Tibetan
གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉེ་ཚེ་བ་དང་གཟུགས་སོགས་ དངོས་པོའི་སྟོང་ཉིད་དང་། སྦྱིན་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་འཛིན་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ དང་། རྣམ་མཁྱེན་དུ་གནས་པ་དང་། དེར་འཇུག་པའི་ལམ་ལ་རྨོངས་པ་དང་སྦྱིན་སོགས་ལྔ་ ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྗེས་ལ་འབྲང་འབྲང་ནས་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ རྟོག་པར་བྱེད་པ་དགུའི་བདག་ཉིད་འདི་དམན་པའི་ལམ་སྐྱོན་ཅན་དུ་མཐོང་བས་བཟློག་པའི་ ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ཏེ། བཟློག་པའི་གཟུགས་རྟོག་འདི་རྣམས་ཉན་ཐོས་དང་ལ་སོགས་པ་ 1-511 རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དམན་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཡིད་ལས་འབྱུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་ལ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་སོ་སྐྱེའི་རྟོག་པ་དང་། སེམས་ཅན་རྟག་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པ་འཕགས་པའི་རྟོག་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་གཟུགས་ སོགས་འཛིན་པ་དང་མདོར་བ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་ པས་ཁམས་རྣམས་ནི་གསུམ་པོ་དག་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་ཞིང་འབྲི་བ་དང་། གཟུགས་སོགས་ ལ་གནས་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། ཞེས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་ རྟགས་པ་དང་། འཁོར་གསུམ་དུ་ཞེན་པའི་ཆགས་པ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྤྱོད་ པ་དང་ཤེར་ཕྱིན་དུ་འདུ་ཤེས་ཤིང་ཆགས་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་འགྲོ་བར་འདོད་ པའི་ཤེར་ཕྱིན་ལས་ཉམས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་རྫས་སུ་འཛིན་པ་ནི་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་ པོ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་ཉན་རང་གི་ལམ་གྱི་གང་གི་ཕྱིར་དུ་དམིགས་པ་བཞིན་རྣམ་ མཁྱེན་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཟིན་པའི་ཕྱིན་དྲུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་ཡིན་པ་དང་། ཉན་རང་གི་ལམ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ ལམ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འཛིན་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་འགག་པ་དང་བཅས་པའི་སྐྱེ་བ་ དང་། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན། གཟུགས་ སོགས་ལ་གནས་པ་འཛིན་པ་དང་། གནས་བྱ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གང་ལ་ཡང་གནས་ པ་འཛིན་པ་དང་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་ཕྱིན་དྲུག་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་། ཐམས་ཅད་ལ་ དབང་བསྒྱུར་བའི་རྒྱུའོ། །སྒོ་ཤེར་ཕྱིན་ལས་གཞན་མེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེར་ ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་ལ་བདུད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་རྣམས་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་རྟག་པའི་ དངོས་པོར་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི་རྫས་འཛིན་ལས་གཞན་རྟག་འཛིན་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་གཉིས་པ་གཉེན་པོ་མཐོང་ལམ་འཆད་དེ་འདི་ལ་གསུམ། བྱང་ཆུབ་གཏན་ལ་དབབ་ 1-512 པ་དང་། མཐོང་ལམ་ཉིད་བཤད་པ་དང་། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ ནི། བྱང་ཆུབ་ལ་གཞན་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སྤྱོད་པ་དམ་པས་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའི་ད
Chinese
那些仅仅领悟到人无我（梵文：Pudgalanairātmya，人无我）的浅薄智慧，以及执着于色等事物之空性（梵文：Śūnyatā，空性），和以布施等为目标的各种执相，还有安住于一切智智（梵文：Sarvākārajñatā，一切智智），以及对进入一切智智的道路感到迷惑，并认为布施等五度跟随般若波罗蜜多（梵文：Prajñāpāramitā，般若波罗蜜多）之后就能达到一切智智等等，对这些进行分别思索的九种自性，因为视其为低劣且有缺陷的道路而加以排斥，是具有违逆之方的所依。这些违逆之相的分别念，是从声闻（梵文：Śrāvaka，声闻）等小乘道为目标的心中产生的。 第二种是执取分别念，即凡夫执着众生为实有，圣者执着众生为常有。第一种是执着色等，概括地说，就是执着色等，并加以作意，由于作意，诸界与这三者紧密相连并增长。执着于色等，对色等显现贪执，以及执着于法的实有，还有贪着三轮（施者、受者、施物）的执着，以及其对治法般若波罗蜜多的行持，以及在般若波罗蜜多中产生概念并贪执，即使想要随心所欲地行事，也会从般若波罗蜜多中退失。对这些执着为实有，是执着二者的第一种，应当了解。第二种是，无论以声闻或独觉的道路为目标，都无法确定地产生一切智智，以及般若波罗蜜多所摄持的六度是通往菩提心和一切智智的道路，并且确定地认为声闻和独觉的道路不是菩萨的道路，以及诸法是具有止灭的生起，并且色的实有既非具有也非不具有。执着于安住于色等，以及执着于安住于作为所安住之境的色的自性，以及想要成佛而努力修持六度，以及想要主宰一切的因。除了般若波罗蜜多之外没有其他途径，以及菩萨行持般若波罗蜜多时，魔众会前来阻挠，这些都是所缘。对这些执着为常有的实有，这种分别念是与实有执着不同的常有执着。 现在宣讲作为对治道的见道，这方面有三点：确定菩提，宣说见道本身，以及宣说两种等持。第一点是：对于菩提，其他人通过般若波罗蜜多的行持，以殊胜的方式行持。
English
Those who only realize the shallow wisdom of the absence of self of a person (Sanskrit: Pudgalanairātmya, absence of self of a person), as well as the emptiness (Sanskrit: Śūnyatā, emptiness) of forms and other phenomena, and the various conceptualizations that focus on giving and so on, as well as abiding in omniscient wisdom (Sanskrit: Sarvākārajñatā, omniscient wisdom), and being confused about the path to enter into it, and thinking that going to omniscient wisdom by following giving and the five perfections after the Prajñāpāramitā (Sanskrit: Prajñāpāramitā, Perfection of Wisdom), and so on, seeing these as inferior and flawed paths and rejecting them, are those who rely on the opposite side. These conceptualizations of the opposite aspect arise from the minds that aim at the inferior paths of the Śrāvakas (Sanskrit: Śrāvaka, Hearers) and Pratyekabuddhas. The second is the conceptualization of grasping, which is the ordinary person's conceptualization of grasping sentient beings as substantially existent, and the noble one's conceptualization of grasping sentient beings as eternally existent. The first is grasping at forms and so on, and to summarize, it is grasping at forms and so on, and paying attention to them, and because of paying attention, the elements are closely connected and increase with these three. Abiding in forms and so on, being attached to forms and so on, as well as grasping the reality of the Dharma, and the attachment of clinging to the three circles (giver, receiver, and gift), as well as the practice of the antidote, the Prajñāpāramitā, and generating concepts and clinging to the Prajñāpāramitā, even if one wants to act as one pleases, one will fall away from the Prajñāpāramitā. Grasping these as substantially existent is the first of the two graspings, and should be understood. The second is that, no matter which path of the Hearers or Solitary Buddhas is aimed at, omniscient wisdom will not necessarily arise, and the six perfections held by the Prajñāpāramitā are the path to Bodhicitta and omniscient wisdom, and it is definitely grasped that the path of the Hearers and Solitary Buddhas is not the path of the Bodhisattvas, and that the arising of all phenomena is with cessation, and that the reality of forms and so on is neither existent nor non-existent. Grasping at abiding in forms and so on, as well as grasping at abiding in the nature of form, which is the object of abiding, and striving for the six perfections with the desire to attain Buddhahood, and the cause of dominating everything. There is no other way than the Prajñāpāramitā, and when Bodhisattvas practice the Prajñāpāramitā, the Maras come to hinder them, these are the objects. The conceptualization of grasping these as eternally existent realities is the eternal grasping that is different from the grasping of reality. Now, the path of seeing as an antidote will be explained, and there are three aspects to this: determining Bodhi, explaining the path of seeing itself, and explaining the two Samādhis. The first is: for Bodhi, others practice the Prajñāpāramitā, practicing in a supreme way. --------------------------------------------------------------------------------