Tibetan
་ཤུགས་ལ་འཆར་བ་དང་འདྲ། འོ་ན་རྣམ་རྟོག་ཤར་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ག་རང་དུ་བཞག་པས་རང་སར་ཡལ་ནས་འགྲོ། དྲན་ པ་དང་རྟོག་པ་འདི་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱིས་སྤང་བར་འདོད། སེམས་ཙམ་པས་དགག་པར་འདོད། ཕར་ཕྱིན་པས་བཤིག་པར་འདོད། གསང་སྔགས་པས་བསྒྱུར་བར་འདོད། དབུ་མ་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་ འདོད༑ ཕྱག་ཆེན་པས་སྣང་བ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བར་འདོད། རྫོགས་ཆེན་པས་ཡེ་གྲོལ་དུ་འདོད། དེ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་ཟིན་ན། ཐམས་ཅད་ལ་གཉིས་འཛིན་གྱི་གོལ་ས་རེ་ཡོད་ པ་ཡིན། གཅོད་ཡུལ་པས་བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་གང་ཡང་ཆེད་དུ་མི་སྤང་། མི་འགོག །མི་བཤིག །མི་བསྒྱུར། མི་སྟོང་། རྒྱས་མི་འདེབས། ཡེ་གྲོལ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་དུ་འཇོག །འཇོག་ ཅེས་པའང་ཚིག་བླ་དྭགས་ཡིན། འཇོག་དང་མི་འཇོག་གང་ཡང་མེད་དེ། ཟབ་དོན་ལས། རང་བཞིན་ཤེས་ནོས་སྤང་བསྒྱུར་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་སོ། ཇི་ སྐད་དུ། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །འོ་ན་གང་སྙམ་ན། གཅོད་ཡུལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་བསྒོམ། མི་རྟོག་པའང་མི་བསྒོམ། བཟང་རྟོག་ལ་ སོགས་པའི་རྟེན་གང་ཡང་མི་བསྒོམ། རྣམ་རྟོག་ངན་པ་ལ་སོགས་གང་ཡང་མི་སྤོང་། ཡིད་ལའང་མི་བྱ། གཉིས་འཛིན་གྱི་བློ་སྤོང་དགོས་བསམ་ཡང་གཉིས་འཛིན་ཡིན། ཡང་ཁོ་རང་སྟོང་པར་འདུག་གམ། ༄༅། །མི་རྟོག་པ་འདུག་གམ། ཡོན་ཏན་འཆར་རམ། སྐྱོན་འཆར་རམ། གནས་སམ། འགྱུ་འམ། དབང་པོ་ལྔ་ལ་རྒྱུའམ། མི་རྒྱུའམ། གང་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་བྱེད་དུ་འཇུག །གཉིས་ འཛིན་དང་བྲལ་ན་ཡེ་ཤེས་ཤུགས་ཀྱི་མི་འཆར་བའི་དབང་མེད། སྤྲིན་དེངས་ན་ཉི་མ་ཤུགས་ལ་འཆར་བ་དང་འདྲ། འོ་ན་རྣམ་རྟོག་ཤར་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ག་རང་དུ་བཞག་པས་རང་སར་ཡལ་ནས་འགྲོ། དྲན་ པ་དང་རྟོག་པ་འདི་ཉན་རང་གཉིས་ཀྱིས་སྤང་བར་འདོད། སེམས་ཙམ་པས་དགག་པར་འདོད། ཕར་ཕྱིན་པས་བཤིག་པར་འདོད། གསང་སྔགས་པས་བསྒྱུར་བར་འདོད། དབུ་མ་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་ འདོད༑ ཕྱག་ཆེན་པས་སྣང་བ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བར་འདོད། རྫོགས་ཆེན་པས་ཡེ་གྲོལ་དུ་འདོད། དེ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མ་ཟིན་ན། ཐམས་ཅད་ལ་གཉིས་འཛིན་གྱི་གོལ་ས་རེ་ཡོད་ པ་ཡིན། གཅོད་ཡུལ་པས་བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་གང་ཡང་ཆེད་དུ་མི་སྤང་། མི་འགོག །མི་བཤིག །མི་བསྒྱུར། མི་སྟོང་། རྒྱས་མི་འདེབས། ཡེ་གྲོལ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ང
Chinese
就像自发显现一样。那么，如果生起分别念该怎么办呢？就那样放着，它自己就会消失。声闻和独觉认为应该断除念头和分别。唯识宗认为应该遮止。般若乘认为应该摧毁。密宗认为应该转变。中观宗认为本体自性是空。大手印认为应该将显现转化为道用。大圆满认为应该原始解脱。如果所有这些没有被通达实相的上师所掌握，那么一切都会有二取执着的过失。施身法行者对好念头和坏念头都不特意断除，不阻止，不摧毁，不转变，不空掉，不滋长，安住在原始解脱自性未成立的状态中。所谓“安住”也只是一个说法而已。安住和不安住都是没有的。甚深义中说：认识自性是断除转变一切中最殊胜的。如是说：胜义谛不是意识的行境，意识被认为是世俗谛。是故。那么，怎么想呢？施身法大手印是不修空性，也不修无分别。好念头等等的所依也不修。坏分别念等等什么也不断除，也不作意。即使想着要断除二取执着的念头，也是二取执着。那么，它自己是安住于空性中吗？ 无分别念安住吗？功德显现吗？过失显现吗？安住吗？动摇吗？五根起作用吗？不起作用吗？无论如何做，都任其自然。如果远离二取执着，就无法阻止智慧自发显现。就像乌云消散，太阳自发显现一样。那么，如果生起分别念该怎么办呢？就那样放着，它自己就会消失。声闻和独觉认为应该断除念头和分别。唯识宗认为应该遮止。般若乘认为应该摧毁。密宗认为应该转变。中观宗认为本体自性是空。大手印认为应该将显现转化为道用。大圆满认为应该原始解脱。如果所有这些没有被通达实相的上师所掌握，那么一切都会有二取执着的过失。施身法行者对好念头和坏念头都不特意断除，不阻止，不摧毁，不转变，不空掉，不滋长，安住在原始解脱自性未成立的状态中。
English
It's like arising spontaneously. So, what should one do if conceptual thoughts arise? Just leave it as it is, and it will vanish on its own. Shravakas and Pratyekabuddhas believe that thoughts and concepts should be abandoned. Cittamatrins believe that they should be refuted. Prajnaparamita practitioners believe that they should be destroyed. Tantrikas believe that they should be transformed. Madhyamikas believe that their essence is emptiness. Mahamudra practitioners believe that appearances should be taken as the path. Dzogchen practitioners believe in primordial liberation. If all of these are not mastered by a guru who has realized the true nature, then all will have the fault of dualistic clinging. Chöd practitioners do not intentionally abandon good or bad thoughts, do not prevent, do not destroy, do not transform, do not empty, do not cultivate, but leave them in a state where primordial liberation is not established. The term "leaving" is just a figure of speech. There is neither leaving nor not leaving. In the profound meaning, it is said that recognizing one's own nature is the most supreme of all abandoning and transforming. As it is said: Ultimate truth is not the object of the mind. The mind is considered to be conventional truth. Therefore. So, what should one think? Chöd Mahamudra does not meditate on emptiness, nor does it meditate on non-conceptuality. It does not meditate on any support such as good thoughts. It does not abandon anything such as bad conceptual thoughts, nor does it pay attention to them. Even thinking of abandoning dualistic clinging is dualistic clinging. So, does it abide in emptiness itself? Does non-conceptuality abide? Do qualities arise? Do faults arise? Does it abide? Does it move? Do the five senses function? Do they not function? Whatever it does, let it do. If one is free from dualistic clinging, there is no way to prevent wisdom from arising spontaneously. It's like when the clouds clear, the sun arises spontaneously. So, what should one do if conceptual thoughts arise? Just leave it as it is, and it will vanish on its own. Shravakas and Pratyekabuddhas believe that thoughts and concepts should be abandoned. Cittamatrins believe that they should be refuted. Prajnaparamita practitioners believe that they should be destroyed. Tantrikas believe that they should be transformed. Madhyamikas believe that their essence is emptiness. Mahamudra practitioners believe that appearances should be taken as the path. Dzogchen practitioners believe in primordial liberation. If all of these are not mastered by a guru who has realized the true nature, then all will have the fault of dualistic clinging. Chöd practitioners do not intentionally abandon good or bad thoughts, do not prevent, do not destroy, do not transform, do not empty, do not cultivate, but leave them in a state where primordial liberation is not established.
Tibetan
ང་དུ་འཇོག །འཇོག་ ཅེས་པའང་ཚིག་བླ་དྭགས་ཡིན། འཇོག་དང་མི་འཇོག་གང་ཡང་མེད་དེ། ཟབ་དོན་ལས། རང་བཞིན་ཤེས་ནོས་སྤང་བསྒྱུར་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གསུངས་སོ། ཁྱད་པར་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ལ་ལམ་བྱས་ནས་ཀུན་ རྫོབ་དགེ་བ་ཙམ་བསྒྲུབ་ན་མུ་བཞིའི་གནས་སུ་གོལ། དགེ་བ་སྤངས་ན་དུད་འགྲོར་གོལ། དེ་ནི་ཀུན་གཞི་བསྒོམས་པ་ཡིན། སྒོ་ལྔ་དྭངས་གསལ་མ་བཅོས་པ་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ནས་བསྒོམས་ན་གཟུགས་ཁམས་སུ་ གོལ༑ དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སམ། །སེམས་ཀུན་རྫོབ་པ་བསྒོམས་པ་ཡིན། །ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ཤར་གྲོལ་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམས་ན་འདོད་ཁམས་སུ་གོལ། དེ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་བསྒོམས་པ་ ཡིན་ཏེ། ཨཱརྱ་དེ་བས། ཕྱི་ནང་ལྷ་འདྲེ་འཁོར་དང་འདས། །སྣང་དང་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི། །གཉིས་སྣང་བྲལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །དགོངས་པ་མ་ནོར་མ་བཅོས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལས་གཞན་མི་ སྨྲའོ༑ །ཤེས་རབ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཐབས་ལ་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ཨཱ ཪྻ ་དེ་བས། འོན་ཀྱང་ཐབས་ལ་མ་བརྟེན་པར། ཤེས་རབ་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །སོ་ནམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི། །ལོ་ཏོག་མི་འབྱུང་བ་ དང་མཚུངས། །ཞེས་སྦྱིན་པ་ནས་བསམ་གཏན་བར་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་རྫོགས་དགོས་ཏེ། སྡུད་པ་ལས། ཇི་སྲིད་དགེ་བའི་རྩ་བ་མ་རྫོགས་པར། །དེ་སྲིད་སྟོང་ཉིད་དམ་པ་ཐོབ་མི་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་ སོ༑ །དེ་ཡང་དགེ་རྩ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ལས་ལྷག་པ་མེད་པས་ཟུང་འབྲེལ་དུ་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། ས་ར་ཧས། སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞུགས་གང་། །དེས་ནི་ལམ་མཆོག་རྙེད་ ༄༅། །པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་སེམས་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ལ་ལམ་བྱས་ནས་ཀུན་ རྫོབ་དགེ་བ་ཙམ་བསྒྲུབ་ན་མུ་བཞིའི་གནས་སུ་གོལ། དགེ་བ་སྤངས་ན་དུད་འགྲོར་གོལ། དེ་ནི་ཀུན་གཞི་བསྒོམས་པ་ཡིན། སྒོ་ལྔ་དྭངས་གསལ་མ་བཅོས་པ་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ནས་བསྒོམས་ན་གཟུགས་ཁམས་སུ་ གོལ༑ དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སམ། །སེམས་ཀུན་རྫོབ་པ་བསྒོམས་པ་ཡིན། །ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ཤར་གྲོལ་ལ་ལམ་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམས་ན་འདོད་ཁམས་སུ་གོལ། དེ་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་བསྒོམས་པ་ ཡིན་ཏེ། ཨཱརྱ་དེ་བས། ཕྱི་ནང་ལྷ་འདྲེ་འཁོར་དང་འདས། །སྣང་དང་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི། །གཉིས་སྣང་བྲལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །དགོངས་པ་མ་ནོར་མ་བཅོས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལས་གཞན་མི་ སྨྲའོ༑ །ཤེས་རབ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཐབས་ལ་བསྟན་པ་ནི། ཡང་ཨཱ ཪྻ ་དེ་བས། འོན་ཀྱང་ཐ
Chinese
我置于何处？“置” 也是赘词。置与不置皆无有。甚深义中说，自性知乃舍弃转变一切之胜妙。特别是，仅仅将不作意之心作为道，而仅修 世俗善业，则误入四边之处。舍弃善业，则误入畜生道。那是修习阿赖耶识。将五根清净无为作为道而修习，则误入色界。 那是修习阿赖耶识的识，或者说是修习世俗心。将六识作为对境，以任运自解脱作为道而修习，则误入欲界。那是修习五根的识。 圣天说：“内外天魔眷属及逝者，显现与空性等等的，离二取相乃佛陀的，无谬无改之意。”除此以外我不 说。指示使智慧现前之方便，又，圣天说：“然而不依靠方便，智慧不会现前。如同未事先耕耘的，不生出庄稼一般。”需要圆满布施乃至禅定的善根，摄略中说：“只要善根未圆满，彼时不得胜妙空性。” 又，一切善根中，无有胜过二菩提心者，故需双运修习。萨ra哈说：“离悲心而入空性者，彼不得胜道。” 特别地，仅仅将不作意之心作为道，而仅修 世俗善业，则误入四边之处。舍弃善业，则误入畜生道。那是修习阿赖耶识。将五根清净无为作为道而修习，则误入色界。 那是修习阿赖耶识的识，或者说是修习世俗心。将六识作为对境，以任运自解脱作为道而修习，则误入欲界。那是修习五根的识。 圣天说：“内外天魔眷属及逝者，显现与空性等等的，离二取相乃佛陀的，无谬无改之意。”除此以外我不 说。指示使智慧现前之方便，又，圣天说：“然而不依靠方便，
English
Where do I place it? "Place" Is also a superfluous word. There is neither placing nor not placing. In the profound meaning, it is said that knowing the nature is the best of abandoning and transforming everything. In particular, if one only takes the non-conceptual mind as the path and only cultivates Conventional virtue, then one goes astray into the realm of the four extremes. If one abandons virtue, one goes astray into the animal realm. That is cultivating the alaya. If one cultivates the five senses, clear and unadulterated, as the path, then one goes astray into the form realm. That is cultivating the consciousness of the alaya, or cultivating the conventional mind. If one takes the six aggregates as the object and cultivates spontaneous liberation as the path, then one goes astray into the desire realm. That is cultivating the consciousness of the five senses. Aryadeva said, "Inner and outer gods, demons, retinue, and the deceased, appearances and emptiness, etc., the absence of dualistic appearance is the Buddha's, unerring and unaltered intention." I do not speak of anything else. Showing the means to make wisdom manifest, again, Aryadeva said, "However, without relying on means, wisdom will not manifest. Just as without prior plowing, crops will not arise." It is necessary to perfect the roots of virtue from generosity to meditation. The Compendium says, "As long as the roots of virtue are not perfected, one will not attain the supreme emptiness." It is said. Moreover, among all the roots of virtue, there is none greater than the two bodhicitta minds, so they must be cultivated in union. Saraha said, "Whoever enters emptiness without compassion, does not find the supreme path." In particular, if one only takes the non-conceptual mind as the path and only cultivates Conventional virtue, then one goes astray into the realm of the four extremes. If one abandons virtue, one goes astray into the animal realm. That is cultivating the alaya. If one cultivates the five senses, clear and unadulterated, as the path, then one goes astray into the form realm. That is cultivating the consciousness of the alaya, or cultivating the conventional mind. If one takes the six aggregates as the object and cultivates spontaneous liberation as the path, then one goes astray into the desire realm. That is cultivating the consciousness of the five senses. Aryadeva said, "Inner and outer gods, demons, retinue, and the deceased, appearances and emptiness, etc., the absence of dualistic appearance is the Buddha's, unerring and unaltered intention." I do not speak of anything else. Showing the means to make wisdom manifest, again, Aryadeva said, "However, without relying on means,