Tibetan
འཁྲིའོ། །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་འཇུག་པ་དབྱིངས་སུ་མ་ནུབ་བར་དུ་ཐོགས་བཅས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དེ་དག་གི་སྣང་བ་ཙམ་མི་ཁེགས་ཀྱང་། སྣང་ཡང་མི་བདེན་ཞིང་བདེན་པར་བཟུང་ན་བདུད་ཀྱི་རྒྱར་འཆིང་བའི་ཚུལ་ཅན་དུ་ཤེས་ནས་དེར་འཛིན་པའམ་འཁྲི་བ་ཆོད་པ་ནི་ལམ་གྱི་གཅོད་དང་། མཐར་གོམས་པ་ཀློང་དུ་གྱུར་པ་ན་སྣང་ཞེན་ཐམས་ཅད་གྲོལ་ཏེ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་རོ་མཉམ་པ་ནི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ལྟ་ནའང་འཁྲི་བ་ཇི་ལྟར་གཅོད་སྙམ་ན། གང་འཁྲི་རྒྱུའི་ཡུལ་བཞི་པོ་དེ་ལ་དེར་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་དེ་དག་ཡལ་བར་མ་དོར་བར་དང་དུ་བླང་བས་ན་འཁྲི་བ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་དེ་དག་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་ཕཊཿ ཅེས་བརྗོད་པས་ལིང་གིས་བསྐྱུར་ཏེ་རོ་མཉམ་ཆེན་པོར་གནས་པ་ནི་འཁྲི་བ་བཅད་པ་སྟེ། །དེ་ལྟར་འཁྲི་བ་ཆོད་པ་དེ་ལ་ཡུལ་བཞི་པོའི་གནོད་པ་རྒྱུ་བའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས། བདུད་བཞི་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཚུལ་ནི། མ་རི་ནའི་སྒྲ་ལས་བདུད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མ་རྟོགས་བར་དུ་སྐྱོན་སྡུད་ལ། རྟོགས་ནས་ཡོན་ཏན་སྡུད་པར་བྱེད་པའོ། །གཅོད་པའི་དུས་ནི་ས་མ་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་ཚོགས་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཡིན་པས། དེའི་དུས་སུ་སེམས་ལ་དབང་མ་ཐོབ་པས་ནད་སོགས་མི་འདོད་བཞིན་དུ་འོང་བ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་དང་མངོན་ཤེས་མ་ཐོབ་པས་འབྱུང་བ་བཞི་ལ་ཐོགས་ཏེ། དེའི་དུས་སུ་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་བདུད་ཆོད་པར་དཀའ་འོ། །ཐོགས་མེད་ཀྱི་བདུད་ནི་ས་མ་ཐོབ་ཀྱང་གཅོད་ཡུལ་གྱི་མན་ངག་དང་ལྡན་པས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་དུས་སུ་གཅོད་ནུས་ལ། མཐོང་ལམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་བདུད་འབྱུང་བ་བཞི་དང་། དུག་དང་མཚོན་ལ་སོགས་པ་གཅོད་པར་ནུས་སོ། །ལམ་དུ་འཁྱེར་ཤེས་ན་བདུད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། ཐོགས་མེད་ཀྱི་བདུད་དེ་གཅོད་ནུས་ཚེ་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་འབྱེད་པ་སྟེ། ནང་བདེ་སྡུག་རོ་སྙོམས། ཕྱི་རུ་འཁོར་འདས་རོ་སྙོམས་པར་འགྱུར་ཏེ་ཡོན་ཏན་གྱི་སྣ་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་བདུད་མ་ཡིན་ནོ། །ཐོགས་བཅས་ཀྱི་བདུད་ལ་བརྟེན་ནས། ཉམས་ལེན་གྱི་དྲོད་ཐོབ། བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ངར་དང་བཅས། རྟོགས་པ་གདེངས་དང་ལྡན་པས། རྫུ་འཕྲུལ་འཆར་བའི་སྣ་འདྲེན། གཞན་དོན་འབྱུང་བའི་གྲོགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བདུད་མ་ཡིན་ནོ། །སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་ནི། ནང་གི་ཉམས་ལེན་གྱི་གདེངས་ཐོབ། དགེ་སྦྱོར་གྱི་དྲོད་སྐྱེལ་ཉམས་ཀྱི་ནུས་པ་རྙེད་པ་དེ་ཡིན་ལ། སྙེམས་བྱེད་དེ་མེད་ན་
Chinese
执着啊！因此，在能取所取的执着尚未融入法界之前，虽然不能完全消除有碍等对境的显现，但要知道，显现却不真实，若执着为真实，则会像被魔的罗网束缚一样，因此断除对它们的执着或依恋，是道上的断除。最终，当习惯成自然时，一切显现和执着都解脱，与大*法身*平等一味，这是果。即使如此，要如何断除执着呢？因为对所执着的四种对境，由于执着的缘故，没有舍弃它们，反而接受它们，所以产生了执着。因此，通过确信这些对境没有自性，不随其后，念诵“ཕཊཿ”（藏文，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪！），像扔石头一样抛弃，安住于大平等味中，这就是断除执着。这样断除执着之后，四种对境就没有机会造成危害了。如是说。四魔转化为道用的方法是：从“མ་རི་ན”（藏文，梵文天城体：मारिन，梵文罗马拟音：mārina，汉语字面意思：杀者）的声音中产生“魔”这个词，未证悟时积累过患，证悟后则积累功德。断除的时候，尚未获得证悟的、处于资粮道的人们，因为是世间道，所以那时无法自主自己的心，疾病等不想要的东西也会到来；因为没有获得神通和*俱生智*，所以会被四大束缚，那时很难断除有碍之魔。无碍之魔，虽然没有获得证悟，但因为具有断法诀窍，所以在资粮道和加行道时能够断除。见道是出世间道，所以能够断除有碍之魔，即四大、毒药和武器等。如果懂得转化为道用，就不是魔，而是显示：能够断除无碍之魔时，会开启功德之门，即内心的安乐和痛苦平等一味，外在的轮回和涅槃平等一味，因此是引导功德，所以不是魔。依靠有碍之魔，获得修行的暖相，具备苦行的力量，证悟具有把握，是神通显现的引导者，是成办利他之事的助伴，因此不是魔。骄慢之魔是：获得内在修行之把握，产生善行的暖相，获得修行的能力，这就是骄慢之魔，如果没有骄慢之魔，那么
English
Attachment! Therefore, as long as the clinging to subject and object has not subsided into the expanse, although the appearance of those objects, such as those with obstacles, cannot be completely eliminated, one should know that although they appear, they are not real, and if one clings to them as real, it is like being bound by the net of demons. Therefore, cutting off clinging or attachment to them is the severance on the path. Ultimately, when habit becomes natural, all appearances and attachments are liberated, and one becomes equal in taste with the great Dharmakaya, which is the result. Even so, how does one cut off attachment? Because one does not abandon the four objects of attachment, but rather accepts them due to clinging, attachment arises. Therefore, by ascertaining that these objects have no inherent existence, and not following after them, one utters "ཕཊཿ" (Tibetan, Sanskrit Devanagari: फट, Sanskrit Roman transliteration: phaṭ, Chinese literal meaning: "Smash!"), throwing them away like a stone, and abiding in the great equal taste, this is cutting off attachment. Having cut off attachment in this way, the four objects have no opportunity to cause harm. Thus it is said. The method of transforming the four maras into the path is: the word "mara" arises from the sound "མ་རི་ན" (Tibetan, Sanskrit Devanagari: मारिन, Sanskrit Roman transliteration: mārina, Chinese literal meaning: slayer), accumulating faults until realization, and accumulating merits after realization. The time of severance is when those who have not yet attained the ground and are on the path of accumulation, because it is a worldly path, at that time one cannot control one's mind, and unwanted things such as illnesses will come; because one has not attained miraculous powers and *innate wisdom*, one will be obstructed by the four elements, and at that time it is difficult to sever the mara of obstacles. The mara of no obstacles, although one has not attained the ground, but because one possesses the instructions of Chöd, one can sever it during the stages of accumulation and application. The path of seeing is a path beyond the world, so one can sever the mara of obstacles, namely the four elements, poisons, and weapons, etc. If one knows how to transform it into the path, it is not a mara, but rather it shows: when one can sever the mara of no obstacles, it opens the door to qualities, namely inner happiness and suffering are of equal taste, and outer samsara and nirvana are of equal taste, therefore it is a guide to qualities, so it is not a mara. Relying on the mara of obstacles, one obtains the warmth of practice, possesses the strength of asceticism, and realization has certainty, it is the guide to the manifestation of miraculous powers, and is a helper in accomplishing the benefit of others, therefore it is not a mara. The mara of pride is: obtaining certainty in inner practice, generating the warmth of virtuous deeds, and obtaining the power of practice, this is the mara of pride, and if there is no mara of pride, then
Tibetan
གཅོད་ཀྱི་གདམས་ངག་དང་ཉམས་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་དང་པོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཅོད་བྱེད་པའི་དུས་སུ་སྙེམས་དགོས་ཏེ། ཆོ་འཕྲུལ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་སྟོང་ཉིད་ལྟ་བའི་ངང་དུ། གཏོང་ཕོད་ལིང་བསྐྱུར་དང་། ཉམས་ལེན་གྱི་ཞེ་གདེངས་དགོས་པས་དེ་ཁོ་ན་སྙེམས་ཡིན་ཏེ་བདུད་མ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་ནི། གཅོད་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ན་ཚ་སོགས་འགལ་རྐྱེན་གྱི་བར་ཆད་བྱུང་ན་དགའ་བར་ལྟ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྐྱེན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འགལ་རྐྱེན་དེས་ཚོགས་རྫོགས། སྒྲིབ་པ་འདག ལས་ངན་འཛད། དགེ་སྦྱོར་གྱི་བོགས་ཐོན། ལམ་གྱི་གེགས་སེལ། བདེ་སྡུག་རོ་སྙོམས་ལམ་དུ་ཁྱེར་བས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་བོ་སྙམ་པ་དེ་ནི་དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་དོ། །གཅོད་ཀྱི་བརྗེད་ཐོ་ལས། སེམས་ཚོལ་གྱིས་གཞི་རྩ་ཆོད་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ལ་ཤེས་པ་གཏད་དེ་དབྱིངས་རིག་བསྲེ་བ་ལ་སྦྱར་ན་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་དེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཇེ་གསལ་ལ་འོང་བ་ཡིན་གྱི། གཞི་རྩ་མ་ཆོད་པར་ཡུམ་དོན་ངོ་འཕྲོད་ལུགས་མེད། དེ་ནས་དབྱིངས་རིག་བསྲེ་བ་དངོས་ལ། རིག་པ་ཕུང་པོའི་གཟེབ་ཀྱིས་བཏུམ་ནས་གཅེར་བུར་འབུད་མི་ཐུབ་པ་དེ། དམིགས་པས་རྟེན་དང་ཕྲལ་ཏེ་གཅེར་བུར་བཏོན་ནས་དབྱིངས་ལ་བསྲེ་བ་ནི། རིག་པ་རྟེན་མེད་དུ་ཕྱུང་ནས་དབྱིངས་རིག་བསྲེ་བ་ཞེས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཅོད་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་གསུངས། སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་མས་རིམ་ནས་སྤར་ཏེ་ལུས་སེམས་བྲལ་ལུགས་འདི་ལ་རིགས་དྲུག་གནས་སྦྱོང་ཡང་ཚང་ཞེས་འབྲུག་ཆེན་པས་གསུངས། དེ་ལྟར་དབྱིངས་རིག་བསྲེ་བ་ཚད་ལྡན་ཞིག་བྱུང་ན་དེའི་སྟེང་ནས་གཟན་སྐྱུར་བྱས་ན་ལུས་ལ་རང་ལུས་སུ་མི་འཛིན་པར་རྩྭ་དང་རྩིག་པ་ལྟ་བུའི་བློ་འཆར་བདེ་བས་གཅེས་འཛིན་གྱི་འཁྲི་བ་བཙན་ཐབས་སུ་གཅོད་པའི་མན་ངག་གི་རལ་གྲི་རྣོན་པོའོ། །དབྱིངས་རིག་བསྲེ་བ་བྱང་ཚེ་ལུས་སེམས་མ་ཕྲལ་བར་ཡུམ་དོན་བསྐྱང་ནའང་འདྲ་གསུངས། དེའང་ནམ་མཁའ་སྒོ་འབྱེད་དུས་དབྱིངས་རིག་བསྲེས་ཐོག་དེར་རྩེ་གཅིག་བཞག །དེ་ལ་མི་གནས་ན་གཟན་སྐྱུར་གྱིས་ཞེན་འཛིན་བཅད་དེ། དེ་ཀའི་ངང་ལ་ཡང་དབྱིངས་རིག་བསྲེ་སྟེ། འདིའི་དམིགས་རིམ་ཐམས་ཅད་ཡུམ་དོན་སྐྱོང་བའི་རྣམ་འགྱུར་དང་རྩལ་སྦྱོང་ཡིན་གསུངས། ཞེས་དང་། དེའང་འདིའི་དབྱིངས་རིག་བསྲེ་ཐད། ཤེས་པ་རྟེན་མེད་དུ་བཞག་པས་གློ་བུར་བའི་དམིགས་རྟེན་ཅན་གྱི་བློའི་སྤྲོས་པ་ཤས་ཇེ་ཆུང་ལ་རིམ་གྱིས་སོང་ནས། རྟེ
Chinese
因为没有施身法的诀窍和修习。对于初学者来说，在进行施身法的时候需要骄慢，在出现神通的时候，在空性见的状态中，需要慷慨布施和修习的自信，那才是骄慢，不是魔。欢喜和傲慢的魔是：在进行施身法的时候，如果出现疾病等违缘的障碍，要视为欢喜，那是因为什么呢？因为依靠那个违缘，那个违缘会圆满资粮，清净业障，耗尽恶业，增长善行，消除道路上的障碍，将苦乐平等地带入道，认为会获得圆满的菩提，那就是欢喜和傲慢的魔。施身法的笔记中说：通过寻伺心来切断基础，然后将意识交付于无分别的法界，如果修习法界与觉性的融合，那么无分别的法界会越来越清晰地显现为空性的自性。如果没有切断基础，就没有办法认识般若的意义。然后，在真正的法界与觉性的融合中，如果觉性被蕴的盒子包裹而无法赤裸裸地取出，那么将目标从所依中分离出来，赤裸裸地取出并融入法界，就是将觉性从无所依中取出，称为法界与觉性的融合，这是施身法不共的特点。大成就者说，从心的明点逐渐提升，这种身心分离的方式也包含了六道的安住和修习。像这样，如果法界与觉性的融合达到了标准，那么在此基础上进行布施，就不会将身体执着为自身，而是容易产生像草和墙壁一样的想法，因此是强制切断贪执的诀窍的锋利宝剑。据说，如果法界与觉性的融合纯熟，那么即使不分离身心，也可以修持般若的意义。而且，在打开虚空之门的时候，要将法界与觉性融合的状态保持在专注的状态。如果不能安住于此，就要通过布施来切断执着。在那个状态中也要融合法界与觉性，据说这里的所有的目标次第都是修持般若意义的姿态和技巧的训练。以及，关于这里的法界与觉性的融合，因为将意识安住在无所依的状态中，所以突然出现的具有目标所依的念头的显现会逐渐减少，然后逐渐地，所依
English
Because there is no Chö practice and no practice. For beginners, it is necessary to be proud when performing Chö. When miracles occur, in the state of emptiness view, generosity and confidence in practice are needed, that is pride, not a demon. The demon of joy and pride is: when performing Chö, if obstacles such as illness occur, one should regard it as joy. Why is that? Because relying on that obstacle, that obstacle will complete the accumulation of merit, purify obscurations, exhaust bad karma, increase virtuous deeds, eliminate obstacles on the path, and bring happiness and suffering equally into the path, thinking that one will attain perfect enlightenment, that is the demon of joy and pride. In the Chö notes, it says: By searching for the mind, cut off the foundation, and then entrust consciousness to the undifferentiated realm of reality. If you practice the fusion of the realm of reality and awareness, then the undifferentiated realm of reality will become clearer and clearer as the nature of emptiness. If the foundation is not cut off, there is no way to recognize the meaning of Prajnaparamita. Then, in the actual fusion of the realm of reality and awareness, if awareness is wrapped in the box of aggregates and cannot be taken out nakedly, then separate the object from its support, take it out nakedly and merge it into the realm of reality, which is to take awareness out of the unsupported state, which is called the fusion of the realm of reality and awareness, which is the unique characteristic of Chö. The great Drubchen said that this method of separating body and mind by gradually raising the thigle of the mind also includes the practice of settling in the six realms. In this way, if the fusion of the realm of reality and awareness is up to standard, then if you perform the offering on top of that, you will not cling to the body as your own, but it will be easy to generate thoughts like grass and walls, so it is the sharp sword of the essential instruction that forcibly cuts off the clinging of attachment. It is said that if the fusion of the realm of reality and awareness is pure, then it is the same even if you practice the meaning of Prajnaparamita without separating body and mind. Moreover, when opening the door of the sky, keep the state of fusion of the realm of reality and awareness in a focused state. If you cannot abide in that, then cut off clinging by offering. In that state, you should also fuse the realm of reality and awareness. It is said that all the stages of objectivation here are the training of the postures and skills of practicing the meaning of Prajnaparamita. And, regarding the fusion of the realm of reality and awareness here, because consciousness is placed in an unsupported state, the manifestations of sudden thoughts with objective support will gradually decrease, and then gradually, the support