Tibetan
འ་བྲོད་གཉིས་སྤོང་བྱེད་ཡིན། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་སུ་སྤང་བྱ་དང་། སྤོང་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད། པའོ༑ །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བདུད་བཞིའི་རྣམ་དབྱེ་དང་། སྤོང་ཚུལ་རྣམས་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་པ་བྱས་ཏེ། སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་བཅད་བྱ་གཅོད་བྱེད་གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་ཆེན་པོ་ལ་བཟླ་བར་ བྱའོ །ལྔ་པ་ལྷ་འདྲེ་ཞེས་པ་རྣམ་དབྱེ་དྲུག་སྟེ། མ་གཅིག་གིས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ། ངོ་བོ་གནས་ཚུལ་གྱི་ལྷ་འདྲེ། མཐོང་སྣང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ། རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ། བསླུ་མེད་ལས་དབང་གི་ལྷ་འདྲེ། མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་དྲུག་གོ །དེ་རེ་རེ་ལའང་ལྷ་ཞེས་པ་དང་། འདྲེ་ཞེས་པ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། མཐར་ཐུག་ལ་ནི་ལྷ་ཞེས་པ་དང་། འདྲེ་ཞེས་པ་གཉིས་མེད་པར་ངེས་ ལ༑ འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ནི་ལྷ་ཡང་འདྲེ་ལ་འདྲེ་ཡང་ལྷ་སྟེ་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཤིང་། དེ་ལ་ལྷ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ སྣང་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པའི་གཟུགས་བཟང་ཞིང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་བློ་སྣང་དགའ་ཞིང་དྭང་བ་འགྲོ་བ་དེ་ལ་ལྷ་ཟེར་ལ། གང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་མི་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཡ་ང་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྲོག་ལ་འཚེ་ བའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདྲེ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། ཡང་གང་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དེ་ལ་ལྷ་ཟེར་བ་དང་། གང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་འདྲེ་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་གྱིས་བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ ལྷ་དང་འདྲི་ཟེར་བ་ནི། རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་གཏམ་ཡིན་པས། དོན་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བཟང་པོས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་ལ། ངན་པས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་ཡོད་དེ། དང་པོར་ཕན་བཏགས་ ཀྱང་ཕྱིས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བ་ཡང་མང་ལ། དང་པོར་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་ཕྱིས་ཕན་བཏགས་པ་ཡང་ཡོད་པས་ངེས་པ་མེད་དེ། བཟང་པོའི་ཆགས་ཡུལ་ལྷ་རུ་བྱས་པས་ཀྱང་གནོད་སྐྱེལ་བ་ཡོད། ངན་པ་ཡིད་ལ་མི་འདོད་ འདྲི་བྱས་པས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་ཡོད་པས། ལྷ་ཞེས་པ་དང་འདྲེ་ཞེས་པ་གང་ལ་ཟེར་ངེས་པ་མེད་པས། བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་པ་བཟུང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ པ་ཡིན་པས་དོན་ལ་གནས་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་གཅོད་ཡུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེར་འཛིན་པ་ནི་གཏན་ནས་མི་འདོད་ལ། བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་འདྲེའི་མིང་
Chinese
འ་བྲོད་（藏文）二者是舍弃者。也就是在果位圆满的时候，没有所舍弃和舍弃者二者。帕哦。如是说。这样，将四魔的分类和舍弃方式都很好地认识之后，在心性无生的状态中，修习断除所断和能断二者，是为大自在解脱。第五，神鬼，有六种分类。玛吉（藏文：མ་གཅིག་，意为“独一母亲”，指拉尊玛，藏传佛教女成就者）说：世间遍计所执的神鬼，本体住处的神鬼，显现增益的神鬼，自性俱生的神鬼，不可欺惑业力的神鬼，究竟意义的神鬼，共有六种。这每一种中，都有神和鬼两种。究竟上，神和鬼二者是没有的。对于世间人来说，神也是鬼，鬼也是神，没有定准。其中，第一种，遍计所执的神鬼，是世间人普遍知晓的。其中的神，是指在世间人的显现境中，显现为美好的形象，令人心生欢喜和清净的觉知，称之为神。而对于某人的觉知境中，不悦意、令人恐惧，以形象伤害生命之因，称之为鬼。或者，对谁有利益就称之为神，对谁有害就称之为鬼。世间人仅仅以好坏和利害来称呼神和鬼，这是愚昧之人的臆想，不符合实情。因为好人也会带来损害，坏人也会带来利益。起初带来利益，后来带来损害的情况也很多。起初带来损害，后来带来利益的情况也有，所以没有定准。对好人的贪执视为神，也会带来损害。对坏人的不喜视为鬼，也会带来利益。所以，神和鬼指什么没有定准。仅仅以好坏和利害来执着神和鬼的分别，是世间人普遍增益的，不符合实情。因此，修持断法者们，完全不认可仅仅以利害来执神和鬼。仅仅以好坏和利害来安立神鬼之名
English
The two, 'a and brod (Tibetan)', are what are abandoned. That is, at the time of the fruition, there is no object to be abandoned and no abandoner. Pa'o. Thus it is said. Having thus properly recognized the distinctions of the four maras and the methods of abandoning them, in the state of the unborn nature of mind, one should practice the great self-liberation free from the duality of what is to be cut and the cutter. Fifth, 'gods and demons' has six divisions. Machig (Tibetan: མ་གཅིག་, meaning "one mother," referring to Machig Labdrön, a female Tibetan Buddhist adept) says: gods and demons imputed by the world, gods and demons of essence and abiding, gods and demons of appearance and superimposition, gods and demons of innate nature, gods and demons of unfailing karma, and gods and demons of ultimate meaning, these are six. Each of these has two, a 'god' and a 'demon'. Ultimately, there is definitely no such thing as 'god' and 'demon'. For worldly people, a god is also a demon, and a demon is also a god; there is no certainty. The first of these, the gods and demons imputed by the world, are universally known to worldly people. 'God' refers to a beautiful form that appears in the perceptual field of worldly people, a cognition that is pleasing and pure, which is called a god. 'Demon' refers to whatever causes unpleasantness and fear in someone's cognitive field, and whose form causes harm to life. Or, whoever benefits is called a god, and whoever harms is called a demon. Worldly people call gods and demons based solely on good and bad, benefit and harm, which is the wishful thinking of the ignorant and does not correspond to reality. Because good people can also cause harm, and bad people can also bring benefit. There are many cases where benefit is given at first, but harm is caused later. There are also cases where harm is done at first, but benefit is given later, so there is no certainty. Attachment to good people as gods can also cause harm. Disliking bad people as demons can also bring benefit. Therefore, there is no certainty as to what 'god' and 'demon' refer to. Grasping the distinction between gods and demons based solely on good and bad, benefit and harm, is a superimposition by worldly people and does not correspond to reality. Therefore, those who practice Chöd do not at all accept the idea of grasping gods and demons based solely on benefit and harm. Merely establishing the names of gods and demons based on good and bad, benefit and harm
Tibetan
ཡང་མི་གདགས། སྒྲ་ ༄༅། །ཡང་མི་བསྒྲག་ཅིང་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་བྱའོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཤིང་། དེ་ལ་ལྷ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ སྣང་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པའི་གཟུགས་བཟང་ཞིང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་བློ་སྣང་དགའ་ཞིང་དྭང་བ་འགྲོ་བ་དེ་ལ་ལྷ་ཟེར་ལ། གང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་མི་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཡ་ང་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྲོག་ལ་འཚེ་ བའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདྲེ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། ཡང་གང་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དེ་ལ་ལྷ་ཟེར་བ་དང་། གང་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་དེ་ལ་འདྲེ་ཟེར་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་གྱིས་བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ ལྷ་དང་འདྲི་ཟེར་བ་ནི། རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་གཏམ་ཡིན་པས། དོན་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བཟང་པོས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་ལ། ངན་པས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་ཡོད་དེ། དང་པོར་ཕན་བཏགས་ ཀྱང་ཕྱིས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བ་ཡང་མང་ལ། དང་པོར་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་ཕྱིས་ཕན་བཏགས་པ་ཡང་ཡོད་པས་ངེས་པ་མེད་དེ། བཟང་པོའི་ཆགས་ཡུལ་ལྷ་རུ་བྱས་པས་ཀྱང་གནོད་སྐྱེལ་བ་ཡོད། ངན་པ་ཡིད་ལ་མི་འདོད་ འདྲི་བྱས་པས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་ཡོད་པས། ལྷ་ཞེས་པ་དང་འདྲེ་ཞེས་པ་གང་ལ་ཟེར་ངེས་པ་མེད་པས། བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་པ་བཟུང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ པ་ཡིན་པས་དོན་ལ་གནས་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་གཅོད་ཡུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེར་འཛིན་པ་ནི་གཏན་ནས་མི་འདོད་ལ། བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་འདྲེའི་མིང་ཡང་མི་གདགས། སྒྲ་ ༄༅། །ཡང་མི་བསྒྲག་ཅིང་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་བྱའོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་གནས་ཚུལ་གྱི་ལྷ་འདྲེ་གཉིས་ཀྱི་ལྷ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན་འཁོར་བའི་ལྟ་དང་། འཇིག་རྟེན་ཌཱུ ལས་འདས་པའི་ལྷ་དང་གཉིས། འདས་པའི་ལྷ་ལ་ཡང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་དང་འཁོར་བའི་གནས་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པ་དང་། འཁོར་བའི་གནས་ལས་མ་འདས་པ་དང་གཉིས་ཏེ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ དང་༑ ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་། ཡུམ་ཆེན་མོ་དང་། རྒྱལ་བ་འོད་དཔག་མེད་ལ་སོགས་པ་ནི། འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་གནས་སུ་རང་རང་གི་འཁོར་དང་བཅས་པ་བཞུགས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ གནས་དང་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པའི་ལྷ་ཡིན་ལ། མི་མཇེད་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་བ་ཤཱཀྱ
Chinese
也不安立，声音。 ༄༅། །也应不宣扬，认识到无实义后，将其作为道用。其中，首先所说的遍计所执的“神鬼”，是世间人普遍知晓的。其中，所谓“神”，是指在世间人的显现境中，显现为美好的形象，令人愉悦的、心识的显现，令人欢喜、清净的行者，称之为“神”。而对于谁的心识境中，显现为丑陋、令人不悦、使人产生恐惧的形象，并成为威胁生命的因缘者，则称之为“鬼”。或者，对谁施予利益，就称之为“神”；对谁制造损害，就称之为“鬼”。这仅仅是世间人根据好坏和利害来称呼神和鬼，这是愚昧者的一厢情愿，并非实情。因为好人也会制造损害，坏人也会施予利益。起初施予利益，后来却带来损害的情况也很多；起初制造损害，后来却施予利益的情况也有，所以没有定准。即使将好人执着的对象视为神，也会带来损害；即使将坏人视为令人不悦的鬼，也会施予利益。因此，所谓“神”和“鬼”是指什么，并没有确定的说法。仅仅根据好坏和利害就执着神鬼的分别，这是世间人普遍的妄加臆断，并非实情。因此，修持施身法的人们，完全不应将仅仅施予利益和制造损害者执为神鬼，也不应仅仅根据好坏和利害来安立神鬼之名，声音。 ༄༅། །也应不宣扬，认识到无实义后，将其作为道用。第二，关于自性住性的神鬼，神有两种：世间轮回的神和超越世间的神。超越的神也有两种：既超越轮回的因果和轮回的处所，以及不超越轮回的处所。也就是，金刚持大尊、十方诸佛、大佛母、怙主无量光佛等，在密严刹土的处所，与各自的眷属一同安住，这是既超越世间的处所和因果二者的神。而在此娑婆世界，薄伽梵释迦牟尼佛
English
Also, do not establish. Sound. ༄༅། །Also, one should not proclaim and, having understood it to be unreal, should take it as the path. Furthermore, the so-called gods and demons of the first category, those that are imputed, are widely known to all worldly people. In this context, the term "god" refers to a form that appears good and pleasing in the perceptual field of worldly beings, a mental image that is joyful and pure. Those who move in such a way are called gods. On the other hand, whatever form is unpleasant and displeasing in someone's mental field, causing fear and acting as a condition that harms life, is called a demon. Moreover, those who bestow benefit are called gods, and those who cause harm are called demons. However, the fact that worldly people call gods and demons based solely on good and bad, benefit and harm, is merely the wishful thinking of the ignorant and is not based on reality. For even good people can cause harm, and bad people can bestow benefit. It is also common for those who initially bestow benefit to later cause harm, and for those who initially cause harm to later bestow benefit. Therefore, there is no certainty. Even if one considers a beloved object of a good person to be a god, it can still cause harm. Even if one considers a bad person to be an undesirable demon, they can still bestow benefit. Thus, there is no definite way to determine what is meant by "god" and "demon." The notion of distinguishing between gods and demons based solely on good and bad, benefit and harm, is a fabrication by worldly people and is not based on reality. Therefore, those who practice Chö completely reject the idea of considering those who merely bestow benefit or cause harm as gods and demons. They also do not establish the names of gods and demons based solely on good and bad, benefit and harm. Sound. ༄༅། །Also, one should not proclaim and, having understood it to be unreal, should take it as the path. Secondly, concerning the gods and demons of intrinsic nature, there are two types of gods: worldly gods of samsara and gods who transcend the world. Among the transcendent gods, there are those who have transcended both the causes and effects of samsara and the place of samsara, and those who have not transcended the place of samsara. For example, the Great Vajradhara, the Buddhas of the ten directions, the Great Mother, and the Victorious Amitabha, along with their retinues, reside in the Akaniṣṭha Ghanavyūha realm. These are gods who have transcended both the place and the causes and effects of the world. In this realm of the Sahā world, the Bhagavan Victorious Shakyamuni