Tibetan
ས་དང་པོ་ལྟ་བ་ངོ་འཕྲོད་པ་གལ་ཆེ་ལ། དེ་ཡང་རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་ལ་གནས་པ་ཉིད་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནས་བཙལ་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན། སྔར་མེད་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པས་ན། ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་སྤྲད་པ་སྟེ་གནད་དང་པོའོ། །༼ཤེས་རབ་རང་རྩ་ལ་རྫོགས་པ་དང་། །ཡིད་ཀྱི་དྲན་པ་ཕྱི་ཤོར་གཉིས། །འདྲའོ་འདྲའོ་ནོར་ར་རེ། །ངོ་སྤྲོད་པའི་སྐབས་འདིར་ལ་བཟླའི་ཟུར་འདོགས་དགོས།༽དེ་ནས་སྒོམ་པ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ལ། ༼གནས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རིག་པ་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དང་མཉམ་བཞག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྟོགས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་དུས་ནས་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་དུས་ལྟ་བུ་ཡིན་ཀྱང་ད་ལྟ་ལས་དང་པོ་པའི་དུས་སུ་གདོད་མ་གཞིའི་འོད་གསལ་གཤིས་དེར་ཕེབས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་ན་དེ་དང་ཕྱོགས་མཚུངས་སོ། །ལྟ་སྒོམ་ཆིག་ཆོད་དུ་སོང་ན་མ་གཏོགས་སྒོམ་དགོས། སྒོམ་དང་བསམ་གཏན་ཤན་འབྱེད། གནས་ལུགས་མ་བཅོས་པའི་སྒོམ་པ་དང་། བློས་བྱས་བཅོས་མའི་སྒོམ་གཉིས་ཤན་འབྱེད་དེ།༽ངང་བཞག་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་གྱི་སྒོམ་པ་དུས་དང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པས་གནས་འཕྲོ་ལ་༼གནས་པ་མི་སྒྲུབ། འགྱུ་བ་མི་དགག །མཉམ་པ་མི་སྒྲུབ།༽དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་གནས་ན་ཆོས་སྐུའི་རང་ངོ། འཕྲོ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་རྩལ་དུ་སྐྱོང་བས་ན། དེ་ནས་འཕྲོའམ་གནས་ཀྱང་རུང་། སེམས་རྣམ་རྟོག་གི་རྩལ་ལས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཁྲོ་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་སྐྱིད་སྡུག་སོགས་དང་༼ལམ་བདེན་དང་སོགས་༽ ཚོར་བའི་རོ་མྱོང་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་དེ་དག་གི་༼འཆར་གཞི་༽རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་ཆོས་སྐུའི་ཡོ་ལང་དུ་གྱུར་བས་ན། ཁྲོ་འམ་ཆགས་སམ་སྐྱིད་དམ་སྡུག དེ་ལྟར་མ་ཟད་སྤྱིར་༼བློ་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་༽ ལྟ་བས་ངོ་འཕྲོད་ཀྱང་སྒོམ་པས་ངང་མ་འཁྱོ ངས་པར་༼ལྟ་སྒོམ་གྱི་ལ་མ་བཟླས་ན་༽འཁྲུལ་འབྱམས་ཐ་མལ་དུ་ཤོར་ན་རྣམ་རྟོག་རང་རྒྱུད་པས་འཁོར་བར་འཆིང་ཞིང་། ཆོས་དང་རང་རྒྱུད་སོ་སོར་སོང་ནས་ཐ་མལ་པ་དང་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་བས་མི་སྒོམ་༼པའི་སྒོམ་༽པ་རང་བཞག་ཆེན་པོ་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་བ་ཞིག་དགོས་པས་ན། ༼ངང་བཞག་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་གྱི་སྒོམ་པ་གནས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རིག་པ་རྒྱུན་མ་ཆད་པ་དང་། མཉམ་བཞག་གི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྟོགས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་བའི་དུས་ནི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པའི་དུས་ལྟ་བུ་ཡིན་ཀྱང་། ད་ལྟ་ལས་དང་པོ་བའི་དུས་སུ་གདོད་མ་གཞིའི་འོད་གསལ་གྱི་གཤིས་དེར་ཕེབས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་ན་དེ
Chinese
第一步是认识见解非常重要。而且，是认识自己安住的智慧安住在自己身上，不是从别处寻找。因为不是以前没有而在相续中产生的，所以，在自己身上认识，这是第一个要点。（智慧圆满在自根，心的念头向外散失，相似啊相似，迷路了。认识的时候需要加上重叠的语气。）然后详细讲解修习禅定的方法。（从状态的角度，觉性不间断，并且在等持的控制下，从证悟成为空性的时刻起，就像法性穷尽的时刻一样，但是现在在最初的阶段，到达原始本初的光明自性并加以修习，就和那个方向相似了。除非见解和禅修融为一体，否则需要禅修。区分禅修和三摩地。区分不加改造的禅修和用分别念造作的禅修这两种。）安住于自然，如河流般的禅修，在所有时间和情况下都存在，所以在安住和流动时（不住止，不遮止流动，不修持平等），没有禁止和修持地安住，就是法身的自性。流动时，培养为智慧的自力，所以，之后流动或安住都可以。从心的分别念的力量中，生起苦集灭道中的集谛，如愤怒、贪执等烦恼，以及苦谛，如快乐、痛苦等，以及（道谛等）感受的体验，无论生起什么，如果知道这些分别念的（计划）自性是法性，就变成了法身的摇篮。所以，愤怒或贪执，快乐或痛苦。不仅如此，总的来说，（离念的状态）虽然通过见解认识了，但是如果禅修没有保持住（如果不重复见修的坡度），就会陷入散乱和平庸，分别念就会束缚在轮回中。法和自相续变得分离，变得和平庸之人没有区别，所以需要不修（的禅修），与大安住永不分离。因此，（安住于自然，如河流般的禅修，从状态的角度，觉性不间断，并且在等持的控制下，从证悟成为空性的时刻起，就像法性穷尽的时刻一样，但是现在在最初的阶段，到达原始本初的光明自性并加以修习，就和那个方向相似了。）
English
The first step is that recognizing the view is very important. Moreover, it is recognizing that the wisdom abiding in its own state abides within oneself, and it is not to be sought from elsewhere. Since it is not something that was previously non-existent and then arose in the continuum, therefore, recognize it in oneself, this is the first key point. (Wisdom is complete in its own root, and the mind's thoughts are scattered outwards, similar, similar, lost. When recognizing, it is necessary to add a repeated tone.) Then, explain in detail the method of practicing meditation. (From the perspective of the state, awareness is continuous, and under the control of samadhi, from the moment of realization becoming emptiness, it is like the moment when the nature of reality is exhausted, but now in the initial stage, if you go to the original, primordial clear light nature and practice it, it is similar to that direction. Unless view and meditation become one, meditation is necessary. Distinguish between meditation and samadhi. Distinguish between uncorrected meditation and conceptual, fabricated meditation.) Abiding in naturalness, meditation like a flowing river, exists at all times and in all circumstances, so in abiding and flowing (not abiding, not stopping the flow, not practicing equanimity), abiding without prohibition or practice is the nature of the Dharmakaya. When flowing, cultivate it as the self-power of wisdom, so then, flowing or abiding is fine. From the power of the mind's conceptual thoughts, the truth of arising in the Four Noble Truths arises, such as afflictions like anger and attachment, and the truth of suffering, such as happiness and suffering, and (the truth of the path, etc.) whatever experience of feeling arises, if you know that the (plan) nature of those conceptual thoughts is the nature of reality, then it becomes the cradle of the Dharmakaya. So, anger or attachment, happiness or suffering. Not only that, but in general, (the state of non-mind) although recognized through view, if meditation does not maintain it (if you do not repeat the slope of view and meditation), you will fall into distraction and ordinariness, and conceptual thoughts will bind you in samsara. Dharma and one's own continuum become separate, and you become no different from an ordinary person, so you need non-meditation (meditation), which is never separate from great naturalness. Therefore, (abiding in naturalness, meditation like a flowing river, from the perspective of the state, awareness is continuous, and under the control of samadhi, from the moment of realization becoming emptiness, it is like the moment when the nature of reality is exhausted, but now in the initial stage, if you go to the original, primordial clear light nature and practice it, it is similar to that direction.)
Tibetan
་དང་ཕྱོགས་མཚུངས་སོ།༽། དུས་དང་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ། དེ་ལྟར་གནས་འཕྲོ་སོགས་གང་གི་ཚེའང་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ཐ་དད་པ་རེ་རེས་འདུལ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རྣམ་རྟོག་དང་གཉེན་པོ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་གཉེན་པོ་ཆིག་ཆོད་ཀུན་གྲོལ་སྔར་ངོ་སྤྲད་པའི་ལྟ་བ་དེ་གཅིག་པུ་ངོས་འཛིན་པ། ༼གཅིག་གྲོལ་གྱི་གནད་འདི་ལ་འདུ་བས་༽ངོ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ངོས་ཟུངས་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་གང་སྐྱེས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་ལས་ལོགས་ཤིག་མ་ཡིན་གྱི་༼རྩལ་ལམ་རོལ་པའི་༽ རྣམ་རྟོག་དེ་གའི་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་གཞིའི་འོད་གསལ་དངོས་ཡིན་པས་དེ་ངོ་ཤེས་ན་གཞི་གནས་མའི་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ་ལ། སྔར་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པའི་རང་རིག་འོད་གསལ་གྱི་ལྟ་བ་རང་ངོ་ཤེས་པ་ནི་ཉམས་ལེན་ལམ་གྱི་འོད་གསལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཞི་ལམ་གྱི་འོད་གསལ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པའི་རང་ངོར་གནས་པ་ནི་འོད་གསལ་མ་བུ་འཕྲོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ན། སྔར་འདྲིས་འོད་གསལ་མ་བུ་སྤྲད། ༼སྔར་འདྲིས་འོད་གསལ་མ་བུ་ཞེས་པ་སྙིང་གི་དམར་ཁྲིད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་མ༵། རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་བུ༵། གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཡུལ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའོ། །འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནང་གི་སེམས་ལ་ལོག་པར་འཛིན་པའོ། །ཞེས་སོ།།༽དེ་ལྟར་ནམ་ཡང་ལྟ་བ་ངོ་ཤེས་པའི་འོད་གསལ་དེ་དྲན་པར་བྱས་ནས་དེའི་ངང་ལ་བཞག་པ་ལས། རྩལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་སྤང་བླང་མི་བྱ་བ་ནི་གནད་གྱི་དམ་པ་ཡིན་པས་ན། བརྗོད་མེད་རིག་ཆའི་ངང་ལ་བཞག དེ་ལྟ་བུའི་ངང་དེ་ཡུན་རིང་དུ་བསྐྱང་པ་ན། ལས་དང་པོ་ཚེ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཀྱིས་གཉུག་མའི་རང་ཞལ་འགེབས་པས་༼སྤྲོས་སོགས་༽ཉམས་ཀྱི་ཤུན་པ་དང་བྲལ་ནས་༼གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་གྱི་མི་རྟོག་པ་སོགས་འཆར་དགོས་ཏེ་ངོ་བོ་མི་རྟོག་པའི་སྟོང་ཉམས་སྟོང་གསལ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་ངར་དང་ལྡན་པ། རང་བཞིན་གསལ་བའི་ཉམས་ཀུན་གསལ་ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་སངས་བག་དང་བཅས་པ། ཐུགས་རྗེའི་རིག་ཉམས་གྲོལ་ཆ་དང་བཅས་པ་ཟག་བཅས་འགྱུར་བདེའི་བསླད་པ་དང་བྲལ་བའི་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་༽རིག་ངོ་རྗེན་ལ་བུད་ན་ཡེ་ཤེས་ཁོང་ནས་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་བཤིག་གྱིན་བཟང་། །ཕུ་ཆུ་དྲག་པོ་བརྡབ་ཀྱིན་བཟང་། །ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་པས་ན། གནས་བདེ་གསལ་སྤྲོ་ཡང་ཡང་བཤིག དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བཤིག་ཅེ་ན། གནས་བདེ་གསལ་བའི་ཉམས་སྐྱེ
Chinese
和（前面所说的）方面相同。（这是窍诀）在所有时间和情况下，像这样持续安住等等，无论何时，都不是用各种不同的烦恼和分别念来调伏，而是无论生起分别念和对治法中的哪一个，都要认定唯一那个先前被介绍的、一劳永逸、全部解脱的见解。（因为汇集于这一个解脱的关键），认识并把握法身。也就是说，无论生起分别念和烦恼中的哪一个，那本身不是法身智慧之外的（力量或者游舞），分别念本身的自性就是法身根本的光明，因此如果认识到它，就被称为根本位的光明。先前上师所介绍的自明光明之见，自己认识到，这被称为修道的光明。因此，基位光明和道位光明二者无别地在自心中安住，这被称为光明母子相会。先前熟悉光明母子相会。（先前熟悉光明母子相会，出自心髓窍诀：一切法无自性，那是法性母。认识到无自性，那是法性子。所取是指：对外境事物执着为真实。能取是指：对内心的颠倒执着。等等。）像这样，无论何时，都要忆念认识见解的光明，并且安住在那个状态中，对于力量的分别念和烦恼，不做破立和取舍，这是关键中的关键。安住在不可言说的觉性状态中。像这样的状态如果长期修持，那么最初的乐、明、无分别的体验会遮蔽本来的面目（戏论等），脱离体验的表皮之后（需要显现本性的安住方式的无分别等等，本质是无分别的空性体验，空明如同虚空，具有力量。自性显明的体验，如同普明日月轮，具有觉性和伴随。慈悲的觉性体验，伴随着解脱，脱离了有漏的变异乐的掺杂的大乐智慧），如果觉性显露出来，那么智慧会从内心显现。如是说：瑜伽士破坏禅修是好的，湍急的河水冲击是好的。就像这样，安住的乐、明、放松要反复破坏。那么如何破坏呢？生起安住的乐、明体验
English
And (it is) the same as the previous aspects. (This is the key point) At all times and in all circumstances, like this, continuing to abide, etc., whenever, it is not the case that one subdues with various different afflictions and conceptual thoughts, but rather, whichever of conceptual thought and antidote arises, one should recognize only that one view that was previously introduced, the definitive, all-liberating one. (Because it gathers into this one key of liberation), recognize and grasp the Dharmakaya. That is to say, whichever of conceptual thought and affliction arises, that itself is not separate from the wisdom of the Dharmakaya (power or play), the very nature of that conceptual thought is the actual luminosity of the Dharmakaya ground, therefore if one recognizes it, it is called the ground-abiding luminosity. The view of self-aware luminosity that was previously introduced by the lama, one recognizes oneself, this is called the luminosity of the path of practice. Therefore, the ground luminosity and the path luminosity, the two become inseparable and abide in one's own mind, this is called the meeting of the mother and child luminosity. Previously familiar, the meeting of the mother and child luminosity. (Previously familiar, the meeting of the mother and child luminosity, from the heart essence instructions: all dharmas are without self-nature, that is the Dharmata mother. Recognizing the absence of self-nature, that is the Dharmata child. What is called the grasped is: clinging to external objects as true. What is called the grasper is: the inverted clinging to the inner mind. Etc.) Like this, whenever, one should remember the luminosity of recognizing the view, and abide in that state, for the conceptual thoughts and afflictions of power, one should not do affirmation and negation, and acceptance and rejection, this is the key of keys. Abide in the state of inexpressible awareness. If one cultivates such a state for a long time, then the initial experience of bliss, clarity, and non-conceptuality will obscure the original face (elaboration, etc.), after separating from the skin of experience (it is necessary to manifest the non-conceptuality of the way of abiding of the nature, etc., the essence is the non-conceptual emptiness experience, empty and clear like the center of the sky, possessing strength. The experience of self-nature clarity, like the mandala of the sun and moon, possessing wakefulness and accompaniment. The experience of compassionate awareness, accompanied by liberation, the great bliss wisdom that is free from the adulteration of contaminated changing bliss), if awareness is revealed, then wisdom will manifest from within. As it is said: The yogi destroying meditation is good, the rushing river crashing is good. Like this, the bliss, clarity, and relaxation of abiding should be repeatedly destroyed. So how to destroy it? The bliss, clarity experience of abiding arises.