的显现执着，两种忽然消逝，在基础时，色受等庸常的显现将要变成的，转变为如遍照、宝生等的显现执着，像转变和抛掷生死中阴三身一般。其中，像白布一般是蕴等自性清净，红色是忽然清净或证悟显现。靛蓝是两种证悟。黑布等无法转变为其他颜色。唯有白色可以随意转变。同样，一切所显现的，以一切显现皆为自显现无有差别的要点，能转变为完全清净的本尊，像如意宝一般。其中，一切自显现，追根究底都是确定为智慧自显现。并且，如果生死中阴以善巧方便摄持，就能变成三身，仅仅说这些，以此方式修持本尊难以忆念。需要转变思路，从原本就是三身真实显现，因错觉而混乱，显现为庸常的生死中阴之上入手。这里，也要忆念《幻化休息》第一品中所说的不净他力消失，清净他力显现的方式。像那样的三种证悟，仅仅通过闻思的理解范围，就无法像之前大圆满的宗派中，以四种证悟之道获得信解那样，圆满信解的特征。通过听闻和思考那三种证悟的意义，因为这是一蹴而就的，以证悟迅速的理由，像火和火花相遇一般，执着显现心为自体的增益自灭，在觉性无有对境、自然明朗的基础上，以体验的力量深入纯净平等大性的安住方式，从而获得信解，就像知道获得了信心一般，当能留下见地的痕迹时，就能到达认识特征的真实道路。这是现量证悟，即在大圆满的宗派中获得信解的证悟。
English
When I realize that all phenomena, such as the skandhas, are pure and vast through the previous two realizations, then I can bless the skandhas and so on as realized. By the power of those realizations, the meaning of those objects of realization will become manifest. Among them, by the power of the second realization, both impure or ordinary appearances and sudden attachments vanish, and the ordinary appearances of form, feeling, etc., which are to arise in the ground state, are transformed into the appearances and attachments of Vairochana, Ratnasambhava, etc., like transforming and throwing the three bodies of birth, death, and bardo. Among them, like white cloth, the skandhas and so on are naturally pure; red is suddenly pure or realization manifest. Indigo is the two realizations. Black cloth and so on cannot be transformed into other colors. Only white can be transformed as desired. Similarly, everything that appears can be transformed into a completely pure deity by the key point that all appearances are self-appearances without distinction, like a wish-fulfilling jewel. Among them, all self-appearances, when traced to the end, are definitely the self-appearance of wisdom. Furthermore, if birth, death, and bardo are grasped with skillful means, they can become the three bodies. Merely saying this, it is difficult to remember the deity in this way. It is necessary to change the way of thinking and start from the fact that the three bodies originally appear as reality, but are confused by delusion and appear as ordinary birth, death, and bardo. Here, one should also remember what is said in the first chapter of "Illusion's Repose" about how impure other-power disappears and pure other-power arises. Even those three kinds of realization, merely through the scope of understanding of hearing and thinking, cannot perfect the characteristic of faith, as it is said above in the Great Perfection tradition, "faith through the path of four realizations." By hearing and thinking about the meaning of those three realizations, because this is all at once, due to the reason of rapid realization, like fire meeting a spark, the imputation of grasping appearance and mind as self-existent is self-destroyed, and on the basis of awareness emerging into objectless, self-luminous clarity, one gains faith from penetrating the depths of the abiding mode of pure, equal, greatness through the power of experience, just like knowing that one has gained confidence. When one can leave the footprints of the view, one reaches the actual path of the characteristic of knowledge. This is direct realization, that is, the realization of gaining faith in the Great Perfection tradition.