Tibetan
རོལ་ན། །བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་པ་ཐག་གིས་ཆོད། །ཅེས་ཀ་དག་དང་། གདོད་མ་དང་། ཡེ་ཞེས་པ་རྣམས་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། གདོད་ནས་སེམས་ཁོ་རང་ཡེ་དག་ཡིན་པ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་ཅེས་པ་དང་། མ་བསྒོམ་མ་དཔྱོད་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་བྱས་པའི་ཚེ། བློ་ཆུང་བ་རྣམས་གདོད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་ལ་བསྐྲགས་ནས་བློས་བྱས་དུ་མ་ཞིག་བསྒོམ། འགའ་ཞིག་གིས་ལུང་དང་རིགས་པའི་འཐད་འཐད་མང་པོར་ བསྒྲིགས་ནས་དཔྱད། རེས་འགས་སྟོང་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན། རེས་འགས་ཞི་གནས་གཏིང་པོ་ཞིག་ལ་སེམས་འཛིན་ནས་ལོག་པའི་ལྟ་སྒོམ་དུ་མ་ཞིག་ལ་ཡིད་བརྟན་འཆའ་ཞིང་། གདོད་ནས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་མ་ ཤེས་ཏེ། སྟོང་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྒོམ་ན། ད་གཟོད་འབྲས་བུའང་སྟོང་པ་ཞིག་ལས་གཞན་མེད་པས། དེ་རྣམས་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་མིའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་རོལ་རྗེ་བདག་ ཉིད་ཆེན་པོས། གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སྐྲག་གྱུར་ནས། །བློས་བྱས་ཉི་ཚེ་སྟོང་པ་མཆོག་འཛིན་པའི། །ལོག་པའི་ལྟ་ངན་མཐའ་དག་རབ་སྤངས་ཏེ། །ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་སྟོང་པ་རྟོགས་པར་ཤོག ། ཅེས་གསུངས་པ་ནི་གནད་ཆེ་ཤོས་སུ་འདུག་གོ །དེ་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་ཐོལ་ཐོལ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆུ་དང་རླབས། ནམ་མཁའ་དང་སྤྲིན་ལྟ་བུ་ཤེས་པར་བྱ། ད་མདོར་བསྡུ་ན། སྒོམ་བྱས་ཚད་ལ་གཉིས་སུ་འཛིན་ པས་ཕུང་བ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཙམ་རིག་ཙམ་དྲན་ཙམ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་བྱ་སྟོང་བྱེད། རིག་བྱ་རིག་བྱེད། དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད། དགེ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད། མི་དགེ་བ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་ ཀྱི་བློ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་འདི་ཐམས་ཅད་བློ་གཉིས་འཛིན་ཡིན། ཡོད་པ་བསྒོམ་ཀྱང་བློ། མེད་པ་བསྒོམ་ཀྱང་བློ་སྟེ། མདོར་ན་བསྒོམ་ཚད་བློ་དང་གཉིས་འཛིན་ལས་འགྲོ་ས་མེད་པོས་གྲོལ་བའི་སྐབས་མི་རྙེད་དོ། །དེ་ལྟར་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ ༄༅། །ངང་དུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཚེ། བསྒོམ་བྱའི་དངོས་པོ་མ་གྲུབ། སྒོམ་མཁན་གྱི་བདག་མ་གྲུབ། བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པར་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ། འཁོར་ འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་སེམས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ཀློང་དུ་ཆ་མཉམ་པར་བཞག་གོ །མ་གཅིག་གིས། ལྟ་བ་ཀ་དག་མཐའ་བྲལ་འདི། །དམ་ཆོས་བརྒྱ་ཡི་དོ་ཟླ་མིན། །བལྟས་པས་མ་མཐོང་ཕ་ རོལ་ན། །བསྒོམ་རྒྱུ་མེད་པ་ཐག་གིས་ཆོད། །ཅེས་ཀ་དག་དང་། གདོད་མ་དང་། ཡེ་ཞེས་པ་རྣམས་དོན་གཅི
Chinese
之时，便能断定没有可修之物。如是，本来清净、原始和本初，这些词语意义相同。本来心即是本初清净，于此之上安住，以及， 不做修持，不做思辨，心中无所作为之时，心量狭小者会对本初的甚深实相感到恐惧，从而修持诸多心造之物。有些人会汇集大量的教证和理证进行思辨。有些人会将空性视为至高。有些人会执着于深沉的止观，从而信赖诸多错误的见修行，却不知本初即是空性。如果修持类似空性的东西，那么最终的果实也只会是空性。这些都与甚深之义相去甚远。文殊化身之大尊主曾说： “若人畏惧甚深之实相，执著心造之虚假空性为至上，愿能彻底断除一切邪见恶念，证悟诸法本初即是空性。” 此言至关重要。如是安住之时，即使妄念纷飞，也要明白如同水与波浪，天空与云彩一般。现在简而言之，凡是修持，皆因执着二元而走向毁灭。无论是空性、觉性还是忆念。同样，对于善与恶的一切，都要有空无所空，觉无所觉，忆无所忆。行善有能行所行，作恶有能舍所舍， 凡此种种二元对立之心，皆是二元执着。修持有为是心，修持无为也是心。总之，凡是修持，都无法脱离心和二元执着，因此无法获得解脱之机。如是，当安住于自性清净、远离戏论之边的 状态中时，所修之物不成立，能修之我也无法成立，所修之果亦不成立。于本初的实相之中，将轮回与涅槃的一切法，如同虚空一般，平等安住于心之无生界中。玛吉拉尊曾说：此无边之本来清净见，非百种正法可比拟。若见彼岸不可见，便能断定没有可修之物。如是，本来清净、原始和本初，这些词语意义相同。
English
Then, it is certain that there is nothing to meditate on. Thus, originally pure, primordial, and pristine are synonymous. Originally, the mind itself is pristine, and to rest upon that, and, When there is no meditation, no contemplation, and nothing to do in the mind, those of small intellect are frightened by the profound reality of the primordial and meditate on many fabricated things. Some gather many scriptural and logical justifications and contemplate. Some regard emptiness as supreme. Some hold onto a deep state of quiescence and trust in many wrong views and meditations, not knowing that it is originally empty. If one meditates on something like emptiness, then the result will only be emptiness. All of these are not even close to the profound meaning. The great Lord, an emanation of Manjushri, said: "If one is afraid of the profound reality, and holds the fabricated, superficial emptiness as supreme, may one completely abandon all wrong views and evil thoughts, and realize that all phenomena are originally empty." This statement is of utmost importance. When resting in this way, even if thoughts arise suddenly, understand them to be like water and waves, sky and clouds. Now, to summarize, all meditation is ruined by clinging to duality. Whether it is emptiness, awareness, or remembrance. Likewise, for all good and bad, there is emptiness and what is emptied, awareness and what is aware, remembrance and what is remembered. Virtue has what is to be accomplished and what accomplishes, non-virtue has what is to be abandoned and what abandons. All of this dualistic mind is dualistic clinging. Meditating on existence is mind, meditating on non-existence is also mind. In short, all meditation is inseparable from mind and dualistic clinging, therefore, there is no opportunity for liberation. Thus, when resting in the naturally pure state of mind, free from the extremes of elaboration, There is no object to be meditated upon, no self of the meditator, and no result of meditation. In the primordial state of reality, all phenomena of samsara and nirvana are equally placed in the unborn realm of mind, like the center of the sky. Machig said: This view of original purity, free from extremes, is not comparable to a hundred sacred teachings. If the other shore is not seen when looking, then it is certain that there is nothing to meditate on. Thus, originally pure, primordial, and pristine are synonymous.
Tibetan
ག་པ་ཡིན་ཏེ། གདོད་ནས་སེམས་ཁོ་རང་ཡེ་དག་ཡིན་པ་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་བཞག་ཅེས་པ་དང་། མ་བསྒོམ་མ་དཔྱོད་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་བྱས་པའི་ཚེ། བློ་ཆུང་བ་རྣམས་གདོད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་ལ་བསྐྲགས་ནས་བློས་བྱས་དུ་མ་ཞིག་བསྒོམ། འགའ་ཞིག་གིས་ལུང་དང་རིགས་པའི་འཐད་འཐད་མང་པོར་ བསྒྲིགས་ནས་དཔྱད། རེས་འགས་སྟོང་པ་ལ་མཆོག་ཏུ་འཛིན། རེས་འགས་ཞི་གནས་གཏིང་པོ་ཞིག་ལ་སེམས་འཛིན་ནས་ལོག་པའི་ལྟ་སྒོམ་དུ་མ་ཞིག་ལ་ཡིད་བརྟན་འཆའ་ཞིང་། གདོད་ནས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་མ་ ཤེས་ཏེ། སྟོང་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྒོམ་ན། ད་གཟོད་འབྲས་བུའང་སྟོང་པ་ཞིག་ལས་གཞན་མེད་པས། དེ་རྣམས་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་ཉེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇམ་དཔལ་མིའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་རོལ་རྗེ་བདག་ ཉིད་ཆེན་པོས། གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སྐྲག་གྱུར་ནས། །བློས་བྱས་ཉི་ཚེ་སྟོང་པ་མཆོག་འཛིན་པའི། །ལོག་པའི་ལྟ་ངན་མཐའ་དག་རབ་སྤངས་ཏེ། །ཆོས་ཀུན་གདོད་ནས་སྟོང་པ་རྟོགས་པར་ཤོག ། ཅེས་གསུངས་པ་ནི་གནད་ཆེ་ཤོས་སུ་འདུག་གོ །དེ་ལྟར་འཇོག་པའི་ཚེ་རྣམ་རྟོག་ཐོལ་ཐོལ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆུ་དང་རླབས། ནམ་མཁའ་དང་སྤྲིན་ལྟ་བུ་ཤེས་པར་བྱ། ད་མདོར་བསྡུ་ན། སྒོམ་བྱས་ཚད་ལ་གཉིས་སུ་འཛིན་ པས་ཕུང་བ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཙམ་རིག་ཙམ་དྲན་ཙམ། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་བྱ་སྟོང་བྱེད། རིག་བྱ་རིག་བྱེད། དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད། དགེ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད། མི་དགེ་བ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་ ཀྱི་བློ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་འདི་ཐམས་ཅད་བློ་གཉིས་འཛིན་ཡིན། ཡོད་པ་བསྒོམ་ཀྱང་བློ། མེད་པ་བསྒོམ་ཀྱང་བློ་སྟེ། མདོར་ན་བསྒོམ་ཚད་བློ་དང་གཉིས་འཛིན་ལས་འགྲོ་ས་མེད་པོས་གྲོལ་བའི་སྐབས་མི་རྙེད་དོ། །ཇི་ སྐད་དུ། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །འོ་ན་གང་སྙམ་ན། གཅོད་ཡུལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་མི་བསྒོམ། མི་རྟོག་པའང་མི་བསྒོམ། བཟང་རྟོག་ལ་ སོགས་པའི་རྟེན་གང་ཡང་མི་བསྒོམ། རྣམ་རྟོག་ངན་པ་ལ་སོགས་གང་ཡང་མི་སྤོང་། ཡིད་ལའང་མི་བྱ། གཉིས་འཛིན་གྱི་བློ་སྤོང་དགོས་བསམ་ཡང་གཉིས་འཛིན་ཡིན། ཡང་ཁོ་རང་སྟོང་པར་འདུག་གམ། ༄༅། །མི་རྟོག་པ་འདུག་གམ། ཡོན་ཏན་འཆར་རམ། སྐྱོན་འཆར་རམ། གནས་སམ། འགྱུ་འམ། དབང་པོ་ལྔ་ལ་རྒྱུའམ། མི་རྒྱུའམ། གང་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་བྱེད་དུ་འཇུག །གཉིས་ འཛིན་དང་བྲལ་ན་ཡེ་ཤེས་ཤུགས་ཀྱི་མི་འཆར་བའི་དབང་མེད། སྤྲིན་དེངས་ན་ཉི་མ
Chinese
在何处呢？本来心自己就是本初清净的，在那上面安住，这样说， 不修不观，心中无所作为之时，小心量的人们，对本初的甚深实相感到害怕，修习诸多心造之法。有些人将许多经论和理证 汇集起来进行观察。有些人将空性执为殊胜。有些人将心执于甚深寂止，从而信赖诸多邪谬的见修行，却不明白本初就是空性， 如果修习类似空性的东西，那么最终果也是空性而已。那些人对甚深之义连边都沾不上。文殊化身宗喀巴大师说： “对甚深实相之义感到害怕，将心造的肤浅空性执为殊胜的，所有邪见全部彻底抛弃，愿能证悟诸法本初即是空性！” 这段话是最重要的。那样安住的时候，念头纷纷生起，也要知道如同水和波浪，天空和云彩一样。现在简而言之，凡是修习，就因为有二取而失败。空一点，觉一点，忆一点， 同样，对于善与恶的一切，空所空，空能空；觉所觉，觉能觉；忆所忆，忆能忆；善所成，成能成；不善所舍，舍能舍， 心中有这样的二元对立，这些全部都是二取之心。有法可修是心，无法可修也是心。总之，凡是修习，都离不开心和二取，因此找不到解脱的机会。正如所说： “胜义非心之行境，心乃世俗谛。” 那么该怎么做呢？断法大手印是不修空性，也不修无念，善念等等的所依都不修，恶念等等也不舍弃，心中也不作意。即使想着要舍弃二取之心，这也是二取。那么它自己是安住于空性中吗？ 还是安住于无念中？功德生起吗？过患生起吗？安住吗？动摇吗？五根起作用吗？不起作用吗？无论如何，任其自生自灭。如果远离二取，智慧自然生起是无法避免的。云雾消散，太阳
English
Where is it? Originally, the mind itself is primordially pure. To rest upon that, as it is said, When not meditating, not analyzing, and doing nothing in the mind, those of small intellect become frightened of the profound, primordial reality and meditate on many fabricated things. Some gather many scriptural and logical justifications and analyze. Some hold emptiness as supreme. Some hold the mind in a deep state of quiescence and rely on many wrong views and meditations, not knowing that it is primordially empty. If one meditates on something like emptiness, then the result will only be emptiness. Those are not even close to the meaning of profoundness. The great Lord Tsongkhapa, an emanation of Manjushri, said: "Frightened by the meaning of the profound reality, holding fabricated, superficial emptiness as supreme, abandoning all wrong views, may we realize that all phenomena are primordially empty!" This statement seems to be the most important. When resting in that way, even if thoughts arise suddenly, know them to be like water and waves, sky and clouds. Now, to summarize, all meditation is ruined by clinging to duality. Empty a little, aware a little, remember a little. Likewise, for all good and bad, empty the object of emptiness, empty the agent of emptiness; be aware of the object of awareness, be aware of the agent of awareness; remember the object of memory, remember the agent of memory; accomplish the object of accomplishment, accomplish the agent of accomplishment; abandon the object of abandonment, abandon the agent of abandonment. All of this duality in the mind is clinging to duality. Meditating on existence is mind, meditating on non-existence is also mind. In short, all meditation is inseparable from mind and duality, so there is no chance of finding liberation. As it is said: "Ultimate truth is not the object of mind; mind is considered to be conventional truth." So what should one do? The Chöd and Mahamudra do not meditate on emptiness, nor do they meditate on non-thought. They do not meditate on any support, such as good thoughts. They do not abandon any negative thoughts. They do not even do anything in the mind. Even thinking of abandoning dualistic mind is dualistic. So, does it rest in emptiness itself? Or does it rest in non-thought? Do qualities arise? Do faults arise? Does it abide? Does it move? Do the five senses function? Do they not function? Whatever happens, let it happen. If one is free from duality, there is no way that wisdom will not spontaneously arise. When the clouds clear, the sun...