Tibetan
་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་བ་དང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་ བ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་སྒོམ་པས་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་བམ་མཉམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་བ་དང་། སྒོམ་པ་མེད་པས་ཐོབ་བམ་སྙམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་བ་དང་། དེ་དག་ལ་ནི་བཟློག་པ་ སྒོམ་ཀྱང་སྒོམ་ལ་མ་སྒོམ་ཀྱང་མ་སྒོམ་པས་ཐོབ་བམ་སྙམ་པའི་དེ་རྒྱུ་བ་དང་། སྒོམ་པ་ཡང་ 1-515 མ་ཡིན་མ་སྒོམ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ བཞིན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་པར་འཇུག་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྒྱུ་བ་རྣམས་ལ་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་ བས་བཟློག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ལ་སྤངས་ བྱར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡན་གཟུང་རྟོག་གསུམ་འཛིན་རྟོག་དང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་རྟགས་ པའི་དངོས་པོར་འཛིན་ཅིང་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟག་པའི་དངོས་པོ་ དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟགས་པའི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་། ཅི་ཙམ་དུ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱི་སྤྱོད་པ་དེ་ཙམ་དུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ལ་ཆགས་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་པར་མ་མཐོང་བས་དངོས་པོར་འདུ་བྱེད་པ་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་ རྣམ་པར་དགོད་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་ལ་ཡོན་ཕུལ་བ་ནི་དག་པ་ཡིན་པ་ དང་། ཆོས་ཅན་སོ་སོར་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་དངོས་པོར་འཛིན་པར་ བྱེད་པ་ནི་འཛིན་རྟོག་དང་པོར་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་འཛིན་རྟོག་གཉིས་པ་ནི། སེམས་ ཅན་བཏགས་པའི་དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་དེའི་རྒྱུ་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཛིན་རྟོག་གི་སྒོམ་ལམ་ དེའི་རྣམ་པར་འཇོམས་ན་གཉེན་པོ་སྒོམ་པའི་ལམ་དང་། དེའི་སྤང་བྱར་འདྲིས་པ། ལམ་དེའི་ མི་མཐུན་ཕྱོགས་འཛིན་རྟོག་སྔ་མ་ལས་གཞན་རྣམ་པ་དགུ་སྟོན་པ་ནི་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྤང་ བའི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཀུན་མཁྱེན་ནི་གསུམ་གྱི་རང་རང་གི་སྤང་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་ གསུམ་སྤངས་མ་སྤངས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསུམ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་རྣམ་པ་རྣམ་མཁྱེན་ གྱི་ལམ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་དང་མཚུངས་ པར་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ནི་ཉན་རང་དང་བདུད་ཀྱི་རིགས་གང་ གིས་ཀྱང་མི་ཐུབ་པས་སུ་དང་ཡང་མི་སྙམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བདེན་པ་བཞི་དང་ཉོན་ 1-516 མོངས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆགས་སོགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཏེ་ དེ་རྣམ་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་ཅིང་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྒོམ་སྤང་གི་ འཛིན་རྟོག་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཐ་མ་རྟགས་འཛིན་ཡིན་པར་མདོ་ལས་
Chinese
认为生起之心和圆满菩提之心不应作意，此心即是生起之心；修习般若波罗蜜多（梵文，Prajñāpāramitā，智慧到彼岸）能获得一切智智（梵文，Sarvākārajñatā，一切相智）吗？此等之心即是生起之心；不修习能获得吗？此等之心即是生起之心；对于这些，无论是修习对治，还是不修习对治，认为不修习也能获得，此等之心即是生起之心；修习也不是，不修习也不是等等；同样，对于真如（梵文，Tathātā，如是），以不如实的方式执著于真如，此等之心即是生起之心，视其为过患，从而进行对治的分别，要知道这是在修道位上应断除的。 以上，是所取分别和能取分别。第一种能取分别是执著众生为实有之法，并以之为行境；执著一切法为常有之法；执著众生，如地狱等为实有之法，认为不是空性；以及在专注的行持中，对能取和所取二者产生贪著；以及分别色等诸法；以及未见一切法自相空性，而执著为实有；以及分别三乘；以及认为供养如来（梵文，Tathāgata，如来）的化身是清净的；以及对诸法各自的法性产生错乱。要知道，对这些执著为实有，即是第一种能取分别。 第二种能取分别是：执著众生为假立之法；以及执著此法的因，即以能取分别的修道为行境，如果能摧毁此道的行相，即是对治修道；以及熟悉其应断之法；以及宣说此道的不相顺品，即与先前的能取分别不同的九种行相，如实地宣说三智的应断之法，即一切智智的三种各自应断的障碍是否断除的差别；以及一切法寂静之相，即是道相智（梵文，Mārga-ākāra-jñatā，道相智）之道；以及真如的真实边际等等；以及与般若波罗蜜多相应或不相应；以及般若波罗蜜多是声闻（梵文，Śrāvaka，听闻者），独觉（梵文，Pratyekabuddha，缘觉）和魔（梵文，Māra，魔）的眷属都无法摧毁的，因此不与任何人为伴；以及对于苦等四谛（梵文，catvāri āryasatyāni，四圣谛）和烦恼（梵文，Kleśa，烦恼）的自性，如贪著等的真如，以及无二之义，对于这些行相，对于普遍愚昧者进行分别和执著，要知道这是修所断的两种能取分别中的最后一种，即是执著相。
English
The mind that does not consider the arising mind and the perfect Bodhi mind, this mind is the arising mind; does practicing Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom) attain Sarvākārajñatā (All-knowing Wisdom)? This mind is the arising mind; can it be attained without practice? This mind is the arising mind; for these, whether practicing the antidote or not practicing the antidote, thinking that it can be attained without practice, this mind is the arising mind; neither practicing nor not practicing, and so on; similarly, for Tathātā (Suchness), clinging to Tathātā in a way that is not true, this mind is the arising mind, seeing it as a fault, and thus making distinctions for the antidote, know that this is to be abandoned in the stage of the path of practice. Above, are the object-grasping conceptualization and the subject-grasping conceptualization. The first subject-grasping conceptualization is clinging to sentient beings as real entities, and taking them as objects of action; clinging to all dharmas as permanent entities; clinging to sentient beings, such as hell beings, as real entities, thinking that they are not emptiness; and in the practice of focus, being attached to both the subject-grasping and object-grasping; and distinguishing forms and other dharmas; and not seeing the self-nature emptiness of all dharmas, and clinging to them as real; and distinguishing the three vehicles; and thinking that offering to the emanation of the Tathāgata (Thus-Gone One) is pure; and being confused about the dharmata (nature of reality) of each dharma. Know that clinging to these as real is the first subject-grasping conceptualization. The second subject-grasping conceptualization is: clinging to sentient beings as imputed entities; and clinging to the cause of this entity, that is, taking the path of practice of subject-grasping conceptualization as the object of action, if it can destroy the appearance of this path, it is the antidote practice; and being familiar with what should be abandoned; and explaining the non-concordant qualities of this path, that is, the nine aspects different from the previous subject-grasping conceptualization, truly explaining the objects to be abandoned of the three wisdoms, that is, the difference between whether the three obscurations to be abandoned by each of the Sarvākārajñatā (All-knowing Wisdom) are abandoned or not; and the aspect of the peace of all dharmas, that is, the path of Mārga-ākāra-jñatā (Wisdom of the Aspects of the Path); and the true limit of Tathātā (Suchness), and so on; and whether it corresponds to Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom) or not; and Prajñāpāramitā cannot be destroyed by the Śrāvaka (Hearer), Pratyekabuddha (Solitary Realizer), and the retinue of Māra (Demon), therefore not associating with anyone; and for the nature of the four noble truths such as suffering and the Kleśa (afflictions), such as the Tathātā (Suchness) of attachment, and the meaning of non-duality, for these aspects, for those who are universally ignorant, making distinctions and clinging, know that this is the last of the two subject-grasping conceptualizations to be abandoned by practice, that is, clinging to characteristics. -------------------------------------------------------------------------------- བཞེད་དོ། །
Tibetan
དྲུག་པ་ལམ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བྱེད་ལས་སྤང་བྱ་རྟོག་དེ་རྣམས་ཟད་པའི་འབྲས་བུ་བཤད་པ་ ནི་དཔེར་ན་ཡམས་ནད་དང་འདྲ་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་རྣམས་སྨན་དང་ འདྲ་བའི་ལམ་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ཟད་པར་བྱས་ནས་ནི་སྔར་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁོར་བའི་ནད་ ཀྱི་ངལ་ཞིང་དུབ་པ་ལས་ཡུན་རིང་ཞིག་ལོན་ནས་ནད་པ་ཡམས་ནད་ལས་གྲོལ་ཞིང་དབུགས་ ཕྱིན་ནས་བདེ་བའི་གནས་ཐོབ་པ་ལྟར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་བདེ་ བ་མཐའ་དག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཟད་མི་ཤེས་པ་ཀུན་དཔེར་ ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོར་ཆུ་ལག་སྟོང་ཕྲག་ཇི་སྙེད་བབས་ནས་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་བསྟན་པ་ དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཐོབ་པ་དག་གིས་མཛེས་ཤིང་དཔའ་བའི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ནི་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བརྟེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། བདུན་པ་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ལོག་སྒྲུབ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་ལ་ ཏིང་ངེ་འཛིན་དངོས་དང་དེ་ཉིད་ལ་ལོག་རྟོག་རྒྱུད་མར་དགོས་པ་གསལ་བའོ། །དང་པོ་སྟོང་ གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྟོགས་པ་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དང་། སྐྱེ་བོ་དེ་ རྣམས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དང་། དེ་བས་ ཀྱང་སྐྱེ་བོ་དེ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱོན་མེད་པ་ས་དང་པོ་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་ རྣམས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདིའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བརྒྱའི་ཆར་ཡང་ཉེ་བར་མི་འགྲོ་ཞེས་དཔེར་ མཛད་ནས་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་མང་པོ་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ དང་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་བར་ན་སྒྲིབ་པས་ཆོད་པ་མེད་དོ། །དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་དང་བར་ 1-517 ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྣམ་མཁྱེན་འདིའི་དམིགས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་མཁྱེན་འདི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ པའི་རྒྱུ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་བདག་པོ་ནི་རྟེན་པའི་དབང་པོ་ཡིན་པར་མདོ་ལས་བཞེད་དེ། རྣམ་ མཁྱེན་འདིའི་རྣམ་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པར་མཁྱེན་པ་ འདི་ལ་ནི་དངོས་པོར་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སོ་སོར་རབ་ཏུ་འཛིན་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་ན་རྣམ་མཁྱེན་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ ཆོས་བཅུ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྒྱུད་མར་རྒོལ་པར་བྱེད་པའི་རྩོད་ གཞི་བཅུ་དྲུག་པོ་རྒྱུད་མར་བྱུང་བའི་ལན་རིམ་པར་བཏབ་པ་ནི། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ་ཤེས་ལ་ གཟུགས་སོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་མཁ
Chinese
如是宣说。 第六，阐述通过两种途径，即断除所应断之分别念，而获得的果报： 譬如，将执著二取之分别念比作瘟疫，以如药般的般若波罗蜜多之道来根除它们。如同久受轮回之苦的病人，从瘟疫中解脱，呼吸顺畅，获得安乐之境。此时，他能成办一切时处之安乐，具足无尽功德，犹如大海容纳千百万条河流，显示无量水流。同样，证得最胜佛果者，以其庄严威猛之菩萨行，于一切时处皆能依止。 第七，无间三摩地，包括遣除邪见，以及阐明三摩地本身和对治邪分别念的必要性。首先，假设将三千大千世界所有众生安置于声闻之悟境，或将他们安置于如犀牛角般的圆满独觉悟境，甚至将他们安置于无垢菩萨初地之功德，所有这些善根加起来，也无法与此三摩地之福德百分之一相比。通过比喻说明此三摩地具有无量福德，并指出在此三摩地与佛陀之间，没有任何障碍阻隔。因此，所谓与佛无间之三摩地，即是遍知一切之智慧。此遍知之所缘为无实有。 经部论师认为，能主宰成就此遍知之因是所依之根。此遍知之体性为痛苦之寂灭。 其次，对于遍知一切法无实有之智慧，执著实有者会提出异议，认为若一切法皆无实有，则依于遍知之十六法，如所缘等，皆不应理。针对此十六种相续不断之辩论，依次回答： 此遍（一切法无实有则十六法不应理）不成立，因为识即是色，一切法皆无为法之自性。遍知
English
Thus it is spoken. Sixth, explaining the result of exhausting those to be abandoned, the conceptualizations, through the function of those two paths: For example, these conceptualizations of grasping and fixation, which are like a plague, are exhausted by the Prajnaparamita of the path, which is like medicine. Having long suffered from the weariness and exhaustion of the disease of samsara since beginningless time, one becomes like a sick person who is freed from the plague, breathes easily, and attains a state of well-being. At that time, the fully endowed qualities that accomplish all happiness of beings at all times and in all ways, which are inexhaustible, are like the countless thousands of tributaries that flow into the great ocean, revealing immeasurable great rivers. Likewise, the supreme Buddhas who have attained the fruit, the great Bodhisattvas who are beautiful and brave, are always relied upon at all times and in all ways. Seventh, the uninterrupted Samadhi, including the elimination of wrong views, clarifies the actual Samadhi and the necessity of continuously needing wrong thoughts for it. First, the merit of placing all the beings of the thousandfold world in the realization of the Hearers, and the merit of placing those beings in the abundant realization of the solitary realizer like a rhinoceros, and even more so, the merit of placing those beings, the flawless Bodhisattvas, on the first ground, does not even come close to a hundredth part of the merit of this Samadhi. By making an example, it is taught that this Samadhi of the teachings itself, which has spoken of immeasurable merit, is not separated by obscurations from the Buddhas themselves. Therefore, whatever Samadhi is uninterrupted from the Buddhas is the wisdom of all aspects. The object of this all-knowing is non-existence. According to the Sutras, the master who empowers the cause to accomplish this all-knowing is the dependent faculty. The nature of this all-knowing is the pacification of suffering. Secondly, regarding the wisdom of all-knowing, which knows all phenomena to be non-existent, the proponents of substantiality, who hold onto various tenets of substantiality, argue that if all phenomena are non-existent, then the sixteen phenomena that rely on all-knowing, such as the object, would be untenable. In response to these sixteen continuously arising arguments, the answers are given in order: The pervasion is not established, because consciousness is form. Because all phenomena lack the nature of compounded things. All-knowing -------------------------------------------------------------------------------- ྱེན་དམིགས་