Tibetan
་རོ། །དེ་ལྟར་བརྩོན་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བརྩོན་པར་ཞེས་ བྱའོ། །ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ལ་སྦྱོར་བ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་ འབྱུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་རྟག་མི་རྟག་དང་། བདེ་སྡུག་དང་བདག་ཡོད་མེད་དང་ཞི་མ་ཞི་ སྟོང་མི་སྟོང་། མཚན་མ་དང་སྨོན་པ་ཡོད་མེད་དང་། སྐྱེ་འགག་དང་དུས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ 1-458 སོགས་པར་མི་སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་བརྩོན་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བརྩོན་ཞེས་བྱའོ། ། བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ལ་གདམས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྒྲུབ་པའི་མི་མཐུན་ ཕྱོགས་སྤོང་པའི་རྒྱུ་བརྩོན་འགྲུས། སྒྲུབ་པ་ལ་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པའི་རྒྱུ་སྤྱན་ལྔ། སྒྲུབ་ པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་མངོན་ཤེས་དྲུག སྒྲུབ་པ་མཐར་ཐུག་པའི་རྒྱུ་ལམ་ ལ་གདམས་པའོ། ། དང་པོ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མ་ཞེན་པ་ལ་གདམས་པ་ནི། འདིར་ལུས་ དང་ངག་དང་ཡིད་དུ་ཞེན་ཅིང་དམིགས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ནོ། །ལུས་ སོགས་མི་དམིགས་པ་ས་དང་། ཉན་རང་གི་སེམས་སྤངས་ནས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ། སེམས་ ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་ཉེ་བར་གནས་པས། གནས་ངན་ལེན་སྦྱོང་ཞེས་པ་ཉིད་ལུས་སོགས་ལ་མ་ཞེན་ པར་གདམས་པའོ། །ཡོངས་སུ་མི་ངལ་བ་ལ་གདམས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་ པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རློམས་སེམས་སུ་བྱེད་པ་ནི་ངལ་ཞིང་དུབ་པར་གྱུར་པ་ལས་དེ་མི་བྱེད་པ་ ནི་སུས་ཀྱང་མི་ཐུབ་ཅིང་མི་ངལ་ཞེས་གདམས་སོ། །ལམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལ་གདམས་པ་ ནི། ས་བརྒྱད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐེག་པ་འོག་མ་འདིའི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱང་བསྡུས་པས་ཡེ་ཤེས་ དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་དེ་དང་ལྡན་པ་ དུས་ངན་སོང་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་མི་འཛིན་ནོ་ཞེས་གདམས་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། བདག་རྐྱེན་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་མཐོང་བ་ནི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་ལ་ལྟ་བར་བྱེད་པ་དང་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་མིག་ཅེས་བྱའོ། །གནོད་ འཇོམས་ལས། གཟུགས་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཤའི་མིག་གོ །ཏིང་ངེ་འཛིན་ དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ནི་ལྷའི་མིག་གོ །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་གོ །གནས་དང་གནས་མ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པ་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ 1-459 དགུ་པོ་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་མིག་གོ །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིག་ གོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །འདོམས་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མིག་ལྔ་ཡོངས་སུ་ དག་པ་དང་། ཐོབ་པར་འདོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གདམས་སོ། ། གསུམ་པ་ལ། རྒྱུ་ངོ་བོ། འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བསམ་ གཏན་བཞི་པ་ཤིན་ཏུ་དག་ཐོབ་ནས། །ཞེས་སོགས་སོ།
Chinese
如此精进，称为精进于般若波罗蜜多。以‘等’字连接于法宝，如色等诸法，生起与执持，常与无常，乐与苦，有我与无我，寂静与不寂静，空与不空，相与无相，愿与无愿，生与灭，以及三时等，不如此连接而精进，则称为精进于般若波罗蜜多。 第四，关于圆满成就之因的教导有四：断除修持违缘之因——精进；修持不依赖他缘之因——五眼；圆满修持一切功德之因——六神通；以及修持究竟之因——道。 第一，关于三种精进：关于不执著的教导是：于此，执著于身、语、意，并以此为目标，是菩萨的恶处。不执著于身等，舍弃声闻、缘觉之心，于一切时处，以慈悲心安住于众生，如是‘清净恶处’，即是不执著于身等的教导。关于不疲倦的教导是：以对一切法执著的傲慢心行事，则会疲倦困顿，不如此行事，则无人能胜，亦不疲倦。此为不疲倦之教导。关于完全掌握道的教导是：第八地之智慧，亦包含下乘之断证功德，因此，具足此智慧，即是完全掌握一切乘之道。具足此智慧，则不执著于恶趣等一切过患。此为完全掌握道之教导。 第二，依靠自缘神足四支，而能见诸境，是其特征。能观见诸境，并使之清晰，故名为眼。在《损减论》中说：‘能入一切色之识，是肉眼。能知一切禅定与等持之识，是天眼。能知一切之智慧，是慧眼。能知是处非处之九种了知识，是法眼。如金刚般之禅定智慧，是佛眼。’教导之方式是：如是，菩萨应精进于清净并获得五眼，以及希求之六度波罗蜜。此为教导。 第三，分为因、体性、果三者。第一，如《经庄严论》所说：‘获得极清净之第四禅定后……’等等。
English
Such diligence is called diligence in Prajnaparamita. Connecting to the Dharma Jewel with 'etc.', such as forms and other dharmas, arising and holding, permanence and impermanence, pleasure and pain, self and no-self, peace and non-peace, emptiness and non-emptiness, signs and no-signs, wishes and no-wishes, birth and cessation, and the three times, etc. Diligence without such connection is called diligence in Prajnaparamita. Fourth, the instructions on the cause of perfect accomplishment are fourfold: diligence as the cause of abandoning the unfavorable conditions for practice; the five eyes as the cause of not relying on others for practice; the six superknowledges as the cause of perfecting all the qualities of practice; and instructions on the path as the cause of ultimate practice. First, regarding the three types of diligence: The instruction on non-attachment is: Here, attachment to body, speech, and mind, and aiming at them, is a bad place for a Bodhisattva. Not being attached to body, etc., abandoning the mind of Sravakas and Pratyekabuddhas, and abiding in compassion for sentient beings at all times, such 'purification of bad places' is the instruction on non-attachment to body, etc. The instruction on non-weariness is: To act with an arrogant mind that clings to the perception of all dharmas is to become weary and exhausted; not to act in this way is to be invincible and tireless. This is the instruction on non-weariness. The instruction on fully grasping the path is: The wisdom of the eighth Bhumi also includes the abandonment and realization of the lower vehicles, so possessing this wisdom is to fully grasp the path of all vehicles. Possessing this wisdom, one does not cling to all faults such as the evil realms. This is the instruction on fully grasping the path. Second, relying on the four limbs of miraculous power based on self-conditions, one can see objects, which is its characteristic. It is called the eye because it observes and clarifies objects. In the 'Subduing Harm' it is said: 'The consciousness that enters all forms is the flesh eye. The consciousness that knows all samadhis and absorptions is the divine eye. The wisdom that knows all is the wisdom eye. The nine knowledges that understand what is and is not the case are the Dharma eye. The wisdom of diamond-like samadhi is the Buddha eye.' The method of instruction is: Thus, Bodhisattvas should strive for the six paramitas that purify and attain the five eyes. This is the instruction. Third, divided into three: cause, essence, and result. First, as stated in the 'Ornament of the Sutras': 'Having attained the extremely pure fourth dhyana...' etc. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
།གཉིས་པ་ནི། བདག་བསྐྱེད་བསམ་ གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པ་ནི་སྤྱིར་མངོན་ཤེས་ཙམ་གྱི་མཚན་ ཉིད་དོ། །ཁྱད་པར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྣམ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པ་དང་། སྒྲ་སྣ་ཚོགས་ཐོས་པ་ དང་། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱིས་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། སྔོན་གྱི་མཐས་སྤྱོད་པ་རྗེས་སུ་ དྲན་པ་དང་། གཞན་གྱི་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་འཕོ་སོགས་ཤེས་པ་དང་། སྐྱེ་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་ བའི་ཐབས་ཤེས་པ་རྣམས་ཡུལ་གྱི་ཐད་དུ་བཅུག་པ་ནི། མངོན་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དྲུག་གི་ མཚན་ཉིད། ཡུལ་སྔོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པས་མངོན་ཤེས་དང་། ཡུལ་དུས་ཐམས་ ཅད་དུ་བྱ་བ་ཐོགས་མེད་དུ་བྱེད་པས་མཐུའོ། །དེ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པས་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པ་དང་དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་གཉིས་བསྟན་ཏོ། ། བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྒྱུ་ལམ་ལ་གདམས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མཐོང་ ལམ་ལ་གདམས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་གྲག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས། གཟུགས་སོགས་མིང་དང་ བརྡར་བཏགས་པ་ལ་བསླབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་གཏན་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པས་གཟུགས་ སོགས་བྱང་སེམས་ཀྱི་འགྱུར་བ་མེད་པ་དེ་ལྟར་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་ རྟེན་མེད་ཅིང་མི་དམིགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སུ་ འགྱུར་བ་མེད་པར་དེ་ལྟར་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གདམས་པའོ། ། གཉིས་པ་སྒོམ་ལམ་ལ་གདམས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་ཤིང་མ་མཐོང་བའི་ 1-460 ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མི་བཀྲན་པ་དེ་ལྟར་ཤེར་ཕྱིན་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཆོས་ ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པས་གདམས་པ་མཛད་དོ། ། གཉིས་པ་ཐེག་དམན་གྱི་དགེ་འདུན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ནི། ཐེག་པ་འོག་མ་གཉིས་ལ་ སློབ་པའི་གང་ཟག་ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་ཉེར་ཞིར་ཁྲིད་པར་བྱ་རྒྱུ་མདོའི་གོང་འོག་བར་གསུམ་ དུ་བྱུང་བ་རྣམས་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ ནས་ཐེག་དམན་གི་དགེ་འདུན་ཉི་ཤུ་པོ་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དབང་པོ་བརྟུལ་པོ་དང་། དབང་པོ་ རྣོན་པོ་སྟེ་གཉིས་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་བར་མ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ། དེའི་སྟེང་དུ་དད་པས་ མོས་པ་དང་། མཐོང་བས་ཐོབ་པ་གཉིས་ཏེ་བཞིའོ། །དེའི་སྟེང་དུ་ལྷའི་རིགས་ནས་རིགས་སུ་ སྐྱེ་བ་དང་། མིའི་རིགས་ནས་རིགས་སུ་སྐྱེ་བ་དང་དྲུག་གོ །དེའི་སྟེང་དུ་ཚེ་གཅིག་བར་ཆད་ གཅིག་པ་སྟེ་བདུན་ནོ། །དེའི་སྟེང་དུ་བར་མ་དོར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་དང་། སྐྱེས་ནས་འདའ་ བ་དང་། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པས་འདའ་བ་དང་། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མ་ ཡིན་པར་འདའ་བ་དང་བཞི་སྟེ་བཅུ་གཅིག་གོ །དེའི་སྟེང་དུ་འོག་མིན་དུ་འགྲོ་བ་དང་བཅུ་ གཉིས་སོ། །དེའི་སྟེང་དུ་འཕར་
Chinese
第二，依于自生禅定，境显现之觉性，总为现量之相。尤其，示现种种神通变化，听闻种种音声，以众生之心行事，忆念前世，知晓他人之生死等，以及知晓从轮回中解脱之法，这些置于境上，乃现量六功德之相。以境先显现之方式知晓，故为现量；于一切时处，事业无碍，故为神通。彼等以世俗之觉性圆满，于胜义中无所缘，故为清净，此为二者之阐述。 第四，于证悟究竟之因道之教诲，分二，初为见道之教诲：一切法皆唯是名言，故当学于色等名相概念之安立；众生无有自性且不可得，故色等无有菩萨之变异，如是当学般若波罗蜜多；色等无所依且不可得，故菩萨于色等之言诠中无有变异，如是当学般若波罗蜜多。如是教诲。 第二为修道之教诲：以一切法不可得且不可见之故，于一切法不生执着，如是当学般若波罗蜜多，如是以一切法不可得而作教诲。 第二，分别解说小乘之僧团：为使修学二下乘之补特伽罗易于了知经部前后文所说之以一切智引导至寂灭之理，故论典将彼等汇集一处。何为二十小乘僧团？即钝根与利根二者。其上加中间，即入灭者。其上加信解与见得二者，共四。其上加从天趣生天趣，以及从人趣生人趣，共六。其上加一生一间断者，共七。其上加中般涅槃者，生般涅槃者，有行般涅槃者，无行般涅槃者，共四，计十一。其上加往生色究竟天者，共十二。其上加跳跃
English
Secondly, the awareness that arises from relying on self-generation Samadhi, where the object becomes manifest, is generally the characteristic of direct perception. In particular, showing various magical displays of miracles, hearing various sounds, engaging with the minds of sentient beings, remembering past lives, knowing the death and rebirth of others, and knowing the means of liberation from rebirth, these are placed in the context of objects, and are the characteristics of the six qualities of direct perception. Knowing through the manner in which the object appears first is direct perception, and because actions are unimpeded at all times and places, it is power. All of these are perfected by conventional awareness and are pure because they are not observed in ultimate reality, thus these two are explained. Fourth, there are two instructions on the path that causes the completion of accomplishment. The first is the instruction on the path of seeing: Since all phenomena are merely sound, one should train in applying names and labels to forms, etc. Since sentient beings are completely non-existent and unobservable, forms, etc., do not change for Bodhisattvas; thus, one should train in Prajnaparamita. Since forms, etc., are without support and unobservable, Bodhisattvas do not change into the jargon of forms, etc.; thus, one should train in Prajnaparamita. This is the instruction. The second is the instruction on the path of meditation: Since all phenomena are unobservable and unseen, one should not fixate on all phenomena; thus, one should train in Prajnaparamita. Thus, the instruction is given through the unobservability of all phenomena. Secondly, the specific explanation of the Sangha of the Lesser Vehicle: In order for individuals who study the two lower vehicles to easily understand the reasons for being led to peace by the omniscient, which appear in the three parts of the sutra, the beginning, middle, and end, the treatises have gathered them together in one place. What are the twenty Sanghas of the Lesser Vehicle? They are the dull faculties and the sharp faculties, these two. On top of that is the intermediate, which is passing beyond sorrow. On top of that are those who are inclined by faith and those who are attained by sight, these two, making four. On top of that are those who are born from the realm of gods to the realm of gods, and those who are born from the realm of humans to the realm of humans, making six. On top of that is one life with one interruption, making seven. On top of that are those who pass beyond sorrow in the intermediate state, those who pass away after being born, those who pass away with manifest effort, and those who pass away without manifest effort, these four, making eleven. On top of that is the one who goes to Akanistha, making twelve. On top of that is the leaping --------------------------------------------------------------------------------