Tibetan
་བདོ་བའི་ཚེའམ་དགའ་སྤྲོ་དང་སྐྱིད་སྣང་སོགས་༼བར་ཆད་བདུད་ཀྱི་རྟགས། འཕེལ་འགྲིབ་ཉམས་ཀྱི་རྟགས། དེ་ལ་སྣང་ཉམས་དང་ཤེས་ཉམས་གཉིས། ཤེས་ཉམས་ལ་ཤེས་པ་དགའ་བདེའི་ཉམས་དང་མཐར་འགྱུར་གྱི་ཉམས་གཉིས། མི་འགྱུར་བ་གསང་བའི་རྟགས་ལ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཉམས་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཉམས་གཉིས།༽ འཆར་བདོ་བ་དེའི་ཚེ་སྡུད་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་ཡི་ཕ་དང་། གཅོད་བྱེད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡི་གེ་ཊ་གཉིས་འབྲེལ་བའི་ཕཊཿསྒྲ་དྲག་པོ་ཐོག་ལྷུང་བ་ལྟ་བུས་༼ཉམས་རྟོགས་ཤན་འབྱེད། ལ་བཟླ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར། མིག་གི་ལྟ་སྟངས། ངག་གི་བརྗོད་པ། སེམས་ཀྱི་བསྒོམ་བློ་བཤིག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་བཤིག ཉམས་རྟོག་བསྲེ།༽ ཉམས་ཞེན་གྱི་ཤུན་པ་ཐལ་གྱིས་གཏོར་དགོས་ཏེ། ཐབས་ཤེས་ཡི་གེ་གློ་བུར་འབེབས། དེ་ལྟར་ཉམས་མྱོང་གི་གནད་དང་མ་བྲལ་བའི་བརྗོད་མེད་ཀྱི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་བ་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱོང་བ་ལས། མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྒོམ་པ་ཐ་དད་དུ་མེད་པས མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་ཐ་དད་མེད། དེ་ཕྱིར་ཐུན་གྱི་ངོ་བོའི་སྒོམ་དང་ཐུན་མཚམས་སྤྱོད་ལམ་གྱི་དུས་ཀྱི་སྒོམ་སོ་སོར་མེད་པས། ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་དབྱེ་བ་མེད། དེ་ལྟར་མི་སྒོམ་པའི་སྒོམ་པ་ཆེན་པོ་རང་གནས་ཕྱལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར། སྒོམ་རྒྱུ་རྡུལ་ཙམ་མེད་ལ། ཡེངས་སུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མེད་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། བསྒོམ་མ་མྱོང་དང་འབྲལ་མ་མྱོང་། །མི་བསྒོམ་དོན་དང་མི་འབྲལ་བ། ༼ཞེས་པ་གང་ཤར་སྒོམ་ཡིན་པས་ན་བློས་བཅོས་པའི་བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་པས་སྒོམ་མ་མྱོང་། ཡེངས་ནས་དོན་མེད་འཆལ་བ་མིན་པས་རང་ཐོག་ཏུ་འཇོག་པ་དེ་དང་འབྲལ་མ་མྱོང་། མི་སྒོམ་པའི་དོན་དེ་ལྟ་བུ་དང་རྒྱུན་དུ་མི་འབྲལ་བར་བགྱིའོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །འདི་བྱང་གཏེར་ཀ་དག་གི་སྐབས་སུ་ཡང་ཟབ་མོ་གནད་ཀྱི་ཐེམ་བཅུ་ལས། ཨོ་རྒྱན་ཆེན་པོས་མཁའ་འགྲོ་ཡེ་ཤེས་མཚོ་རྒྱལ་ལ་རིག་འཛིན་ཤྲཱི་སེང་ཧའི་སྤྱན་སྔར་གདམས་ངག་ཟབ་མོ་འདི་ཞུས་པའི་དུས་སུ། བསྒོམ་མ་མྱོང་དང་འབྲལ་མ་མྱོང་། །མི་བསྒོམ་དོན་དང་མི་འབྲལ་བ། །དེ་ཉིད་རང་སྐྱོང་བས་མཆོག་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཟིན་ཅེས་གསུངས། གཏེར་བརྒྱུད་རྣམ་ཐར་ལས། གཏེར་སྟོན་དབོན་པོ་དྲག་རྩལ་གྱི་གཏེར་གནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ལྷ་ཁང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྫོགས་ཆེན་གུ་རུ་བཞི པ། གུ་རུ་བཞིའི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱི་མཚན་ཤྲཱི་སེང་ཧའི་རྫོགས་རིམ་བླ་མ་དམར་ཁྲིད་ཟེར་བའི་པོ་ཏི་གདན་དྲངས། འདིའི་ནང་ནས་ག
Chinese
当出现欢快、喜悦和快乐等感觉时（障碍魔的征兆，增减衰退的征兆，其中有显现的体验和觉知的体验两种。觉知的体验又有觉知快乐的体验和最终变化的体验两种。不变的是秘密的征兆，其中有世俗的体验和超世的体验两种），用聚集的方便法门字帕（ཕ），和断除的智慧法门字扎（ཊ）二者相连的啪（ཕཊཿ，phaṭ，摧破）的声音，如雷霆降临般猛烈地（区分体验和证悟，念诵啦字，身体的姿势，眼睛的视线，语言的表达，破坏心的修习），将体验执着的壳彻底摧毁。方便智慧之字突然降临。如此，在任何时候、任何情况下，都要守护不离体验之要诀的不可言说的明觉通透，因此没有止观的修法差别，止观无别。因此，没有座上的本体修法和座间行为时的修法之分，座上和座间没有分别。如此，不修之大修，是安住自性的智慧河流之瑜伽。没有丝毫可修之物，也没有片刻的散乱。如是说：未曾修，未曾离。不修之义，不离彼。（因为任何显现都是修，所以没有用分别念造作的修，因此是未曾修。因为没有散乱而无意义的放纵，所以安住于自性，未曾离彼。对于不修之义，恒常不离。这是其含义。此乃北方伏藏噶达时，甚深要诀之十法中，邬金大士对空行母益西措嘉在持明师吉祥狮子前请求此甚深口诀时所说。未曾修，未曾离。不修之义，不离彼。彼者自持，已得胜共悉地。伏藏传承传记中说：伏藏师侄子扎擦从名为三宝殿的伏藏处，迎请了《大圆满古汝如意宝》，古汝如意宝的历史名为吉祥狮子的圆满次第上师红教授之书。从中……
English
When joy, delight, and happiness arise (signs of obstructing demons, signs of increase, decrease, and decay, of which there are two types: experiential appearances and experiential awareness. Experiential awareness has two types: the experience of awareness of joy and bliss, and the experience of ultimate change. Unchanging is the sign of secrecy, of which there are two types: worldly experience and transcendent experience), at that time, with the sound of PHAṬ (ཕཊཿ，phaṭ，destroying) which connects the syllable PHA (ཕ) of the method of gathering and the syllable ṬA (ཊ) of the wisdom of cutting, like a violent thunderbolt falling (distinguishing experience and realization, reciting the syllable LA, bodily postures, eye gazes, verbal expressions, destroying the mind's meditation), the shell of experiential attachment must be completely shattered. The syllables of method and wisdom suddenly descend. Thus, at all times and in all circumstances, one must maintain the inexpressible, transparent awareness that does not deviate from the key points of experience. Therefore, there is no difference between the meditation of equipoise and post-equipoise; equipoise and post-equipoise are non-different. Therefore, there is no distinction between the meditation of the essence of the session and the meditation during the conduct of the interval between sessions; there is no separation between session and interval. Thus, the great meditation of non-meditation is the yoga of the stream of wisdom flowing in its own place. There is not a particle of something to meditate on, nor is there a moment of distraction. As it is said: "Never meditated, never separated. The meaning of non-meditation, never separated from it." (Because whatever arises is meditation, there is no meditation fabricated by conceptual thought, therefore it is never meditated. Because there is no distraction and meaningless indulgence, one abides in one's own nature, never separated from it. One should never be separated from such a meaning of non-meditation. This is its meaning. This is also from the ten profound key points in the Northern Treasure Karda, when the Great Orgyen requested this profound instruction from the Dakini Yeshe Tsogyal in the presence of the Vidyadhara Shri Singha. "Never meditated, never separated. The meaning of non-meditation, never separated from it." By self-sustaining that, one has already attained the supreme and common siddhis. In the Treasure Lineage Biography, it says: The treasure revealer, nephew Draktsal, from the treasure site called the Temple of the Three Jewels, brought forth the "Great Perfection Guru Wish-Fulfilling Jewel," the history of the Guru Wish-Fulfilling Jewel, a book called the Red Teaching of the Completion Stage Master Shri Singha. From within this...
Tibetan
ང་ཤར་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བས་སྒོམ་ཡིན་པས་ན་སོགས།༽ ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པས། དབྱེར་མེད་ངང་དུ་རྒྱུན་དུ་གནས། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་རང་ལམ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་ཅིང་། ཐོས་གྲོལ་ཅིག་ཆར་བའི་རིགས་ཅན་ཡིན་ན། ༼སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གདོད་མ་ནས་གྲོལ་བ་འཆར་གཞི། དེས་རང་ས་ཟིན་པའི་གནད་དེས། གང་སྣང་ཅི་ཤར་ཐམས་ཅད་འཆར་ཆོས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་རོལ་དུ་ཤར་བ་ལས་སྣང་སེམས་མ་བུ་འདྲེས་པའམ། སྣང་སེམས་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོ་སྟེ། རྒྱ་གྲོལ་རྣལ་འབྱོར་ནམ་ལངས་ཉི་ཤར་འདྲ། །ཞེས་པ་ལྟར་རྟོག་པ་རྒྱ་གྲོལ། ཤེས་རྒྱུད་གཏད་གྲོལ་དུ་འགྲོའོ།༽ །སྣང་སེམས་གཞི་གྲོལ་ཆེན་པོ་ཅི་ཤར་ཆོས་སྐུའི་ཡོ་ལངས་སུ་གྱུར་ནས་སྒོམ་བྱ་༼ཡུལ་དང་༽སྒོམ་བྱེད་༼ཀྱི་བློ་༽མེད་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་པའི་༼ལྟ་བ་ཞིག་ཤེས་ན་ཡང་༽རྣམ་རྟོག་འཁྲུལ་བའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པའི་སྐལ་དམན་རིམ་གྱིས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་༼དུ་མི་གཡོ་གསུམ་ལྡན་གྱི་སྒོ་ནས་༽སྒོམ་དགོས་པས་ན། ༼བརྟན་པ་ཐོབ་པ་དེ་ཡང་གོམས་ཚད་རྨི་ལམ་གྱིས་འཛིན་དགོས་ཏེ་ཉིན་མོ་སྣང་བ་རིམ་གྱིས་བསྡུས་ཏེ་ནམ་མཁའ་བསླད་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་གསུམ་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུའི་གཞིའི་འོད་གསལ་དངོས་སུ་ཤར་བ་དེ་ངོས་ཟིན་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན། མ་ཟིན་ན་མ་རིག་པའམ་ཀུན་གཞི་དང་ལུང་མ་བསྟན་དུ་འགྲོའོ།།༽ འོན་ཀྱང་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར། །སྒོམ་པ་དེ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་རྒྱུ་༼འཇིག་རྟེན་སྤང་བ། རྣམ་རྟོག་དོར་བ། དབེན་པ་བསྟེན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུང་བ་༽ཚང་བ་ལ་ཉམས་མྱོང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། འདུ་འཛི་༼འདི་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས། མང་པོ་ཚུར་འདུ༵་བ་དང་། མང་པོའི་ནང་དུ་ཕར་འཛུ༵ལ་བ་གསུངས།༽དང་རྣམ་གཡེང་གི་ཁྲོད་དུ་ཅི་ཙམ་སྒོམ་ཡུན་བསྲངས་ཀྱང་ཉམས་མྱོང་མི་སྐྱེ་བས་ན། འདུ་འཛི་སྤངས་ནས་སྒོམ་པ་གཅེས། སྒོམ་པའི་ཚེ་ཡང་༼ཐུན་དང་ཐུན་མཚམས་དབྱེ་ནས་ཐུན་གྱི་སྔོན་འགྲོ་སྤྱི་ལྟར་དང་དངོས་གཞི་མི་གཡོ་གསུམ་ལྡན། རྗེས་དག་སྣང་དྲན་ནས་བསྔོ་སྨོན་བྱའོ། །༽མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་དང་པོ་མཉམ་བཞག་རང་ས་མ་ཟིན་ན། ཉམས་མྱོང་གི་ཡེ་ཤེས་རྗེས་ཐོབ་དང་བསྲེ་མི་ནུས་པས། སྤྱོད་ལམ་རྒྱུན་གྱི་ལམ་ཁྱེར་ལ་འབད་པར་བྱས་ཀྱང་༼རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་མི་ཆོད་པར་༽སྤྱི་འབྱམས་གཤིས་ཤོར་གྱི་གོལ་ས་ལྡང་བ་ཡིན་པས་ན། མཉམ་བཞག་ཐུན་དུ་བཅད་ལ་བྱ། དེ་ལྟར་ཉམས་ལེན་ཐུན་དུ་བཅད་ནས་མཉམ་བཞག་ངོ་བོ་སྐྱོང་བའི་བློ་ག
Chinese
因为我是去往当下自解脱的禅修等等，这是那个意思。无分别地恒常安住。像这样，如果成为自性大圆满如其言辞之器的，且是顿悟之种姓。（心性自生之智慧，从原始解脱之显现。以其把握自地之要点，无论显现什么，出现什么，一切显现皆为显现法，智慧之游舞，从而显现与心识母子交融，或显现心识原始解脱，犹如广阔解脱瑜伽士旭日东升。），如是念头广大解脱，觉性传承托付解脱。显现心识原始解脱，无论显现什么，都变成法身之游舞，没有所修（境）和能修（之心），即使知道除此之外的（一种见解），对于成为分别念错乱之他力的，福薄劣根的补特伽罗们，在没有获得稳固之前，（以不动三门的方式）必须禅修。 （获得稳固，也必须以习惯程度在梦中把握，如同白天显现逐渐收摄，远离染污虚空之三种缘起般，如果认识到真实显现的基之光明，那就是瑜伽士。如果不能认识，那就变成无明或阿赖耶识和无记。）然而在没有获得稳固之前，禅修也是圆满具足禅定之因（舍弃世间，断除分别念，依止寂静处，守护戒律）才会生起证悟，在喧嚣（这是宗喀巴大师说的：很多人聚过来，进入很多人之中。）和散乱之中，无论禅修多久，都不会生起证悟，因此，舍弃喧嚣而禅修至关重要。禅修之时，（区分座上和座间，座上的前行如共同前行，正行是不动三门，后行是清净显现忆念后回向发愿。）即使座上座间的修持没有差别，但最初没有把握住座上的自地，就无法将证悟的智慧与座间混合，即使努力于行为日常的行持，（分别念不间断地）也会生起普遍放逸、失去本性的过失，因此，必须将座上分成时段。像这样，将修持分成时段，守护座上本性的心识
English
Because I am going to self-liberate in the present, so meditation, etc., that is the meaning. Abide constantly in a state of non-differentiation. In this way, if one becomes a vessel for the self-nature Great Perfection, just as it is said, and is of the lineage of instant liberation upon hearing. (The wisdom of mind itself, arising from the primordial liberation. By grasping the key point of holding one's own ground, whatever appears, whatever arises, all appearances are the play of wisdom, thus appearance and mind, like mother and child, merge, or appearance and mind are primordially liberated, like the sun rising at dawn for a vast liberated yogi.), thus thoughts are greatly liberated, and the stream of consciousness is entrusted to liberation. The great primordial liberation of appearance and mind, whatever appears, becomes the play of the Dharmakaya, and even though there is no object to meditate on (the object) and no mind to meditate (the mind), even if one knows a view other than that, for those gradual individuals of lesser fortune who are under the power of delusional thoughts, it is necessary to meditate (through the gate of the three immovables) until stability is attained. (Attaining stability also requires grasping the degree of habituation in dreams, just as appearances gradually gather during the day, and the clear light of the ground actually arises, free from the three conditions that defile space, if one recognizes that, one is a yogi. If one does not recognize it, one becomes ignorance or the alaya consciousness and the indeterminate.) However, until stability is attained, meditation also gives rise to experience when the causes of contemplation (abandoning the world, abandoning thoughts, relying on solitude, keeping vows) are complete. In the midst of busyness (this is what Je Rinpoche said: many people gather here, and enter into many people.) and distraction, no matter how long one meditates, no experience will arise, therefore, it is important to abandon busyness and meditate. Also, during meditation, (distinguishing between sessions and intervals, the preliminary practices of the session are like the common preliminaries, and the main practice is the three immovables. Afterwards, pure appearances are remembered and dedicated with aspirations.) Even though there is no difference between the practice of meditation and post-meditation, if one does not grasp one's own ground in meditation at first, one cannot mix the wisdom of experience with post-meditation. Even if one strives for the conduct of daily life, (without the constant interruption of thoughts) the fault of universal laxity and loss of nature will arise, therefore, one must divide the meditation into sessions. In this way, dividing the practice into sessions, the mind that protects the nature of meditation