Tibetan
་མདོ་རྣམས་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དུ་གསུངས་པ་དེ་ངེས་དོན་ཡིན་ཡང་། སེམས་ཅན་ཕལ་པ་ཁྱི་ཕག་སོགས་ཐ་མལ་པའི་རྒྱུད་ན་སྟོབས་བཅུའི་ཡོན་ཏན་མངོན་གྱུར་དུ་ཡོད་པ་ལྟ་ཅི། རྒྱུན་ཞུགས་ཞིག་གི་རྟོགས་པ་ཙམ་དང་། སོ་སྐྱེ་ཕལ་བ་ཞིག་གི་ཤེས་རབ་ཀྱང་མངོན་གྱུར་དུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པས་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་དེ་འཛིན་པ་དང་། སྔགས་ནང་པ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་དུ་བཤད་པ་ལའང་དེའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་དགོངས་སོ། །ཞེས་དང་། འབྲས་བུ་རྣམ་དག་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་རྣམ་པ་ཙམ་ལམ་དུ་བྱེད་ཀྱི། དེ་དང་དེ་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། བསྐྱེད་རིམ་པས་བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དངོས་ཡིན་པར་མོས་པས་བསྒོམ་དགོས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཡང་བདག་ལ་མེད་པས་ཕུང་ཁམས་སངས་རྒྱས་དངོས་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་རྫོགས་རིམ་གྱི་སྒྱུ་ལུས་དང་། འོད་གསལ་གྱི་སྣང་བ་བསྒོམ་པ་སོགས་ཀྱང་གཞི་དབྱིངས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལམ་དུ་བྱེད་པ་མིན་པར། འདུས་བྱས་སེམས་ཀྱིས་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པ་བསྒོམས་པས་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྐད་ཅིག་མའི་སེམས་འགྱུར་བ་ཅན་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་། དེ་རྒྱུན་གྱི་རྟག་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་། དེ་མྱོང་བྱར་གྱུར་པའི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་དང་ལྡན་པའི་བདེ་ཆེན་གྱི་སྐུ་དང་། དེའི་ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་། དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་པོ་དང་མཁྱེན་བྱ་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་དང་། དེ་འཁོར་བ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། རྣམ་གྲོལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་པོ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་འཁོར་བའི་སྐྱོན་གྱིས་དག་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་སྐད་ཅིག་དང་དུ་མའི་ཆོས་ཅན་བདག་ཏུ་མི་འཛིན་ཡང་རྒྱུད་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་ཞིག་གི་གང་ཟག་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་འཛིན་པས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུའི་ཕྱོགས་ཙམ་མ་ཤེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པའི་གང་ཟག་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྙིང་ལ་འཆང་བས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རྣམ་བཞག་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་འཆད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་འཆར་བ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་དོན་ལ་ཕྱོགས་སུ་མ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། དེས་ན་སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡ
Chinese
在经部中，说如来藏具有十力等功德是真实义。然而，普通众生如狗猪等庸俗之辈的相续中，莫说十力的功德显现，就连一个预流果的证悟，以及普通凡夫的智慧也无法证实显现，因此，将说功德本具理解为不了义，而仅仅承认为成佛之因的宗派，是执持这种观点。密宗内，说基果无别，也是以这种方式认为仅仅具有成佛之因。如是说。将清净的五部佛等果位之相作为道用，但那并非真实，生起次第者观想自己是真实金刚萨埵而修，虽然如此，却认为自己没有如来芝麻许的功德，因此五蕴非真实佛。以及密宗圆满次第的幻身和光明之显现等观修，也不是将基位本元无为之自性作为道用，而是以有为心观想那样的相，因此在心完全清净的阶段，刹那生灭的心识能知晓一切法，并且那是常恒的金刚身，以及具有成为所受用之乐的觉受的大乐身，以及那显现各种事业，以及那通过将一切法分为能知和所知的方式来知晓，以及那从轮回中解脱，并且认为解脱是如此这般的智慧之见者，虽然不执着于以轮回过患而清净的五蕴为刹那和众多法之自性，却将相续各异的某个特殊补特伽罗执着为佛，这是因为没有了解如来智慧身的方面，心中怀着将佛安立为自续补特伽罗的宗派，因此如此讲解一切显密道的建立，并且对如来智慧身显现一切相进行驳斥，这是没有领会大乘的意趣。如是说。因此，十力等功德本具
English
In the sutras, it is said that the Tathagatagarbha possesses qualities such as the ten powers, which is the definitive meaning. However, in the ordinary beings' continuum, such as dogs and pigs, let alone the manifestation of the ten powers, even the realization of a stream-enterer and the wisdom of an ordinary person cannot be proven to be manifest. Therefore, the school that understands the statement of inherent qualities as provisional and only acknowledges it as the cause of Buddhahood holds this view. In the inner tantras, the statement of the inseparability of the basis and the result also refers to merely having the cause of Buddhahood in this way. It is said. Taking the pure forms of the five Buddha families, etc., as the path, but they are not real. Although the generation stage practitioner must meditate by believing that he is the real Vajrasattva, he thinks that he does not have even a sesame seed of the qualities of the Buddha, so the aggregates and elements are not the real Buddha. And the illusory body of the completion stage of tantra, and the meditation on the appearance of clear light, etc., are not taking the unconditioned nature of the basic space as the path, but because the conditioned mind meditates on that kind of appearance, therefore, in the state where the mind is completely purified, the momentary changing mind knows all phenomena, and that is the constant Vajra body, and the great bliss body with the experience of being the object of enjoyment, and that manifests various activities, and that knows by dividing all phenomena into knower and known, and that is liberated from samsara, and thinks that liberation is the seer of such wisdom, although he does not cling to the five aggregates purified by the faults of samsara as the nature of momentariness and many dharmas, he clings to a certain special person with different continuums as the Buddha, because he does not understand the aspect of the wisdom body of the Buddha, and holds in his heart the tenet of establishing the Buddha as a self-sufficient person, therefore, he explains all the establishments of the sutra and tantra paths in this way, and refutes the appearance of all aspects of the wisdom body of the Buddha, which is not understanding the intention of the Mahayana. It is said. Therefore, the inherent qualities of the ten powers, etc.
Tibetan
ན། རལ་གྲི་ཚད་ལྡན་ལ་གཅོད་པའི་ཡོན་ཏན། མེ་ལོང་དྭངས་བ་ལ་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བའི་ཡོན་ཏན། ནོར་བུ་ལ་འོད་དང་དགོས་འདོད་རྩོལ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་རལ་གྲི་ཤུབ་དང་། མེ་ལོང་སྒྲོམ་དུ་ཆུད་པ། ནོར་བུ་ལ་འདམ་གོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེའི་སྒྲིབ་པ་བསལ་ན་ཡོན་ཏན་གསར་བསྐྱེད་མིན་ཡང་མངོན་དུ་སྣང་བ་གསར་སྐྱེ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །འོ་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེས། རང་ངོས་ན་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་བཞིན་ཡོད་དམ་སྙམ་ན་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ། མཁྱེན་བཞིན་ཡོད་པ་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་སྣང་བ་དེ་ལ་ཅི་ཡོད། མི་མཁྱེན་ན་ཆོས་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས། དེ་རང་གི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ན་མཁྱེན་མི་མཁྱེན་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཡིན་པས་དཔེར་ན་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་ལས་མ་གཡོས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཡང་མི་སྣང་ཡང་གང་དུ་མི་འཛིན་པས་དེ་ལྟར་བསམ་དུ་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་གཞི་ལས་མ་གཡོས་པའི་དོན་དེ་ལ་བསམས་ན་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་དེ་ལས་མ་གཡོས་ཤིང་གཉིས་ཆོས་མེད་པས་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་གདགས་པ་མེད་དེ་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྫོགས་ཆེན་གྱིས་འཁོར་འདས་གང་ཡང་མ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཐོག་གཞིའི་གནས་ལུགས་བསྟན་པའང་དེ་དང་འདྲའོ། །འཁོར་འདས་གཉིས་ནི་དེ་ལས་གཞི་སྣང་བསྐྱོད་ནས་འབྱུང་དགོས་པས་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་འདི་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པའི་ཆ་ནས་བཞག་གི་གཉིས་མེད་ལ་དེ་ལྟར་ཕྱེ་བ་མེད་དེ་ཇི་ལྟ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཞི་སྣང་ཤར་ནས་གདོད་མའི་གཞི་ལ་མ་གྲོལ་གྱི་བར་དུ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་མ་ཟད་ལ། ཟད་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟ་བ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ། ཇི་སྙེད་པའི་དོན་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་སྣང་བ་ནི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ལ་ཡོད་ཀྱི། རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཙམ་ལ་མེད་ཀྱང་། དེའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ལྡན་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པ་རལ་གྲིའི་དཔེ་སོགས་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གཞིའི་དུས་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་ཡོད་རུང་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་གཉིས་ཆོས་ཡེ་ནས་མེད་པའི་
Chinese
那，具有锋利度的宝剑具有斩断的能力；清澈的镜子具有显现影像的能力；珍宝具有发光和满足需求的能力，这些功德原本就是自然具备的。然而，宝剑在剑鞘中，镜子在镜框里，珍宝被泥土覆盖，就像这样。如果去除这些遮蔽，功德并非新产生，而是显现出来，看起来像是新产生的一样。那么，众生本具的心的自性——如来藏，在其自身方面是否已经了知一切所知呢？如果认为必须了知，那又有什么必要让了知的功德显现呢？如果不了知，又如何能具备遍知一切法的功德呢？众生的一切心的自性，是觉性与空性双运的原始状态。如果从其自身本体的角度来说，了知与不了知等概念的戏论已经寂灭，就像圣者的等持智慧一样。因为它从未动摇于如是之境，所以其中没有任何二元对立的显现，但也不是什么都不执着，因此无法以这种方式去思考。因此，如果思考法性从未动摇的意义，那么轮回与涅槃两者都未曾动摇于此，并且没有二元对立，因此无法安立这样的名言，因为戏论已经寂灭。因此，大圆满所说的，轮回与涅槃都未曾产生的原始基位的状态，也与此相似。轮回与涅槃两者，必须从那上面基显动摇后才能产生，因此是暂时的。因此，十力等是从区分佛与众生的角度安立的，而在二元对立中没有这样的区分，因为如是之境是无二的意义。从基显生起直到未从原始基位解脱之间，所有暂时的垢染都未穷尽。在穷尽之时，如同从未动摇于如是之境一样，显现了了知一切如所有之义的功德，这存在于二种清净中，而不仅仅存在于自性清净中。然而，必须承认其功德原本就具备，就像宝剑的例子一样。因此，应当知晓，在基位之时，如来藏仅仅是略微具备功德。如果从如是之境的角度来说，原本就没有二元对立的
English
Now, a sword with a proper edge has the quality of cutting. A clear mirror has the quality of reflecting images. A jewel has the quality of light and fulfilling desires. These qualities are inherently and spontaneously present. However, it is like a sword in a scabbard, a mirror in a frame, or a jewel covered in mud. If these obscurations are removed, the qualities are not newly created, but they appear manifestly, seeming like a new creation. So, does the Sugata-garbha, the nature of mind at the ground-state of all sentient beings, inherently know all knowable things? If you think it must know, then what is the point of manifesting the qualities of knowing? If it does not know, how can it inherently possess the qualities of knowing all things? The nature of mind of all sentient beings is the primordial state of the union of awareness and emptiness. From the perspective of its own essence, the elaboration of terms such as knowing and not knowing is completely pacified, just like the wisdom of the samadhi of the noble ones. Because it never wavers from suchness, no aspect of duality appears in it, yet it does not grasp at anything, so it cannot be thought of in that way. Therefore, if one thinks about the meaning of the nature of reality that has never wavered from the ground, then both samsara and nirvana have never wavered from it, and there is no duality. Therefore, it is impossible to apply such terms, because elaboration is pacified. Therefore, the Great Perfection's teaching of the primordial ground-state, in which neither samsara nor nirvana has arisen, is similar to this. Samsara and nirvana must arise from the movement of the ground-appearance from that, so they are temporary. Therefore, the ten powers and so on are established from the perspective of distinguishing between Buddha and sentient beings, but there is no such distinction in non-duality, because suchness is the meaning of non-duality. From the arising of ground-appearance until not being liberated from the primordial ground, all temporary stains are not exhausted. When they are exhausted, just as it has never wavered from suchness, the qualities of knowing all things as they are manifest, which exists in the two purities, but not only in self-existing purity. However, it must be accepted that its qualities are inherently present, like the example of the sword. Therefore, it should be known that at the time of the ground, the Sugata-garbha possesses qualities only slightly manifestly. From the perspective of the state of suchness, there is originally no duality.