Tibetan
་པས་བདག་འཛིན་གྱི་སྙེམས་རྩ་ཇེ་ཉུང་དུ་སོང་ནས། བདག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བ་ཚོགས་ལམ་ལ་སོགས་ལམ་རིམ་པར་བགྲོད་པ་དང༌། བསྙེམ་བྱའི་བདུད་ཆོད་ཅིང་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་ བ་དུས་མཚུངས་ཏེ། བསྙེམ་བྱའི་བདུད་མ་ཆོད་ན་ལམ་བགྲོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། བསྙེམ་བྱ་ལམ་གྱི་བདུད་ནི་དང་པོ་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་ནས་མཐོང་ལམ་གྱི་བར་དུ་ངེས་པར་གཅོད་དགོས་ཏེ། མཐོང་ལམ་ན་བདེན་ འཛིན་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་མེད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བློ་སྦྱོང་དགོས། སྐྱེམས་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། བསྙེམ་བྱ་སྙེམས་བྱེད་གཉིས། དེ་ཡང་བསྙེམ་བྱ་མ་རིག་པ་སྟེ་བདེན་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་སྤང་བྱ་ཡིན་ ལ༑ སྙེམས་བྱེད་མ་རིག་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ནི་སྤོང་བྱེད་ཡིན་པས་དེ་སྤང་མི་དགོས་ལ། སྤངས་ཀྱང་སྤང་མི་ཐུབ་བོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་གཅོད་ལ་འཇུག་པ་ནས་མ་རིག་པའི་སེམས་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདག་འཛིན། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གཞི་མ། བློ་འཁྲུལ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་བསྙེམ་བྱ་མ་རིག་མུན་པའི་སེམས་དེ་ནི། རང་རིག་ སེམས་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཅོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོ་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་ནས་བདག་འཛིན་མ་རིག་པའི་སྙེམས་ཀྱི་རྩ་བ་དེ་ཤེས་པར་གལ་ཆེ་ལ། དང་པོ་ནས་མ་རིག་པ་སིང་ངེར་ཆོད་པ་མི་འོངས་ཏེ། བདག་ མེད་ལ་རྒྱུན་དུ་བློ་སྦྱངས་པས་བདག་འཛིན་གྱི་སྙེམས་རྩ་ཇེ་ཉུང་དུ་སོང་ནས། བདག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བ་ཚོགས་ལམ་ལ་སོགས་ལམ་རིམ་པར་བགྲོད་པ་དང༌། བསྙེམ་བྱའི་བདུད་ཆོད་ཅིང་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་ བ་དུས་མཚུངས་ཏེ། བསྙེམ་བྱའི་བདུད་མ་ཆོད་ན་ལམ་བགྲོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། བསྙེམ་བྱ་ལམ་གྱི་བདུད་ནི་དང་པོ་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་ནས་མཐོང་ལམ་གྱི་བར་དུ་ངེས་པར་གཅོད་དགོས་ཏེ། མཐོང་ལམ་ན་བདེན་ འཛིན་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་མེད་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བློ་སྦྱོང་དགོས། སྐྱེམས་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། བསྙེམ་བྱ་སྙེམས་བྱེད་གཉིས། དེ་ཡང་བསྙེམ་བྱ་མ་རིག་པ་སྟེ་བདེན་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་སྤང་བྱ་ཡིན་ ལ༑ སྙེམས་བྱེད་མ་རིག་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ནི་སྤོང་བྱེད་ཡིན་པས་དེ་སྤང་མི་དགོས་ལ། སྤངས་ཀྱང་སྤང་མི་ཐུབ་བོ། །སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ ཉམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཤར་བའི་ཚེ་དེའི་སྣ་ལ་དགའ་བྲོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་སྐྱེས་ནས་འོངས་བས། སངས་རྒྱས་
Chinese
因此，随着我执的骄慢之根逐渐减少，无我的智慧逐渐增长，从而次第行进于资粮道等道位。降伏所应降伏的魔障和生起功德是同时的，因为不降伏所应降伏的魔障就无法行进于道。所应降伏的道之魔障，必须从最初进入佛法到见道之间加以断除。即使在见道位，虽然没有了实执烦恼的根本，但在未成佛之前，仍需修习。骄慢也有两种，即所应骄慢和能骄慢。其中，所应骄慢是无明，也就是实执的根本，是应断除的；能骄慢是了知无明的自证智慧，是断除者，因此不必断除，即使想断除也无法断除。也就是说，从最初开始断除时，与无明之心一同生起的我执，是一切过患的根本，是一切分别念产生的根源，是迷惑心识并产生一切烦恼的所应骄慢的无明黑暗之心，必须以自证心识的智慧来断除。因此，从最初进入佛法开始，认识到我执无明的骄慢之根非常重要。但从一开始就彻底断除无明是不可能的，因为通过不断修习无我，我执的骄慢之根逐渐减少，无我的智慧逐渐增长，从而次第行进于资粮道等道位。降伏所应降伏的魔障和生起功德是同时的，因为不降伏所应降伏的魔障就无法行进于道。所应降伏的道之魔障，必须从最初进入佛法到见道之间加以断除。即使在见道位，虽然没有了实执烦恼的根本，但在未成佛之前，仍需修习。骄慢也有两种，即所应骄慢和能骄慢。其中，所应骄慢是无明，也就是实执的根本，是应断除的；能骄慢是了知无明的自证智慧，是断除者，因此不必断除，即使想断除也无法断除。当能骄慢的体性，即从觉性智慧中生起证悟无我的特殊体验时，就会自然而然地产生上述的喜悦等功德。成佛
English
Therefore, as the root of pride in self-grasping gradually diminishes, the wisdom of selflessness gradually increases, thereby progressing step by step on the paths such as the accumulation path. Subduing the demons to be subdued and generating merits occur simultaneously, because if the demons to be subdued are not subdued, one cannot progress on the path. The demons of the path to be subdued must be eliminated from the initial entry into the Dharma up to the path of seeing. Even on the path of seeing, although the root of clinging to reality and afflictions is absent, one still needs to practice until Buddhahood is attained. There are also two types of pride: that which should be taken pride in and that which takes pride. Among them, that which should be taken pride in is ignorance, which is the root of clinging to reality and should be abandoned; that which takes pride is the self-aware wisdom that knows ignorance, which is the eliminator, so it does not need to be abandoned, and even if one wants to abandon it, it cannot be abandoned. That is to say, from the very beginning of engaging in elimination, the self-grasping that arises together with the mind of ignorance is the root of all faults, the source of all conceptual thoughts, and the mind of ignorance and darkness that confuses the mind and generates all afflictions, which should be taken pride in, must be eliminated by the wisdom of self-aware mind. Therefore, from the very beginning of entering the Dharma, it is very important to recognize the root of pride in self-grasping ignorance. However, it is impossible to completely eliminate ignorance from the beginning, because through continuous practice of selflessness, the root of pride in self-grasping gradually diminishes, and the wisdom of selflessness gradually increases, thereby progressing step by step on the paths such as the accumulation path. Subduing the demons to be subdued and generating merits occur simultaneously, because if the demons to be subdued are not subdued, one cannot progress on the path. The demons of the path to be subdued must be eliminated from the initial entry into the Dharma up to the path of seeing. Even on the path of seeing, although the root of clinging to reality and afflictions is absent, one still needs to practice until Buddhahood is attained. There are also two types of pride: that which should be taken pride in and that which takes pride. Among them, that which should be taken pride in is ignorance, which is the root of clinging to reality and should be abandoned; that which takes pride is the self-aware wisdom that knows ignorance, which is the eliminator, so it does not need to be abandoned, and even if one wants to abandon it, it cannot be abandoned. When the nature of that which takes pride, that is, when a special experience of realizing selflessness arises from the wisdom of awareness, the aforementioned merits of joy and so on will naturally arise. Buddhahood
Tibetan
འཐོབ་ཏུ་མི་སྟེར་བས་ན་འབྲས་བུའི་བདུད་ཟེར་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་ བུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་པས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བོགས་འདོན་པར་བྱས་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དགའ་བྲོད་སྐྱེ་བ་དེ་སྤང་མི་དགོས་ལ། སྤངས་ཀྱང་སྤང་མི་ཐུབ་ཅིང་། དཔེར་ན་དྲོད་ ༄༅། །རླན་དང་འཕྲད་ན་ལོ་ཏོག་བཀག་པས་མི་ཐུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ།ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བ་འགོག་མི་དགོས་ཤིང་། ཡོན་ཏན་ཅི་ཤར་ཅི་བྱུང་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བར་ བྱའོ༑ །དེ་ཡང་ཐོགས་བཅས་དང་ཐོགས་མེད་གཉིས་སྤང་བྱ་ཡིན་ལ། སྙེམས་བྱེད་དང་དགའ་བྲོད་གཉིས་སྤོང་བྱེད་ཡིན། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་སུ་སྤང་བྱ་དང་། སྤོང་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད། པའོ༑ །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བདུད་བཞིའི་རྣམ་དབྱེ་དང་། སྤོང་ཚུལ་རྣམས་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་པ་བྱས་ཏེ། སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་བཅད་བྱ་གཅོད་བྱེད་གཉིས་མེད་རང་གྲོལ་ཆེན་པོ་ལ་བཟླ་བར་ བྱའོ །ལྔ་པ་ལྷ་འདྲེ་ཞེས་པ་རྣམ་དབྱེ་དྲུག་སྟེ། མ་གཅིག་གིས། འཇིག་རྟེན་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ། ངོ་བོ་གནས་ཚུལ་གྱི་ལྷ་འདྲེ། མཐོང་སྣང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ། རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ། བསླུ་མེད་ལས་དབང་གི་ལྷ་འདྲེ། མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་དྲུག་གོ །དེ་རེ་རེ་ལའང་ལྷ་ཞེས་པ་དང་། འདྲེ་ཞེས་པ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། མཐར་ཐུག་ལ་ནི་ལྷ་ཞེས་པ་དང་། འདྲེ་ཞེས་པ་གཉིས་མེད་པར་ངེས་ ལ༑ འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ནི་ལྷ་ཡང་འདྲེ་ལ་འདྲེ་ཡང་ལྷ་སྟེ་ངེས་པ་མེད་དོ། །སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ ཉམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཤར་བའི་ཚེ་དེའི་སྣ་ལ་དགའ་བྲོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་སྐྱེས་ནས་འོངས་བས། སངས་རྒྱས་འཐོབ་ཏུ་མི་སྟེར་བས་ན་འབྲས་བུའི་བདུད་ཟེར་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་ བུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་པས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བོགས་འདོན་པར་བྱས་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དགའ་བྲོད་སྐྱེ་བ་དེ་སྤང་མི་དགོས་ལ། སྤངས་ཀྱང་སྤང་མི་ཐུབ་ཅིང་། དཔེར་ན་དྲོད་ ༄༅། །རླན་དང་འཕྲད་ན་ལོ་ཏོག་བཀག་པས་མི་ཐུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ།ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བ་འགོག་མི་དགོས་ཤིང་། ཡོན་ཏན་ཅི་ཤར་ཅི་བྱུང་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ལམ་དུ་ཁྱེར་བར་ བྱའོ༑ །དེ་ཡང་ཐོགས་བཅས་དང་ཐོགས་མེད་གཉིས་སྤང་བྱ་ཡིན་ལ། སྙེམས་བྱེད་དང་དག
Chinese
因为不让获得，所以称为果魔。像前面所说的梦幻一样，如果将它作为道用，就能发挥一切功德的作用，从而成办利益众生的事业。因此，像这样的喜悦和欢喜的生起，不需要断除，即使想断也断不了。例如，热 如果与湿气相遇，就像无法阻止庄稼生长一样，不需要阻止功德圆满的生起。无论生起什么功德，都应像幻化一样作为道用。 也就是说，有执著和无执著二者是应断除的，骄慢和喜悦欢喜二者是断除的方法。也就是说，在果位圆满的时候，没有应断除的和断除的方法。 吧。”如是说。像这样，在很好地认识四魔的分类和断除方法之后，应当在心性无生之中，修习断者与所断二者皆无的自解脱大境界。 第五，神鬼，有六种分类。嘛吉说：世间遍计的神鬼，本体处所的神鬼，显现妄执的神鬼，自性俱生的神鬼， 不欺惑业力的神鬼，究竟意义的神鬼，共有六种。其中每一种都有神和鬼两种，究竟而言，神和鬼二者是没有差别的。 对于世间人来说，神也是鬼，鬼也是神，没有确定的说法。骄慢的本体，是从明觉智慧中证悟无我的 特殊体验生起之时，随之而来的是喜悦欢喜的功德，如前所述。因为不让获得佛果，所以称为果魔。像前面所说的梦幻一样，如果将它作为道用，就能发挥一切功德的作用，从而成办利益众生的事业。因此，像这样的喜悦和欢喜的生起，不需要断除，即使想断也断不了。例如，热 如果与湿气相遇，就像无法阻止庄稼生长一样，不需要阻止功德圆满的生起。无论生起什么功德，都应像幻化一样作为道用。 也就是说，有执著和无执著二者是应断除的，骄慢和喜悦欢喜二者是断
English
Because it does not allow attainment, it is called the demon of fruition. Like the dream and illusion mentioned above, if it is taken as the path, it will enhance all qualities and accomplish the benefit of beings. Therefore, such joy and delight do not need to be abandoned, and even if one tries to abandon them, one cannot. For example, warmth If it encounters moisture, just as it is impossible to stop the growth of crops, it is not necessary to prevent the arising of perfect qualities. Whatever qualities arise, they should be taken as the path like an illusion. That is to say, attachment and non-attachment are both to be abandoned, while pride and joy are the means of abandonment. That is to say, at the time of complete fruition, there is neither what is to be abandoned nor the means of abandonment. ” Thus it is said. Having thus clearly recognized the classifications of the four demons and the methods of abandonment, one should practice in the unborn nature of mind, the great self-liberation in which there is no cutter or cut. Fifth, gods and demons, there are six categories. Machig said: Gods and demons of worldly imputation, gods and demons of essence and location, gods and demons of perceived delusion, gods and demons of innate nature, Gods and demons of unerring karma, and gods and demons of ultimate meaning, there are six in total. Each of these has two, gods and demons. Ultimately, there is no difference between gods and demons. For worldly people, gods are also demons, and demons are also gods, there is no certainty. The essence of pride is the realization of selflessness from the wisdom of awareness. When a special experience arises, the qualities of joy and delight, as mentioned above, arise along with it. Because it does not allow the attainment of Buddhahood, it is called the demon of fruition. Like the dream and illusion mentioned above, if it is taken as the path, it will enhance all qualities and accomplish the benefit of beings. Therefore, such joy and delight do not need to be abandoned, and even if one tries to abandon them, one cannot. For example, warmth If it encounters moisture, just as it is impossible to stop the growth of crops, it is not necessary to prevent the arising of perfect qualities. Whatever qualities arise, they should be taken as the path like an illusion. That is to say, attachment and non-attachment are both to be abandoned, while pride and joy are the means of aband