Tibetan
ཏེ་སྤང་བྱའི་དྲི་མ་རྣམས་སྤང་བའི་ཆ་ནས་དག་པ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ཞེས་སུ་བརྗོད་དེ་དེ་དག་ནི་དྲི་མ་ཅི་རིགས་པར་དག་པའི་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཡེ་ནས་མ་དག་པ་མེད་ཀྱང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་བའི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་རྣམས་དག་པའི་རིམ་པ་དང་མཚུངས་པར་མིག་སྐྱོན་དག་པས་ཡུལ་ཇེ་གསལ་དུ་མཐོང་བ་ལྟར་ཡུལ་ཅན་དེས་ཡུལ་གྱི་དག་པ་མཐོང་ལ་དེ་མཐོང་བའི་དབང་གིས་ཡུལ་ཅན་དེའང་དག་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལས་ཐ་དད་དུ་དག་ཚུལ་གཞན་མེད་དེ། འདི་ལྟར་སྣང་ཚུལ་ལ་ནི་ཡུལ་ཅན་ཇེ་དག་ཏུ་སོང་བ་དང་ཡུལ་ཀྱང་གསར་དུ་དག་པར་སྣང་བ་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་། གནས་ཚུལ་ལ་ནི་ཡུལ་གཟུ༵གས་སོགས་ཀྱི་༵རང་བཞིན་ཡེ་ནས་དག༵་པ༵་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཡུལ་ཅན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལས་གྲོལ་བ་འབྲས༵་བུ༵་ཡི་དག༵་པ་ཉིད་ཡིན་པར༵་ཤེས༵་པར༵་བྱ༵་སྟེ། དེ་གཉིས་ཡེ་ནས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པར་དག་པ་ཆེན་པོར་གནས་པའི་གནད་ལ་དོན་གཅིག་པས་དག་པ་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས༵་བུ༵་དག་པ་དང་གཟུགས༵་སོགས་ཀྱི་དག༵་པ་དེ་ཉིད་གློ་བུར་བྲལ་དག་གི་མཐར་ཐུག་པ་སྒྲིབ་གཉིས་ཡོངས་སུ་སྤང་བའི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐམས༵་ཅད༵་མཁྱེན༵་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད༵་ཀྱི་དག༵་པར༵་འགྱུར༵་ཏེ་དག་པ་དེ་ཐམས་ཅད་རྩ་བ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དོན་ལ་གནད་གཅིག་པ་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཐམས༵་ཅད༵་མཁྱེན༵་པ་ཉིད༵་གྱི་དག་པ་དང་། གནས་སྐབས་ཀྱི་ལམ་སོ་སོའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་དག༵་པ༵་དང༵་། གཞི་གཟུགས༵་སོགས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དག་༵པ༵་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སྣང་ཚུལ་ལ་ཐ་དད་དུ་བཞག་ཀྱང་། གནས་ཚུལ་ལ་ནམ༵་མཁའི༵་ཁམས༵་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་དང༵་མཚུངས་༵ཏེ༵་ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་དབྱེར༵་མེད༵་ལ་བློས་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་གཅད༵་དུ༵་མེད༵་དེ། ཆོས་ཉིད་རྣམ་དག་དེའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གཟིགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོར། ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པའམ་གདོད་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཟིགས་པས་མ་དག་པ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེའང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་གཏན་ནས་སྤངས་པའི་དག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པས། དེས་ཇི་ལྟར་གཟིགས་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མེད་པར་གཉིས་མེད་མཉམ་པ་ཆེན
Chinese
因此，从断除应断除的垢染方面来说，称为小、中、大三种清净，这些是指各种垢染都得以清净的有情。也就是说，虽然从客体色等自性来说，本来没有不净，但就像眼疾痊愈后能更清楚地看到事物一样，与颠倒执着的垢染逐渐清净的次第相应，有境就能看到客体的清净，并且由于看到它的缘故，也说有境是清净的，除此之外没有其他不同的清净方式。像这样，虽然从显现上来看，似乎有境变得越来越清净，客体也新变得清净，但实际上，见到客体色等的自性本来清净，这本身就是有境从突发垢染中解脱出来的果的清净，应当这样理解。这两者本来没有客体和有境之分，而是安住于大清净的要点上，因此这两种清净要知道其体性无有差别。同样，果的清净和色等客体的清净，这本身就是达到脱离突发垢染的极致，是完全断除二障的极其清净，会转变成（ཐམས༵་ཅད༵་མཁྱེན༵་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད༵་ཀྱི་， सर्वज्ञज्ञानता，sarvajñajñānatā，一切智智）的清净，所有这些清净，都与根本自性清净的意义要点相同，正如刚才所说的那样。这样，究竟的清净（ཐམས༵་ཅད༵་མཁྱེན༵་པ་ཉིད༵་ཀྱི་， सर्वज्ञज्ञानता，sarvajñajñānatā，一切智智）的清净，以及获得各个阶段道果的清净，还有作为基础的色等蕴、界、处等诸法的清净这三者，虽然从显现上安立为不同，但实际上就像虚空的界限没有差别一样，在法界自性清净的一个体性中没有分别，心识也无法将它们分割成不同。因为在证悟诸法自性的清净法性之佛陀智慧面前，一切法都已现前成佛，或者被视为本初涅槃的自性，所以没有不净。像这样，证悟的智慧也是彻底断除突发垢染以及习气的一切障碍的究竟清净。因此，正如它所见到的那样，一切法都不存在于客体和有境等二元对立的自性中，而是处于无二平等的伟大之中。
English
Therefore, from the aspect of abandoning the impurities to be abandoned, they are called small, medium, and great purities. These refer to sentient beings who are purified of all kinds of impurities. That is to say, although from the nature of objects such as form, there is originally no impurity, just as when eye defects are cured, objects are seen more clearly, corresponding to the gradual purification of adventitious impurities held in reverse, the subject sees the purity of the object, and because of seeing it, it is also said that the subject is pure. There is no other different way of purification besides this. In this way, although from the appearance, it seems that the subject becomes more and more pure, and the object also newly becomes pure, in reality, seeing that the nature of objects such as form is originally pure, this itself is the purity of the result of the subject being liberated from adventitious impurities, and this should be understood. These two originally have no distinction between object and subject, but abide in the key point of great purity, so these two purities should be known to be of the same essence without difference. Similarly, the purity of the result and the purity of objects such as form, this itself is the ultimate end of abandoning adventitious impurities, the extremely pure purity of completely abandoning the two obscurations, will be transformed into the purity of (ཐམས༵་ཅད༵་མཁྱེན༵་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད༵་ཀྱི་， सर्वज्ञज्ञानता，sarvajñajñānatā，omniscient wisdom itself) all these purities are the same in essence with the meaning of the root self-nature purity, just as just said. In this way, the ultimate purity of (ཐམས༵་ཅད༵་མཁྱེན༵་པ་ཉིད༵་ཀྱི་， सर्वज्ञज्ञानता，sarvajñajñānatā，omniscient wisdom itself) and the purity of obtaining the fruits of the paths of each stage, and the purity of the phenomena of the base form, etc., aggregates, elements, and sources, these three, although established as different in appearance, in reality, just as there is no difference in the realm of space, in the essence of one self-nature purity of the Dharma realm, there is no distinction, and the mind cannot divide them into different ones. Because in the face of the Buddha's wisdom that directly sees the nature of the pure Dharma nature as it is, all phenomena have been manifestly enlightened, or are regarded as the nature of primordial Nirvana, so there is no impurity. In this way, the wisdom of realization is also the ultimate purity of completely abandoning all the obscurations of adventitious impurities and habitual tendencies. Therefore, just as it sees, all phenomena do not exist in the nature of duality such as object and subject, but are in the great equality of non-duality.
Tibetan
་པོར་ཡེ་ནས་དག་ཅིང་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་དུ་དབྱེ་བ་མེད་པར་རོ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ། གཤིས་རྣལ་མ་དེའི་དོན་བབ་ཀྱིས་ཅོག་བཞག་ཏུ་སྐྱོང་བའི་ཚུལ་ཡང་། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱུད་བླ་མ་ལས། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་མཚན་གསོལ་ཏོ། །ཞེས་པ། མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱུད་བླའི་ཕྱག་མཆན་ལས། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལ་ལྟོས་ནས་ཁམས་དེ་དྲི་མས་མ༵་དག༵་པའི་སྐབས་དང་། མ༵་དག༵་དག༵་པ༵་གཉིས་ལྡན་གྱི་སྐབས་དང༵་། ཤིན༵་ཏུ༵་རྣམ༵་པར་དག༵་པའི་གནས་སྐབས་ན་གོ༵་རིམ༵་བཞིན༵་དུ་སེམས༵་ཅན༵་དང་། བྱང༵་ཆུབ༵་སེམས༵་དཔའ༵་དང་༵། དེ་༵བཞིན༵་གཤེགས༵་པ༵་ཞེས༵་པའི་མིང་གསུམ་གྱིས་བརྗོད༵་ཅིང་བསྟན་ཏོ༵། ཞེས་གསུངས། ། ༈ དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཤེས་རབ་རལ་གྲི་ལས། དངོས་པོར་དམིགས་དང་དངོས་མེད་དམིགས། །གཉིས་སུ་དམིགས་དང་གཉིས་མིན་དམིགས། །ཇི་ལྟར་དམིགས་ཀྱང་དམིགས་པ་སྟེ། །དམིགས་པས་གང་བཟུང་བདུད་ཀྱི་ནི། །སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས། །ཞེས་དངོས་པོར་དམིགས་པ་དང་། དེ་བཀག་པའི་དངོས་མེད་དུ་དམིགས་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མིན་པར་དམིགས་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་དམིགས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་གཡོ་བ་ཡོད་པས་དམིགས་པ་སྟེ། དམིགས་པ་དངོས་མེད་དང་དངོས་པོ་སོགས་གང་ཞིག་བཟུང་ཡང་བདུད་ཀྱི་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་བའི་མདོ་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་སོགས་ལས་གསུངས་སོ། །གློག་སྒྲོན་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཀུན་བྱང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་བརྟག་ཉམས་དགའ་ཙམ་དུ་སྣང་ཡང་། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱི་གྲུབ་པ་མེད་པས། གང་སྣང་བའི་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་གཟུགས་སྟོང་པ་དང་། གནས་སྐབས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་པར་ཤར་བས་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་དང་། སྣང་ཙམ་ཉིད་ན་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པས་གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་པ་དང་། ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་པར་གཟུགས་སོགས་སུ་སྣང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་སྟོང་ཉིད་བཞི་སྦྱོར་གྱི་དགོངས་པ། འཕགས་པ་ཀླུས། ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དོན་དམ་དག །སོ་སོའི་ཆར་ནི་ཤེས་
Chinese
了知自性本来清净且已成佛，无有差别，为同一体性，是般若波罗蜜多的究竟密意。并且，以本有自性的力量，任运安住的行持方式是：此中无有任何需要去除的，无有任何需要安立的，如实观真实，如实见而得解脱。应当如是了知。《宝性论》中说：不净、不净净、极净，如是次第，众生、菩萨、如来，如是立名。米庞仁波切的《宝性论》手写注疏中说：观待于客尘，界性处于被垢染不净的状态，以及不净净二者兼具的状态，以及处于极为清净的状态时，按照次第，称为众生、菩萨、如来这三种名称，如是宣说。 再者，《义理决择智慧宝剑》中说：执著于实有，以及执著于无实有，执著于二取，以及执著于非二取，无论如何执著都是执著，无论执著什么，都是魔的行境，经中如是说。即是说，执著于实有，以及遮破实有而执著于无实有，以及执著于非二取等等，无论如何执著，因为有心的动摇，所以都是执著。无论执著于无实有还是实有等等，无论执著于什么，都是魔的行境，在《文殊师利游戏经》和《楞伽经》等经典中如是宣说。 《电灯论》中说：由缘起力所生的所有世俗法，虽然未经观察时显得悦意，但胜义中无有自性成立。因此，所显现的色等等一切法，自性为空性，所以色即是空；暂时缘起的显现未曾止息而生起，所以空性即是色；仅仅是显现时，本体未曾动摇于空性，所以空性不异于色；本体未曾动摇于空性，而显现为色等等，所以色不异于空性，此为空性四句合一的密意。圣者龙树说：世俗和胜义，各自的
English
Understanding that the nature is primordially pure and already enlightened, without any distinction, as a single taste, is the ultimate intention of the Prajnaparamita. Furthermore, the way to maintain spontaneous abiding through the power of that genuine nature is: "In this, there is nothing to be removed, there is nothing to be established, truly look at the truth, truly seeing, be liberated." It should be understood as such. The Uttaratantra states: "Impure, impure-pure, and completely pure, in that order, sentient beings, Bodhisattvas, and Tathagatas are named." In Mipham Rinpoche's handwritten commentary on the Uttaratantra, it says: "Depending on adventitious stains, when the element is in a state of being stained and impure, and when it is in a state of being both impure and pure, and when it is in a state of being extremely pure, in that order, it is expressed and taught with the three names: sentient beings, Bodhisattvas, and Tathagatas." So it is said. Furthermore, in "The Definitive Meaning, the Sword of Wisdom," it says: "Attachment to entities and attachment to non-entities, attachment to duality and attachment to non-duality, however one attaches, it is attachment, whatever is grasped by attachment is the domain of Mara, so it is said in the Sutras." That is to say, attachment to entities, and attachment to non-entities by refuting entities, and attachment to non-duality, etc., however one attaches, because there is movement of the mind, it is attachment. Whatever is grasped by attachment, whether it is non-entities or entities, etc., whatever is grasped, it is the domain of Mara, as it is said in the Manjushri Play Sutra and the Lankavatara Sutra, etc. In "The Lamp," it says: "Although all phenomena of dependent arising appear pleasing to the mind without investigation, in ultimate truth, there is no inherent existence. Therefore, all phenomena such as forms that appear are empty of inherent nature, so form is emptiness; the appearance of temporary dependent arising arises without ceasing, so emptiness is form; in the mere appearance, the essence does not move from emptiness, so emptiness is not other than form; without moving from the essence of emptiness, it appears as form, etc., so form is not other than emptiness, this is the intention of the fourfold union of emptiness. The noble Nagarjuna said: Conventional and ultimate, each