Tibetan
ལྗོངས་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ཨོ་རྒྱན་གྱི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨ་དང་བི་མ་ལ་མི་ཏྲ་གཉིས་ཡིན། དེ་ཡང་པདྨའི་བཀའ་སྲོལ་མཁའ་འགྲོ་སྙིང་ཐིག་གིས་གཙོ་བོར་བཏགས་གྲོལ་འདས་རྗེས་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པ་གཙོ་བོར་བཏོན་ནས་གསུངས་པ་དང་། བི་མ་ལས་གདམས་པའི་གནད་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་གསང་བ་སྙིང་ཐིག་གི་སྙིང་དང་འདྲ་བ་ཞེས་ཟབ་པ་པོད་བཞི་ཞེས། དང་པོ་གསེར་ཡིག་ཅན། གཉིས་པ་ཟངས་ཡིག་ཅན། གསུམ་པ་དུང་ཡིག་ཅན། བཞི་པ་གཡུ་ཡིག་ཅན་དང་བཞིའོ། །ཕྲ་ཡིག་ཅན་ཟངས་ཡིག་ཅན་གྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཞེས་སོགས་གསུངས། ༼༈༽ ཡིད་བཞིན་མཛོད་ཀྱི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་འགྲེལ་བ་ལས། མུ་སྟེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཤད་པའི་སྐབས་སུ། སྒོམ་བསམ་གཏན་ལ་དད་པ་བདུན་ནི། ཕུར་བུ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མེད་པར་བསྒོམ་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པས་རྣམ་འགྱུར་ཆད་པའི་སྟོང་པ་བསྒོམ་པ་དང་། ཉི་མ་པས་སྣང་བ་སྤང་བའི་སྟོང་པ་བསྒོམ་པ་དང་། ཛ་ཡ་དྷ་ར་བས་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དང་བཅས་པ་རྐྱེན་དུ་བལྟས་ཏེ་མི་རྟོག་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། བྱེ་བྲག་པས་དྲན་པ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་དྲན་མེད་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། ཞི་བ་བས་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་བརྟགས་ནས་སེམས་ཉིད་མ་ཡེངས་པར་བསྒོམ་པ་དང་། རིག་བྱེད་པས་བདེ་སྡུག་དང་རྟོག་མི་རྟོག་གང་ཡང་སྤངས་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །༼༈༽ ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུའི་ཁྱད་པར་ནི། ཀུན་གཞི་ལ་དབྱེ་ན། ཡེ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི། སྦྱོར་བ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་གཞི། བག་ཆགས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་དང་བཞིར་གསུངས་ཀྱང་མདོར་ན། མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེའི་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་ཀུན་གཞི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་གྱི་གཞི་ཡིན་པས་ཀུན་གཞིར་གསུངས། དེ་ལྟ་བུའི་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་འཁོར་བའི་ཀུན་གཞི་དེའི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་སྙམ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་སྙེད་ཅིག་འཕྲོ་བའི་གཞིར་གྱུར་པ། ཤེས་པ་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ། སྣོད་བཅུད་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་དམིགས་པ། ཡུལ་གྱི་སྤུ་རིས་མི་འབྱེད་པ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་རྟོག་རགས་པའི་རླབས་ཞི་བ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སས་བསྡུས་པ་དང་། རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་རྟོག་པ་མེད་པ་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་ཞིང་ཕྱི་མའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཡང་ཏིག་ན
Chinese
在雪域广为人知的是邬金的大导师莲花生和比玛拉米扎。其中，莲花生的教规以空行母心滴为主，主要阐述了解脱、死后等见解。而比玛拉所传授的诀窍汇集在一起，被称为与秘密心滴的心髓相似的“甚深四函”，即第一函金字函，第二函铜字函，第三函海螺字函，第四函绿松石字函。据说小字函属于铜字函的范畴。 《如意宝藏论》第十二章的注释中，在讲述外道宗派时，有七种关于禅定修习的信仰：普尔瓦派认为应该修习连世俗谛也不存在的境界；数论派认为应该修习变异断绝的空性；日轮派认为应该修习舍弃显现的空性；贾亚达拉派认为应该将六识及其对境视为因缘，一心一意地修习无分别；胜论派认为应该将忆念视为过患，一心一意地修习无忆念；寂静派认为应该将一切视为心，修习心性不散乱；吠陀派认为应该舍弃苦乐和分别与无分别，像虚空一样修习。 阿赖耶识和法身的区别在于：阿赖耶识可以分为四种：本义阿赖耶识、作用义阿赖耶识、各种习气的阿赖耶识、习气身的阿赖耶识。但总的来说，麦彭仁波切认为，本义阿赖耶识是如来藏，是无漏之法的根本；轮回的阿赖耶识是有漏之法的根本，所以称为阿赖耶识。 那么，这种具有各种习气的轮回阿赖耶识的自性是什么呢？它是作为无数种识产生的基础，识不偏向任何一方，以广大的器情世界为对境，不区分对境的细微差别，在自性上，粗大分别念的波浪平息，处于如大海般的寂静状态中，被无色界的等持所摄持；自性是明澈且无分别的识，被色界所摄持。它是执持先前诸识的习气，并成为后来诸识的所依。 又是
English
Widely known in the Snowy Land are the great masters of Oddiyana, Padmasambhava and Vimalamitra. Among them, Padmasambhava's teachings, primarily the Dakini Heart Essence, mainly expound the views of liberation, the afterlife, and so on. Vimalamitra's collected essential instructions are called the "Profound Four Sections," which are said to be like the heart essence of the Secret Heart Essence: the first is the Golden Script Section, the second is the Copper Script Section, the third is the Conch Script Section, and the fourth is the Turquoise Script Section. It is said that the Small Script Section belongs to the Copper Script Section. In the commentary on the twelfth chapter of the Wish-Fulfilling Treasury, when discussing the doctrines of the heretics, there are seven beliefs regarding meditative contemplation: The Purva school believes that one should meditate on a state where even conventional truth does not exist; the Samkhya school believes that one should meditate on the emptiness where transformations have ceased; the Solar school believes that one should meditate on the emptiness of abandoning appearances; the Jayadhara school believes that one should regard the six consciousnesses and their objects as conditions and meditate single-mindedly on non-discrimination; the Vaisheshika school believes that one should regard memory as a fault and meditate single-mindedly on non-memory; the Shanti school believes that one should regard everything as mind and meditate without distraction from the nature of mind; the Vedic school believes that one should abandon happiness and suffering, discrimination and non-discrimination, and meditate like the sky. The difference between the alaya and the dharmakaya is that the alaya can be divided into four types: the alaya of essential meaning, the alaya of functional meaning, the alaya of various habitual tendencies, and the alaya of the habitual body. However, in general, Mipham Rinpoche believes that the alaya of essential meaning is the tathagatagarbha, the basis of all uncontaminated dharmas; the alaya of samsara is the basis of all contaminated dharmas, hence it is called alaya. So, what is the nature of this samsaric alaya with various habitual tendencies? It is the basis from which countless consciousnesses arise, the consciousness does not lean to any side, it takes the vast container and its contents as its object, it does not distinguish the subtle differences of the object, and in its nature, the waves of coarse discrimination are calmed, it is held by the samadhi of the formless realm in a state like a peaceful ocean; its nature is clear consciousness without discrimination, held by the form realm. It is the one that holds the habitual tendencies of the previous consciousnesses and becomes the basis of the later consciousnesses. Again,
Tibetan
མ་མཁའ་ཀློང་ཡངས་ལས། གང་དུ་མི་རྟོག་རྩེ་གཅིག་ལུང་མ་བསྟན། །གསལ་ཞིང་རིག་ཙམ་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་། མཁའ་འགྲོ་ཡང་ཏིག་ལས། དེ་ཡང་ཕྱོགས་རེས་དཔེར་མཚོན་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ངལ་གསོ་བ་ལྟ་བུའི་ཚེ་ཤེས་པ་དར་ཅིག་གང་དུ་མི་རྟོག་པར་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས་པ་ཀུན་གཞི། དེ་ལས་དར་ཅིག་སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་པར་ལམ་མེ་གསལ་ཡང་དེར་འཛིན་མ་ཞུགས་པས་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་གསུངས། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞི་ལས་འདས་པའི་རིག་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་ངོ་འཕྲོད་ནས་དེའི་ངང་ལ་གནས་པའི་ཚེ་གཉུག་སེམས་ལས། དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་གནས་ལུགས་དེའི་ངང་ནས། བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པའི་འཕོ་འགྱུར་ཅན་གྱི་སེམས་མེད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཇི་ལྟར་ཡིན། ཕྱི་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དང་། ནང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་དང་། དེའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་མཚན་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡིད་དང་ཉོན་ཡིད་ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ། སྤྲོས་བྲལ་དོན་གསལ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལས་གྲོལ། གཟུང་འཛིན་མེད་པས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལས་གྲོལ། སྐྱེ་འགག་མེད་པས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ལས་གྲོལ་ཞིང་ལོག་པའོ། །ཞེས་དང་། གྲུབ་མཐའ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། རྟེན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སེམས་དང་། ཉོན་ཡིད། ཡིད་ཤེས་དང་། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་རྣམས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས། མངོན་སུམ་ལ་ལྟ་བས་ན་ནང་ཀུན་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་མེད་པས་འདོད་པའི་སེམས་ལོག གསལ་བའི་ངང་ལ་གསལ་བར་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མེད་པས་གཟུགས་ཀྱི་སེམས་ལོག ། རྟོག་མེད་རྩེ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཞེན་པའི་བློ་མེད་པས་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སེམས་ལོག་པས་གསུམ་པའི་སེམས་ཉེ་བར་ཞི་བའོ། །ཞེས་གསུངས། ༼༈༽ ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་ཡང་གསང་བླ་མེད་ཀྱི་སྐབས་སུ་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྙིང་ཐིག་གི་ལྟ་བ་དངོས་དང་གཞི་གཉིས་ཀ་ཡིན་ཚུལ་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་འདི་ཉིད། དཔལ་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེས། ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་དངོས་གཞིའི་སྒྲ་བཤད། ཐེག་མཆོག་མཛོད་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཚུལ་ཡེ་ཤེས་བླ་མ་ལ་ཕྱག་མཆན་བཏབ་ནས་བླ་མ་ལུང་རྟོགས་ལ་གནང་བ་དང་། ཞབས་དྲུང་རིན་པོ་ཆེ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་། དངོས་ནི་ལྷུན་གྲུབ་ཐོད་རྒལ་གྱི་ཞིང་སྐུ་ཕོ་བྲང་གསུམ་ཡིན་ཚུལ་སྐྱབས་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་གསུངས་པ་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་
Chinese
从广大无垠的虚空之中，何处是无分别的专注，未被标示之处？ 光明而仅是觉性，没有分别念。 如是等等所说。空行扬提中说：那也从局部举例说明，比如一个人休息的时候，意识片刻处于无分别的未标示状态，即是阿赖耶。从那之后，片刻显现之境不灭，明明朗朗，然而不执著于此，因此光明而无分别的状态，被说是阿赖耶识的显现。如是超越阿赖耶的觉空无二之法身，一旦证悟并在其状态中安住时，从本有心性中，界智无二，各自以自性觉知的状态中，由于没有执持各种习气的变动之心，阿赖耶识如何存在？外在六境，内在执我的心，以及成为其境的少许相状都没有，因此五根识、意识和染污意识又如何存在呢？离戏论义光明大续中说：由于没有增减，从阿赖耶识中解脱。由于没有能取所取，从意识中解脱。由于没有生灭，从五根识中解脱而返回本初。如是说。成就者珍宝藏中说：依靠阿赖耶识的自性心，以及染污意识、意识和五根识都不存在的禅定中，以现量观察，内在没有分别念的散乱，因此欲的生起返回本初。在光明的状态中，没有使光明安住的对治，因此色的生起返回本初。在无分别专注中，没有执著于法性的心，因此无色的生起返回本初，因此三有的心得以寂灭。如是说。（༈）极其重要的是，在无上瑜伽之时，多次宣说自性大圆满的心髓见是实相和基础二者。巴麦钦哲仁波切，耶谢喇嘛的实相释，如至高乘藏中所说一般，在耶谢喇嘛上作了批注后给予喇嘛隆多，夏仲仁波切等也向嘉杰仁波切说，实相是任运顿超的刹土身三处宫殿，法性现前的
English
From the vast expanse of space, where is the non-conceptual one-pointedness, the unlabelled? Luminous and merely awareness, without conceptual thought. Thus and so forth it is said. In the Yangti of the Dakinis it says: That also, to illustrate with a partial example, like when a person rests, for a moment consciousness abides in a non-conceptual, unlabelled state, that is the alaya. From that, for a moment the field of appearance is unceasing, luminously clear, yet there is no grasping involved, therefore that state of luminosity without conceptuality is said to be the appearance of the alaya consciousness. When that very Dharmakaya of indivisible awareness and emptiness, which transcends such an alaya, is recognized and one abides in that state, from the innate mind, the indivisibility of space and awareness, in that state of self-knowing by each individually, since there is no changing mind that grasps various habitual tendencies, how can there be alaya consciousness? Since there is not even a little bit of the objects of the six external aggregates, the mind that grasps to an inner self, and the characteristics that have become its objects, how then can there be the five sense consciousnesses, the mind, and the afflicted mind? In the Tantra of the Great Clarity of Meaning Beyond Proliferation it says: Since there is no increase or decrease, one is liberated from the alaya consciousness. Since there is no grasper and grasped, one is liberated from the mind consciousness. Since there is no arising and ceasing, one is liberated from the five sense consciousnesses and returns to the original state. Thus it says. In the Treasury of Precious Tenets it says: In the samadhi where there is no mind of the nature of the basis alaya consciousness, and no afflicted mind, mind consciousness, and five sense consciousnesses, by looking at the directly perceived, internally there is no distraction of conceptual thought, therefore the arising of desire returns to the original state. In the state of luminosity, there is no antidote that makes the luminosity abide, therefore the arising of form returns to the original state. In non-conceptual one-pointedness, there is no mind that clings to the nature of reality, therefore the arising of the formless returns to the original state, therefore the mind of the three realms is pacified. Thus it is said. (༈) What is extremely important is that, at the time of Anuttarayoga, it is repeatedly proclaimed that the heart essence view of the Great Perfection of Naturalness is both the actual and the basis. Paltrul Rinpoche, the explanation of the actual basis of Yeshe Lama, as it is said in the Supreme Vehicle Treasury, after making annotations on Yeshe Lama, gave it to Lama Lungtok, and Shabdrung Rinpoche and others also said to Kyabje Rinpoche that the actual is the spontaneously accomplished Tögal field, the three palace kayas, the manifestation of Dharmata.