Tibetan
མས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་འདུས་པས་ན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བས་ན་མི་དམིགས་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པས་ན་ཅི་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །སེམས་རྟོགས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བཙལ་བའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ༈ གནས་པའི་དབུ་མ་ནི། གནས་ཚུལ་གྱི་ངོས་ནས་སྲོག་འཛིན་པའི་རྩ་ཡིན་ལ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབུ་མ་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྩ་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་ལྡན་པ། འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཐོགས་རེག་དང་བྲལ་བ་ཇི་སྲིད་དུ་ལུས་སེམས་དབུགས་གསུམ་གྱི་ཚོགས་པ་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡོད་པས་མེད་པའང་མིན་ལ། དེ་གསུམ་སོ་སོར་གྱེས་པའི་ཚེ་དེ་ཡང་མི་སྣང་བར་འགྱུར་བས་ཡོད་པའང་མིན་ཏེ་དཔེར་ན་རྐྱེན་ཚོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་འཇའ་ཚོན་སྣང་ཡང་ཚོགས་པ་གྱེས་པ་ན་མི་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །སྒོམ་དུས་སྲོག་རྩའི་དབུས་སུ་སྟེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཀུན་གཞི་སྲོག་རླུང་དང་བཅས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པའི་དབུ་མ་ནི། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ངོ་བོ་མེད་པའོ། ། ༈ དེ་ལྟར་སྦྱངས་པས་འབྱོངས་པ་སོགས་ཀྱི་སྐབས། བདེ་བ་ཅན་གྱི་ཞིང་སྦྱོང་བའི་དད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་དྲང་སྲོང་ལུང་གི་ཉི་མ་ལས། སངས་རྒྱས་འོད་དཔག་མེད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། དགེ་རྩ་དཔག་མེད་གསོག་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། དགེ་རྩ་རྣམས་ཞིང་དེར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་བསྔོ་ཞིང་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་དང་རྒྱུ་བཞི་གསུངས་པ་ལས། གཙོ་བོ་སངས་རྒྱས་དྲན་པ་དང་། ཞིང་དེར་སྐྱེ་བར་འདུན་པ་གཉིས་ཡིན་ཅིང་། དེའི་གྲོགས་སུ་དགེ་རྩ་གསོག་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་སུ་ངེས་པ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་གཉིས་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། དེ་ལ་འདི་སྙམ་དུ་ཞིང་འདི་ནི་དག་པའི་ཞིང་གཞན་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་དེར་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་གཟུངས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས་འཕགས་པ་མིན་པ་དག་དེར་སྐྱེ་བར་མི་ནུས་སྙམ་ན། དེར་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་སོགས་ལུང་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་འདོད་ན། དེར་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ལུང་བཞིན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འདོད་དེ། ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་དེ་ལྟ་བུའང་ཚེགས་ཆུང་ངུས་འགྲུབ་
Chinese
一切都汇集于菩提心，因此应当极力修持大悲的观念。一切法自性光明，因此应当极力修持无所缘的观念。一切事物无常，因此应当极力修持对任何事物都不执着的观念。如果证悟了心，就是智慧，因此应当极力修持不在他处寻找佛陀的观念。如是说。 接下来是安住的中观：从安住的方式来说，是维系生命的脉。法性的中观是：具备法性之根本四种特征，光明自性，远离触及和障碍，只要身、心、气三者的聚合存在，它就存在，因此也不是没有。当这三者各自分离时，它也会变得不明显，因此也不是有，例如，因缘聚合时彩虹显现，但聚合分离时就不显现一样。禅修时，在命脉的中央。其原因是，阿赖耶识与命气一起，依赖于它，因此一切都变成法性一味。胜义的中观是：果的自性，也就是无自性。 接下来是如此修习而精通等情况。为了清晰地显现净土极乐世界的修持之信心，在《正直者之教言太阳》中说：忆念阿弥陀佛，积累无量善根，发起菩提心，为了善根能往生彼刹而回向和祈愿，宣说了四种因。其中，主要的是忆念佛陀和渴望往生彼刹。作为其助伴，积累善根，以及对于确定属于大乘种姓者，宣说了发起无上菩提心这二者。如是说。 对此有人想，此刹土比其他清净刹土更为殊胜，并且往生于彼处的一切众生都具有陀罗尼、三摩地和神通等无量功德，因此不是圣者的人无法往生于彼处。如果认为往生于彼处的人们具有如经中所说的那些功德等，那么为何不按照经中所说的那样也认可往生于彼处的因呢？如此巨大的功德，也能以微小的努力成就
English
Since everything is gathered in the mind of enlightenment, one should diligently cultivate the notion of great compassion. Since all phenomena are naturally clear light, one should diligently cultivate the notion of non-objectification. Since all things are impermanent, one should diligently cultivate the notion of non-attachment to anything. If one realizes the mind, it is wisdom, therefore one should diligently cultivate the notion of not seeking the Buddha elsewhere. Thus it is said. Next is the abiding Middle Way: From the perspective of abiding, it is the life-sustaining pulse. The Middle Way of Dharma-nature is: possessing the four characteristics of the root of Dharma-nature, the nature of clear light, free from contact and obstruction, as long as the aggregation of body, mind, and breath exists, it exists, therefore it is not non-existent either. When these three separate, it also becomes invisible, therefore it is not existent either, just as a rainbow appears when conditions gather, but disappears when the gathering separates. During meditation, in the center of the life-pulse. The reason for this is that the alaya-consciousness together with the life-wind relies on it, therefore everything becomes one taste in Dharma-nature. The ultimate Middle Way is: the nature of the fruit, which is no-nature. Next is the occasion of becoming proficient through such practice, etc. In order to clearly manifest the faith of purifying the Pure Land of Sukhavati, it is said in the "Sun of Upright Speech": Remembering Amitabha Buddha, accumulating immeasurable merit, generating the mind of enlightenment, dedicating and praying that the roots of virtue may be born in that field, four causes are taught. Among them, the main ones are remembering the Buddha and desiring to be born in that field. As its companions, accumulating merit, and for those who are certain to belong to the Mahayana lineage, generating the unsurpassed mind of enlightenment, these two are taught. Thus it is said. Someone might think that this field is more excellent than other pure fields, and all beings born there possess immeasurable qualities such as dharani, samadhi, and clairvoyance, therefore those who are not noble beings cannot be born there. If one believes that those born there possess such qualities as mentioned in the scriptures, then why not also accept the cause of being born there as stated in the scriptures? Such great qualities can also be accomplished with little effort.