Tibetan
་གྱི་དོན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཚེ་རབས་དུ་མའི་ཕ་མ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་ཕན་མེད་ན་རང་ཡང་སྲིད་ཞི་ ལས་ཐར་པའི་སྐབས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་བསླབས་ན་གོང་གི་ཕན་ཡོན་རྣམས་མི་ཐོབ་པས་གཞན་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལག་ལེན་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ལ་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་སོ། །སྨོན་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་འདོད་ཀྱི་ལྷག་བསམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། འཇུག་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །དོན་དམ་པ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཚད་མེད་པ་བཞིར་བློ་སྦྱོང་དགོས་པ་ནི། བྱམས་པ་སྙིང་ རྗེ་དགའ་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ་བཞིའོ། །གཞན་ཕན་མེད་ན་རང་ཡང་སྲིད་ཞི་ ལས་ཐར་པའི་སྐབས་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་བསླབས་ན་གོང་གི་ཕན་ཡོན་རྣམས་མི་ཐོབ་པས་གཞན་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལག་ལེན་དངོས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ལ་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་སོ། །སྨོན་པ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་འདོད་ཀྱི་ལྷག་བསམ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ ཚད་མེད་པ་བཞི་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ། འཇུག་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །དོན་དམ་པ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་ཚད་མེད་པ་བཞིར་བློ་སྦྱོང་དགོས་པ་ནི། བྱམས་པ་སྙིང་ རྗེ་དགའ་བ་བཏང་སྙོམས་ཏེ་བཞིའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་བྱམས་པ་ནི་ཡིད་རྩེ་གཅིག་པའི་སྒོ་ནས་འདི་ལྟར་བསམ་སྟེ། མ་གཅིག་གིས། རང་རེ་ལ་གནོད་བྱེད་ལ་སོགས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གི་ཕ་མ་མ་གྱུར་པ་ནི་ གཅིག་ཀྱང་མེད། དེའང་ལན་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་མ་ཤ་སྟག་ཏུ་བྱས་ནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པར་སྐྱོང་བ་དང་། བདེ་སྡུག་གཏམ་ངན་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གང་ལའང་བལྟོས་པ་ ༄༅། །མེད་པར་དཀའ་སྤྱད་དུ་མས་སྐྱོང་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདག་གི་མ་ཡིན་བསྙམས་ནས་དེ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་བར་མཐོང་ནས། སྡུག་བསྔལ་དེ་བསལ་ཞིང་། མ་དེ་རྣམས་ལ་ཕན་ གདགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ། བདག་གི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་བཏངས་ནས། འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ
Chinese
如果问为什么这样说，不是的。因为是多生累劫的父母啊！如果没有利他心，自己也没有从轮回寂灭中解脱的机会。如果不如是修学，就不能获得上述的利益，所以要为利他而发心。对此，实际的行持是世俗和胜义两种。世俗方面，有愿菩提心和行菩提心两种。愿菩提心是：以希望所有众生都由我独自从轮回中解脱的强烈意愿为先导，修持四无量心。行菩提心是修学十度。胜义菩提心是具有空性和慈悲之精华。对此，首先需要修习四无量心，即慈爱、悲心、喜悦、舍心。如果没有利他心，自己也没有从轮回寂灭中解脱的机会。如果不如是修学，就不能获得上述的利益，所以要为利他而发心。对此，实际的行持是世俗和胜义两种。世俗方面，有愿菩提心和行菩提心两种。愿菩提心是：以希望所有众生都由我独自从轮回中解脱的强烈意愿为先导，修持四无量心。行菩提心是修学十度。胜义菩提心是具有空性和慈悲之精华。对此，首先需要修习四无量心，即慈爱、悲心、喜悦、舍心。对此，首先慈爱心是以心专注一境的方式这样思维：一位母亲，所有对我们有害的众生等，没有一个不是我的父母。而且，无数次地做过我的母亲，不顾一切地养育我，不顾一切的快乐和痛苦、坏话等，以无数的辛劳养育的所有众生，想到这些都是我的母亲，看到他们受苦，消除他们的痛苦。为了利益这些母亲，我将自己的身体、受用、善根等一切都布施给这些母亲，直到轮回空尽。
English
If you ask why this is said, it is not. Because they are the parents of many lifetimes! Without altruism, one has no chance to be liberated from samsara and nirvana. If you do not practice in this way, you will not obtain the above benefits, so you must generate the mind for the benefit of others. The actual practice for this is twofold: conventional and ultimate. In the conventional aspect, there are two types of bodhicitta: aspirational bodhicitta and practical bodhicitta. Aspirational bodhicitta is: with the strong intention of wanting all sentient beings to be liberated from samsara by myself alone as the guide, practicing the four immeasurables. Practical bodhicitta is practicing the ten perfections. Ultimate bodhicitta is having the essence of emptiness and compassion. For this, first one needs to train the mind in the four immeasurables, namely, loving-kindness, compassion, joy, and equanimity. Without altruism, one has no chance to be liberated from samsara and nirvana. If you do not practice in this way, you will not obtain the above benefits, so you must generate the mind for the benefit of others. The actual practice for this is twofold: conventional and ultimate. In the conventional aspect, there are two types of bodhicitta: aspirational bodhicitta and practical bodhicitta. Aspirational bodhicitta is: with the strong intention of wanting all sentient beings to be liberated from samsara by myself alone as the guide, practicing the four immeasurables. Practical bodhicitta is practicing the ten perfections. Ultimate bodhicitta is having the essence of emptiness and compassion. For this, first one needs to train the mind in the four immeasurables, namely, loving-kindness, compassion, joy, and equanimity. For this, first, loving-kindness is to think in this way with one-pointed concentration: one mother, all sentient beings who harm us, etc., there is not one who has not been my parents. Moreover, they have been my mothers countless times, raising me without regard for anything, without regard for any happiness or suffering, bad words, etc., all sentient beings who have raised me with countless hardships, thinking of these as my mothers, seeing them suffering, eliminating their suffering. In order to benefit these mothers, I give all my body, possessions, roots of virtue, etc., to these mothers, until samsara is empty.