Tibetan
སོད་ནམས་ཆེན་པོ་ འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གསུམ་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ངོ་བོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་མེད་ པ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་མི་འགལ་བར་སྒྲུབ་པ་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ དང་། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པ་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡི་རང་བ་ ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་དམ་པ་སྒོམ་པའི་ ཚུལ་ཡིན་པར་སྐབས་འདིར་བརྗོད་ཅིང་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། བཞི་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཤེར་ཕྱིན་སྒྲུབ་པ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོ་འདིའི་ ངོ་བོ་ནི། སྐྱོན་དང་མུན་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་སྣང་བར་བྱེད་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེར་ཕྱིན་དེ་ཕར་ཕྱིན་གཞན་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཉིད་གཟུགས་སོགས་སྒྲུབ་པ་མེད་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀུན་ལ་མངོན་ པར་འདུ་མི་བྱེད་ཅིང་། ཆོས་གང་ཡང་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཤེར་ཕྱིན་ཏེ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་དེས་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཆོས་གང་ཡང་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་ཀྱི། ཆོས་རྣམས་ དམིགས་སུ་མེད་པར་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་གང་ཡིན་པ། དེ་ལ་ནི་བསྟོད་ཅིང་ཐོབ་པར་བྱེད་ པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེར་ཕྱིན་ལ་ཡིད་ཆེས་པས། གཟུགས་སོགས་བཏགས་པའི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ཤིང་རྟག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པས་ཤེར་ཕྱིན་ ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་དོན་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པས་མོས་པར་ དཀའ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་དེ་ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ཕྱིན་ཆད། དགེ་ 1-489 བའི་བཤེས་གཉེན་སངས་རྒྱས་གྲངས་མེད་པ་བསྟེན་ཞིང་བསྙེན་བསྐུར་བ་དང་། ཕྱིན་དྲུག་ ལ་སྤྱད་པ་ནི་བསྐལ་བ་གྲངས་མེད་པ་ནས། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོ་འདི་ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་དང་སྦྱིན་སོགས་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྩོན་ ཞིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཕེལ་འགྲིབ་མ་མཐོང་བའི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ནི། བྱང་སེམས་དབང་རྣོན་ལ་ལ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་མ་ཐག་ནས་ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོ་འདི་ ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་གང་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་མ་མོས་ཤིང་ཤེར་ཕྱིན་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱི་འཕོངས་པའི་རྒྱུ་ གང་ཞེ་ན། བདུད་ཀྱི་གྲིབ་ཀྱིས་ནོན་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བདེན་ པ་ཡོངས་གྲུབ་ཟབ་མོའི་ཆོས་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་ཤིང་མ་མོས་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ བདེན་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ་དང་ བཞིའོ། ། ལྔ་པ་སྒོམ་ལམ་གྱི་དག་པ་ལ་གསུམ། གཞི་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དེ་ཉིད་ཡེ་ ནས་རང་བཞིན་གྱི་གློ་བུར་དྲི་མ་དག་ཚུལ། དེ་ལ་
Chinese
是功德之大本。 第三，随喜之体性：一切法无有事物之自性，而随喜并不与之相违，这体现了菩萨善巧方便；随喜于一切不可得之相之善根，即如实随喜真如，乃是修习作意之殊胜方式，此于此处宣说并开示。 第四，成为修道之体性的般若波罗蜜多之修习：此甚深般若波罗蜜多之体性，乃是遣除一切过失与黑暗，而令其极度清净与光明之体性。此般若波罗蜜多于其他波罗蜜多与菩提之诸支分法中最为殊胜，无有对色等之修习，因其不对色等一切法执著，且不获得任何法。般若波罗蜜多即是修习，以般若波罗蜜多为所缘之方式，不获得任何法，而是安住于诸法无所缘之瑜伽士之相续中，对此赞叹并获得。菩萨因信解般若波罗蜜多，故不信解色等假立之诸法，且以恒常之诸法为所缘，因此信解般若波罗蜜多，此乃重大意义所在。如是，对于极甚深而难以信解之般若波罗蜜多，信解之因何在？从发菩提心之后，亲近并承侍无量无数之佛陀，且于六度行中修习无量无数劫，进入无上菩提之菩萨，对此甚深般若波罗蜜多信解之因，即是以不执著于布施等之方式而精进，且不视一切法之增减之善巧方便者，乃是利根菩萨于初发心时即信解此甚深般若波罗蜜多之因。若不信解，且舍弃甚深般若波罗蜜多之法，其原因何在？乃是被魔之阴影所压制并加持，且不信解真如之真实圆成甚深之法，对蕴等执著为真实之事物，且被恶友所摄持，此乃四种原因。 第五，修道之清净有三：基与果之法性体性相同，彼即是本来之自性，以及如何清净突发之垢染。对此，
English
Is the very nature of the source of great merit. Third, the nature of rejoicing: that all dharmas lack inherent existence, and that rejoicing does not contradict this, demonstrates the bodhisattva's skillful means; rejoicing in the roots of virtue of all that is unobservable is, as it is, rejoicing in suchness, which is said and shown here to be the way to cultivate the sacred mind of contemplation. Fourth, the perfection of wisdom (Prajnaparamita) that embodies the path of meditation: The nature of this profound perfection of wisdom is that it removes all faults and darkness, and is exceedingly pure and illuminating. This perfection of wisdom is supreme among the other perfections and the dharmas of the aspects of enlightenment, without the practice of form, etc., because it does not manifestly adhere to all forms, etc., and does not attain any dharma. The perfection of wisdom is practice, and by the method of focusing on the perfection of wisdom, one does not attain any dharma, but praises and attains the lineage of the yogi in whom dharmas are unobservable. Because a Bodhisattva trusts in the perfection of wisdom, he does not trust in all the imputed dharmas of form, etc., and because he focuses on all the eternal dharmas, he trusts in the perfection of wisdom. That is a great matter. So, what is the cause of trusting in the perfection of wisdom, which is so profound that it is difficult to admire? From the time of first generating the mind of enlightenment, one has attended and served countless Buddhas, and practiced the six perfections for countless eons. A Bodhisattva who has entered unsurpassed enlightenment is the cause of trusting in this profound perfection of wisdom, and diligently strives without focusing on generosity, etc. Whoever is skilled in the means of not seeing the increase or decrease of all dharmas is the cause of a sharp-witted Bodhisattva trusting in this profound perfection of wisdom from the moment of first generating the mind of enlightenment. So, what is the cause of not trusting and abandoning the dharma of the profound perfection of wisdom? It is being oppressed and blessed by the shadow of Mara, and not trusting or admiring the profound dharma of the truly established suchness, manifestly clinging to the aggregates, etc., as true entities, and being completely seized by evil friends. These are the four causes. Fifth, there are three purities of the path of meditation: the nature of the ground and the result, the way in which the adventitious stains of inherent nature are purified from the very beginning. To that, --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཀླན་ཀ་སྤང་ཚུལ་ལོ། དང་པོ་ནི། འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་དག་པ་སྟེ། ཆོས་སོགས་རང་ བཞིན་དག་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ། གཉིས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་ཐ་དད་ དུ་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་སུ་བྱར་མེད་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ མ་ཆུད་ཅིང་དྲག་པའི་ཕྱིར། ཐ་མི་དད་པའི་སྒོ་ནས། དེ་གཉིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཞིང་། བཅད་དུ་ མེད་གཞོམ་དུ་མེད་བཤིག་ཏུ་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ པར་བརྗོད་ཅིང་བསྟན་ཏེ། གཉིས་པ་ལ། འཕགས་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་དག་ཚུལ་དང་། སྒོམ་ ལམ་ཆུང་འབྲིང་སོགས་དགུའི་ཆོས་ཉིད་དག་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི་སློབ་མ་རྒྱུན་ཞུགས་ནས། དགྲ་བཅོམ་བར་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་རང་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱས་དག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རང་ 1-490 གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་ཉམས་ཤིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསེ་རུ་རང་རྒྱལ་གྱི་ཆོས་ ཉིད་དེ། རང་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་དག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ཉོན་ མོངས་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཟུངས་རྟོག་ཉམས་ཤིང་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སར་གནས་ཀྱི་ རྒྱལ་སྲས་ཀྱིས། ཆོས་ཉིད་དེ་རང་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤངས་བྱས་དག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་ ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ལམ་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཉམས་ཤིང་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ བཞིན་ཉིད་དེ་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ ཆགས་དང་བཅས་པ་བརྟེན་ནས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་ས་དགུ་ལ་ནི། སྒོམ་སྤངས་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ དྲི་མ་གཉེན་པོ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་རང་གི་ངོ་སྐལ་ གྱི་སྤང་བྱའི་དྲི་མས་དག་པ་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོས་དག་ཅིང་གསལ་བའི་ ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་ཀླན་ཀ་སྤང་ཚུལ་ནི། གལ་ཏེ་གཉེན་པོ་ཆུང་ངུས་སྤང་བྱ་ཆེན་པོ་དང་། སྤང་ བྱ་ཆུང་ངུ་། གཉེན་པོ་ཆེན་པོས་སེལ་བར་མི་འོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁམས་གཅིག་ན་ཡོད་པའི་ གཉེན་པོས། ཁམས་སུམ་ཆར་གྱི་སྒྲིབ་པ་སེལ་པ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། སྒོམ་ལམ་དེ་དག་ ནི་གང་ཞེ་ན། དྲི་མ་སེལ་ཚུལ་དང་གཉེན་པོར་གྱུར་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པ། དེ་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་ པའི་ལན་བཏབ་དགོས་པ། གླེན་དོགས་སྣང་བ་ཆུང་ངུས་མུན་པ་ཆེན་པོ་དང་། མུན་པ་ཆུང་ངུ་ ནི་སྣང་བ་ཆེན་པོས་སེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དཔེའི་སྤངས་པས་སྐྱོན་མེད་ལ། ཁམས་གཅིག་ ཅིག་ན་ཡོད་པའི་ལམ་ནི་འཇལ་བྱེད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། གཞལ་བྱ་འོད་གསལ་ ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཞིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ དུ་གོམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་ཆར་གྱི་སྒྲིབ་
Chinese
遣除诤论之法 首先，果位涅槃（梵文：Nirvana，指解脱轮回后的境界）的法性是自性清净的，诸法等的自性清净即是如此。因为什么呢？因为二者是一体的缘故，无法将二者分离、区分。因为二者不可分割、没有差别的缘故，不是事物，没有包含且强大。从不相异的角度来说，二者不是他异的，不可分割、不可摧毁、不可破坏。因此，清净的法性被说成并被指出是二者体性相同。其次，有四圣（指声闻、缘觉、菩萨、佛）的法性清净之法，以及小、中等九次第禅定道的法性清净之法。首先，从作为学者的预流果（梵文：Srotapanna，佛教修行 प्रथम फल，须陀洹）到阿罗汉（梵文：Arhat，指断尽烦恼，证得解脱的圣者）之间的法性，是各自断除所应断之物而清净的。因为各自所应断的烦恼衰减、消失的缘故。独觉（梵文：Pratyekabuddha，不依师 обучения самостоятельно 悟道的修行者）的法性，是各自断除所应断之物而清净的。因为各自所应断的烦恼和所知障（梵文：Jnana-avarana， ज्ञान-आवरण，阻碍智慧生起的障碍）以及执著分别衰减、断除的缘故。处于地的菩萨的法性，是各自断除所应断之物而清净的。因为各自所应断的三道（指见道、修道、无学道）之障碍衰减、清净的缘故。佛陀的真如（梵文：Tathata， तथाता，如实不虚的真理）不是在任何时候、任何情况下都完全清净的，因为连同二障（指烦恼障和所知障）的习气一起依靠对治力而断除的缘故。 其次，在三界（指欲界、色界、无色界）九地（指欲界五趣杂居地，色界离生喜乐地、定生喜乐地、离喜妙乐地、舍念清净地，无色界空无边处地、识无边处地、无所有处地、非想非非想处地）中，从最大的对治力到最小的对治力等禅定道的法性，是各自以所应断之垢染而清净的。因为各自以对治力而清净、明晰的缘故。 第三，遣除诤论之法是：如果以小的对治力对治大的所应断之物，以及以大的对治力对治小的所应断之物是不合理的缘故。以存在于一个界（指欲界、色界、无色界）中的对治力，消除三个界的所有障碍也是不合理的缘故。那么，这些禅定道是什么呢？有消除垢染之法和成为对治力之法两种。对此，必须回答驳斥的理由。以微弱的光亮消除巨大的黑暗，以及以巨大的光亮消除微弱的黑暗等比喻来说明，是没有过失的。存在于一个界中的道，是能测量的有境智慧（指能认识的主体）和所测量的光明法界（指所认识的客体），境与有境合一且无二，在平等性中串习，因此能够消除三个界的所有障碍。
English
How to dispel disputes Firstly, the Dharmata (nature of reality) of the resultant Nirvana (liberation from the cycle of rebirth) is pure in its own nature. The self-nature purity of Dharmas (phenomena) and so on is just that. Why? Because they are one, and therefore cannot be separated or distinguished. Because they are indivisible and without distinction, they are not objects, not included, and powerful. From the perspective of non-difference, they are not different, indivisible, indestructible, and unbreakable. Therefore, that pure Dharmata is said and shown to be of the same essence. Secondly, there is the way the Dharmata of the Four Noble Ones (Sravaka, Pratyekabuddha, Bodhisattva, Buddha) is purified, and the way the Dharmata of the nine meditation paths, such as small, medium, etc., is purified. Firstly, the Dharmata from the disciple who has entered the stream (Srotapanna) to the Arhat (one who has attained liberation) is purified by abandoning what is to be abandoned by each. Because the afflictions to be abandoned by each have diminished and disappeared. The Dharmata of the Pratyekabuddha (Solitary Realizer) is purified by abandoning what is to be abandoned by each. Because the afflictions and cognitive obscurations (Jnana-avarana, ज्ञान-आवरण, Obstructions to knowledge) to be abandoned by each have diminished and been abandoned. The Dharmata of the Bodhisattva (enlightenment being) who abides on the Bhumis (grounds) is purified by abandoning what is to be abandoned by each. Because the obscurations of the three paths (path of seeing, path of cultivation, path of no more learning) to be abandoned by each have diminished and been purified. The Suchness (Tathata, तथाता, Thusness) of the Buddha is not completely pure at all times and in all ways, because both obscurations (afflictive and cognitive) along with their habitual tendencies have been abandoned by relying on antidotes. Secondly, in the nine grounds of the three realms (desire realm, form realm, formless realm), the Dharmata of the meditation path, from the greatest of the great antidotes to the smallest of the small, is purified by the defilements to be abandoned by each. Because each is purified and clarified by the antidotes to be abandoned. Thirdly, the way to dispel disputes is: if a small antidote cannot eliminate a great object to be abandoned, and a great antidote cannot eliminate a small object to be abandoned, it is unreasonable. It is also unreasonable to eliminate the obscurations of all three realms with an antidote that exists in one realm. So, what are these meditation paths? There are two ways: the way to eliminate defilements and the way to become an antidote. To this, a response must be given to refute the criticism. There is no fault in dispelling it with examples such as a small light dispelling great darkness and a great light dispelling small darkness. The path that exists in one realm is the knowing consciousness that measures and the clear light Dharmadhatu (realm of phenomena), and the object and the knowing consciousness become one and are accustomed to being equal in non-duality, thus eliminating all the obscurations of the three realms. --------------------------------------------------------------------------------