Tibetan
ང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་དང་། མྱང་འདས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དབྱེར་མེད་པ་ནི་ལྟ་བ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཅེས་བུམ་དབང་གི་ལྟ་བ་དངོས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་གཞི་གནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྟོགས་པས་སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་སྣོད་བཅུད་འགོག་བདེན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་དབྱེར་མེད་ཅིང་། ཉོན་མོངས་དུག་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རྣམ་རོལ་དུ་འཆར་ཞིང་ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྦྱོར་སྒྲོལ་གྱི་དགེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་པས་ཀུན་འབྱུང་ལས་ཉོན་གཉིས་པོ་ལམ་བདེན་དང་དབྱེར་མེད་དུ་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། མཁན་ཆེན་གྱིས་མཛད་པའི་བདེན་བཞིའི་རྣམ་བཤད་ལས། གསང་སྔགས་བླ་ན་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལུགས་ལ་ཡང་འཁོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་ལས་ལོག་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ཞུགས་ནས། རྣམ་མཁྱེན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པས། སྤྱིར་བདེན་བཞི་ལས་མི་འདའ་ཡང་། ཉམས་སུ་ལེན་ལུགས་ལ་ཁྱད་པར་འདི་ཡོད་དེ། སྡུག་བདེན་འཁོར་བའི་སྣོད་བཅུད་འདི་རྣམས་ལ་གནས་ལུགས་དང་སྣང་ལུགས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་འཇལ་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སྣང་སྟོང་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ལྷག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་བཞུགས་པས་གཞི་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཔེ་འདམ་རྫབ་ཀྱི་ནང་གི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་རང་ངོ་རྣམ་དག་དུ་ཡོད་ཅིང་སྡུག་བདེན་གྱི་རང་བཞིན་འགོག་བདེན་དུ་གནས་པས་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་གཞི་རྒྱུད་དམ་སྦྱང་གཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ལྟ་བའམ་གྲུབ་མཐའ་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །སྣང་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་འཇལ་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཐ་མལ་རང་རྒྱུད་དུ་ཞེན་པའི་སྣང་བ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ལ་མ་རྟོགས་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཟེར་ཏེ་སྦྱང་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པར་བཞག་གོ །ལས་ཉོན་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལ་ཡང་། རང་བཞིན་ཤེས་པས་ལམ་དུ་འགྲོ་ཚུལ་དང་། རང་གར་ཤོར་བས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ཚུལ་གཉིས་ལས། ལམ་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི་ཉོན་མོངས་གང་སྐྱེས་ཀྱང་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་ཁོ་རང་གི་ཐོག་ཏུ་གློད་ནས་བཞག་པས་རྩལ་གཞི་ཐོག་ཏུ་གྲོལ་བ་ཆབ་རོམ་ཆུར་ཞུ་བའམ། རླབས་རྒྱ་མཚོར་ཐིམ་པ་བཞིན་ཉོན་མོངས་པ་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ལྷང་ངེ
Chinese
我和痛苦的两个真谛，以及涅槃的因果，即灭谛和道谛二者无别，这就是轮回涅槃无别的见解，是瓶灌顶的真实见解。也就是说，将一切显有世间器情都证悟为本自具足的坛城，因此痛苦的真谛，即轮回的器情与灭谛的法身和智慧无别。五毒烦恼显现为五种智慧的游舞，以方便摄持的结合解脱之善妙相状作为道，因此将集谛的业和烦恼二者视为与道谛无别。如是等等。 堪布所著的《四谛释》中说：无上密法金刚乘的宗义中，也是从轮回的因果中返回，进入涅槃的因果，从而现证一切智智。所以，总的来说，虽然不超出四谛，但在修持方式上却有这样的差别：将痛苦的真谛，即轮回的器情这些，分为安住方式和显现方式两种，从安住方式的角度衡量，显现的这些形形色色的事物，其自性是离戏、自生的智慧，显空二谛无别，安住在殊胜的大法身中，所以称为本自具足的佛，譬如莲花淤泥中的宝珠一样，本来面目清净，痛苦真谛的自性安住在灭谛中，所以称为轮回涅槃无别。这本身就是基础续，或者说是所调伏的基础。如此证悟就叫做轮回涅槃无别的见解或宗派。从显现方式的角度衡量，对于各自的凡夫执着于自相续的显现，所显现的内外诸法，就叫做未证悟的错乱显现，是所调伏的对象。这本身就安立为痛苦的真谛。对于业和烦恼的集谛，也有自性认识而成为道的方式，以及任其发展而成为集谛的方式两种。成为道的方式是，无论生起任何烦恼，都不作遮止和建立，而是任其自然放松，从而使力量在基础上解脱，犹如冰块融化为水，或者波浪融入大海一样，烦恼本身就显现为离戏本初的智慧。
English
And the two truths of suffering, and the cause and effect of nirvana, the cessation and the path, are inseparable, which is the view of samsara and nirvana being inseparable, which is the actual view of the vase empowerment. That is, all appearances, existence, containers and contents are realized as the spontaneously accomplished mandala of the ground, so the truth of suffering, the containers and contents of samsara, are inseparable from the truth of cessation, the body and wisdom. The five poisons of affliction arise as the display of the five wisdoms, and the virtuous aspect of union and liberation, which is grasped by skillful means, is taken as the path, so the two, karma and affliction, of the origin are regarded as inseparable from the truth of the path. And so on. In the "Explanation of the Four Truths" by Khenchen, it says: In the tradition of the unsurpassed secret mantra, the Vajrayana, one also turns away from the cause and effect of samsara and enters the cause and effect of nirvana, thereby manifesting omniscience. So, in general, although it does not go beyond the four truths, there is this difference in the way of practice: These containers and contents of the truth of suffering, samsara, are divided into two ways, the way of abiding and the way of appearing, and if measured from the point of view of the way of abiding, the nature of these various appearances is the wisdom of self-arising, free from elaboration, the two truths of appearance and emptiness are inseparable, and it abides in the great supreme dharmakaya, so it is called the Buddha of the spontaneously accomplished ground, like a jewel in the mud of a lotus, its own face is completely pure, and the nature of the truth of suffering abides in the truth of cessation, so it is called the inseparability of samsara and nirvana. That itself is the basic continuum or the basis to be trained. Such realization is called the view or tenet of the inseparability of samsara and nirvana. If measured from the point of view of the way of appearing, the appearance of each individual clinging to their own ordinary continuum, these inner and outer objects that appear, are called the deluded appearance of non-realization, and are the objects to be trained. That itself is established as the truth of suffering. For the truth of the origin of karma and affliction, there are also two ways: the way of knowing its nature and becoming the path, and the way of letting it go and becoming the origin. The way of becoming the path is that whatever affliction arises, without rejecting or establishing it, one lets it go on its own, so that the power is liberated on the ground, like ice melting into water, or a wave dissolving into the ocean, the affliction itself clearly appears as the wisdom of the primordially pure, free from elaboration.
Tibetan
ར་འཆར་། དེ་ཙ་ན་གཉེན་པོ་གཞན་མ་དགོས་པར་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སུ་ཤར་ནས་ཀུན་འབྱུང་ལམ་བདེན་དུ་སོང་བས་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ལུས་ངག་གི་ལས་རྣམས་ཀྱང་ངོ་བོ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ཞིང་། དེ་དགེ་སྡིག་དུ་སྒྱུར་བའི་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ཡིན་པས། སེམས་ཉིད་གཟུང་འཛིན་ཨ་འཐས་སུ་མ་ཞེན་པར་གང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་མ་བཅོས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་རང་འགྲོས་ཀྱི་ངང་དུ་གྲོལ་བ་ཤེས་རབ་དང་། སྦྱོར་བ་སེམས་བསྐྱེད་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། དངོས་གཞི་ལྷ་སྔགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱེད་པས་ཐ་མལ་གྱི་སྣང་ཞེན་དག་སྣང་དུ་འཆར་བ། རྗེས་སུ་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་ཉེ་ལམ་དུ་སོང་བ་ནི་ཐབས་ཏེ། ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ལྟ་བུའི་ཟིན་ན་ལས་ཀྱང་ལམ་དུ་འགྲོ་བའོ། །རང་གར་ཤོར་བས་ཀུན་འབྱུང་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ནི། ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་བ་དང་བྲལ་ནས་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་ཐ་མལ་རང་རྒྱུད་དུ་ཤོར་ན་ལས་བསགས་ནས་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་འཕེན་པས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་གནད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་ནས། རྟོགས་གོམས་ཀྱི་གདེངས་དང་ལྡན་ན་སྡུག་བདེན་གྱི་རང་བཞིན་འགོག་བདེན་དུ་ཤེས་ནས། ཀུན་འབྱུང་ལམ་བདེན་དུ་འཁྱེར་ནུས་པས། འཁོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་མྱང་འདས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་ཏེ་སྤང་བྱ་གཉེན་པོར་སོང་ནས་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། ༈ །ཨོ་རྒྱན་འཇིགས་མེད་ཆོས་ཀྱི་དབང་པོས། མདོ་སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་ཁྱད་པར་མི་འབྱེད་པ་གསར་མའི་ལུགས་ཡིན་ལ། སྔ་འགྱུར་རྙིང་མའི་རིང་ལུགས་ལ་ནི། མདོ་སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྟ་བའི་རྣམ་གྲངས་ལ། ཆོས་ཅན་ལྟ་བའི་ལྟ་བ། ཆོས་ཉིད་ལྟ་བའི་ལྟ་བ། རང་རིག་ལྟ་བའི་ལྟ་བ་སྟེ་གསུམ་དུ་ཡོད་པ་ལས་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བའི་ངོས་ནས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་ཁྱད་མེད་དེ། སྔགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་ཉིད་དམིགས་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། རྩ་རྒྱུད་ལས། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བ་ཡི། །མཐའ་དང་དབུས་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་གཟིགས་ཏེ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གནས་མེད་སྣང་། །ཞེས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་ནས། ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་ཀྱང་། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ལས། །ལྷག་པའི་ལྟ་བ་ཡོད་གྱུར་ན། །ལྟ་དེ་སྤྲོས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ལྟ་བའི་ངོས་ནས་མདོ་སྔགས་
Chinese
当（智慧）生起时，无需其他对治，烦恼即显现为智慧，并转化为集谛道谛，故称为“烦恼转为道用”。身语之业，其自性是无记，能将其转为善恶者是心。因此，心不执着于能取所取，任随所显现之自性，不加改造，于法性空性的自性运转中解脱，是为智慧。方便是，以特殊的发心作为加行，以本尊、咒语、三摩地作为正行，使庸常的显现执着显现为清净显现，之后趋入圆满二资粮的近道。如果掌握了这种特殊的方便智慧，业也能转为道用。自行散乱而转为集谛的方式是：如果缺乏特殊的方便智慧，思与行都散乱于庸常的自相续中，就会积累业力，并将投生于无尽的轮回中，因此会转为集谛之真谛。因此，如果如实了知金刚乘的道之要点，并具备证悟的把握，就能了知苦谛的自性为灭谛，并能将集谛转化为道谛。因此，轮回的因果会转变为涅槃的因果，应断之法会转变为对治之法，从而现证轮回涅槃无二的证悟。༈ 邬金吉美曲吉旺波说：不区分显宗和密宗的见解是新派的观点。而早期宁玛派的宗义是区分显宗和密宗的见解。如此，见解的分类有：有法见之见解、法性见之见解、自证见之见解三种。从法性见的角度来说，显宗和密宗的见解没有差别。因为密宗的见解，就其本体空性而言，也远离一切戏论之相，是超越思、想、言说的空性。如根本续云： "离一与多之性中， 无边无中即如是， 佛亦不见如是性， 自生智慧无处显。" 考虑到这样的理由，萨迦班智达也说： "若有胜于度彼岸， 离戏论之见解者， 彼见即成戏论见。" 从有法世俗见的角度来说，显宗和密宗
English
When (wisdom) arises, there is no need for other antidotes; afflictions themselves manifest as wisdom and transform into the origin of suffering and the path of truth. Therefore, it is called "transforming afflictions into the path." The actions of body and speech are also by nature neutral; the mind is what transforms them into good or evil. Therefore, if the mind itself does not cling to the apprehended and the apprehender, and the nature of whatever arises is not altered, but is liberated in the natural flow of the emptiness of dharmata, that is wisdom. The means is to have a special bodhicitta as the preliminary practice, and the deity, mantra, and samadhi as the main practice, so that ordinary appearances and attachments manifest as pure appearances. Afterwards, one enters the near path of perfecting the two accumulations. If one grasps such special means and wisdom, actions will also go to the path. The way to go to the origin of suffering by letting go is: if one is separated from special means and wisdom, and both thought and action are lost in the ordinary self-continuity, one will accumulate karma and be thrown into endless samsara, so it will go to the truth of the origin of suffering. Therefore, if one knows the key points of the Vajrayana path as they are, and has the confidence of realization and familiarity, one will know that the nature of the truth of suffering is the truth of cessation, and one will be able to transform the origin of suffering into the truth of the path. Therefore, the cause and effect of samsara will be transformed into the cause and effect of nirvana, and what should be abandoned will become the antidote, and the realization of the inseparability of samsara and nirvana will be manifested. ༈ Orgyen Jigme Chökyi Wangpo said: Not distinguishing between the views of Sutra and Tantra is the view of the New Schools. However, the doctrine of the Early Nyingma School is to distinguish between the views of Sutra and Tantra. Thus, there are three categories of views: the view of phenomena, the view of dharmata, and the view of self-awareness. From the perspective of the view of dharmata, there is no difference between the views of Sutra and Tantra. Because the view of Tantra, in terms of its essence of emptiness, is also free from all elaborations and characteristics, and is emptiness that transcends thought, conception, and expression. As the Root Tantra says: "In the nature of being inseparable from one and many, without beginning and middle, is suchness. Even the Buddhas do not see suchness; self-arisen wisdom appears without location." Considering such reasons, Sakya Pandita also said: "If there is a view that is superior to the freedom from elaboration of the Perfection of Wisdom, that view becomes an elaborated view." From the perspective of the view of phenomena and conventional truth, Sutra and Tantra