Tibetan
བས། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་དོན། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །དྲན་རྟོག་རང་བཞིན་གྱིས་སངས་པའི། །སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ། །ཞེས་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ ཐམས་ཅད་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་རིག་པའི་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མུན་པ་སངས་ནས། སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་གྱི་མཐའ་དང་བྲལ་ཞིང་། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་གཞི་བཅོས་བསླད་དང་ ༄༅། །བྲལ་བའི་གཞིའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་སྒོམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་དོན་ནོ། །མ་གཅིག་གིས། སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་ཡིན་ཚུལ་ནི། །འཛིན་པ་བྱ་བ་ཀུན་སངས་ ནས༑ །སྐྱེ་མེད་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདི་གང་ཟག་བློ་ཆུང་བ་འགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཟེར་བ་འདི་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་འདུག་སྙམ་སྟེ། ཡིད་ལ་མི་ བྱེད་ཟེར་ཚད་ཧ་ཤང་ཡིན་པར་འདོད་ན། མདོ་རྒྱུད་དུ་མ་ནས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་གསུངས་འདུག་པས། དེ་དབྱེ་བསལ་མ་ཤེས་ན། རི་བོང་ཅལ་འགྲོགས་ཀྱི་ཚིག་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དེ། དབྱེ་བསལ་ཤེས་པ་ལ་དང་ པོ་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ཤེས་དགོས་པས་འདི་ལྟར། ཧ་ཤང་ནི། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཞི་མལ་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཟེར། དེ་རྒྱུན་མཐུད་པའི་ཞི་གནས་དེ་ལ་སྒོམ་གྱི་ མཐིལ་དུ་བྱེད། མིང་དཀར་པོ་ཆིག་ཐུབ་ཏུ་བཏགས། ཁོས་མདོ་སྡེ་མང་པོ་བློར་ཆུད་པས། དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལའང་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ རྣམས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འདོད། །ཞི་གནས་མཐུག་པོ་དེ་ལ་གཙོར་འཛིན་གྱིས་རྟོག་ཚོགས་གང་བྱུང་ཡང་དེ་སྒྲིབ་པའི་ཆ་ལ་འདོད། ཕྱག་རྫོགས་ཞི་གཅོད་རྣམས་ཀྱི་རང་གྲོལ་སོ་མའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་དེ་ལ་མེད་ དོ༑ །འདིའི་སྐབས་སུ་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་གསུངས་པ་ནི། དབང་པོ་རབ་ཞི་གནས་ལ་བལྟོས་མི་དགོས་པའི་རིགས་ལ་གསུངས་པས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ། རྗེ་མི་ཏྲ་ཇོ་ཀིས། རྣམ་རྟོག་སྟོང་པ་མིན་ན། མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་དགོས་ཀྱང་། རྣམ་རྟོག་སྟོང་པར་འདུག་པ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཆེད་དུ་བསྒོམ་མི་དགོས། ཐག་ཉེ་བ་བཞག་སྟེ་རིང་བ་བསྐོར་ནས་ཅི་བྱེད་གསུངས། དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ བཟོ་བཅོས་མེད་པར་བཞག་པ་ནི། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོར་མི་རྟོག །མཚན་མར
Chinese
བས། 自性大光明之义。 离一切作意。 念头自性成佛之。 修随念佛。 如是了知三时一切分别皆是无我，以智慧远离无明之执着，黑暗消除后。 远离生灭住三边。 自性增长之法性，远离基、治、染污。 原始佛之意，乃以修所生慧随念凡俗之识。 玛吉云：何为佛之行？ 执着诸行皆息灭。 无生自性本自增。 彼即名为佛。 如是等等宣说。 此处，一些小智之人说不作意，我以为这是和尚的见解。 如果认为凡说不作意者皆是和尚，然诸多经续中皆有不作意之说。 若不了知彼等之差别，则如兔逐之语，毫无意义。 欲知差别，首先须了知和尚之见解，如下：和尚者，观心之自性，则粗细一切分别念皆归于寂灭，彼即名为无分别。 彼相续之寂止，即为禅修之究竟。 名为白色独一。 彼精通诸多经部，故云无忆念且无作意，即是随念佛。 法与僧亦如是说，彼等皆执着于字面意义。 彼等执着于浓厚之寂止，凡生起之分别念，皆视为遮障之分。 彼等不具大手印、大圆满、希解之自解脱、各自之智慧光明。 于此，所说之不作意，乃是对根器极佳，不需依赖寂止者所说。 心之自性本自空性，故不需成立空性。 米扎觉吉云：若分别念非空性，则须修无分别。 然若分别念本自空性，则不需特意修无分别。 舍近求远，有何意义？ 如是对待生起之分别念，不作改造，安住其中。 《八千颂》云：舍利子，大菩萨于一切法不执着为实有。 于相
English
Ba. The meaning of the great self-luminous clarity. Separated from all mental activity. Thoughts are naturally enlightened. Meditate on the recollection of the Buddha. Thus, understanding that all thoughts of the three times are selfless, with wisdom separating from the attachment of ignorance, and darkness cleared away. Separated from the three extremes of arising, ceasing, and abiding. The Dharma nature of self-increasing, separated from the base, cure, and defilement. The meaning of the original Buddha is to recollect ordinary consciousness with wisdom arising from meditation. Magig says: What is the conduct of the Buddha? All actions of clinging are extinguished. Unborn nature is inherently increasing. That is called the Buddha. Thus, and so on, it is said. Here, some people of small intelligence say not to make effort, and I think this is the view of Heshang. If it is thought that all who say not to make effort are Heshang, then many sutras and tantras say not to make effort. If you do not know the difference between them, then the words are like a rabbit chasing, without meaning. To know the difference, you must first know the view of Heshang, as follows: Heshang is, looking at the nature of the mind, all the coarse and fine thoughts are gone to the place of peace, that is called non-conceptualization. That continuous peace is the ultimate of meditation. The name is White One. He has mastered many sutras, so it is said that without memory and without effort is the recollection of the Buddha. The Dharma and the Sangha are also said in this way, and they all cling to the literal meaning. They cling to the thick peace, and any thoughts that arise are regarded as obscurations. They do not have the self-liberation of Mahamudra, Dzogchen, and Shije, and the wisdom light of each. Here, the non-effort that is said is for those who have excellent faculties and do not need to rely on peace. The nature of the mind is inherently emptiness, so there is no need to establish emptiness. Mitra Jogi said: If the thoughts are not emptiness, then you must meditate on non-conceptualization. But if the thoughts are inherently emptiness, then you do not need to deliberately meditate on non-conceptualization. What is the point of abandoning the near and seeking the far? Thus, treat the thoughts that arise without modification, and abide in them. The Eight Thousand Verses says: Shariputra, the great Bodhisattva does not cling to all dharmas as real. On the characteristics
Tibetan
་མི་འཛིན། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཁམས་གསུམ་ དུ་གོལ་བར་མི་འགྱུར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སའམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། སྡུད་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མཐའ་དང་། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་མི་དམིགས་ དུས་གསུམ་དག་པ་སྟེ། །གང་དག་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་སྤྲོས་མེད་དེ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་སྒོམ་རིམ་དུ། ཤེས་པ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས། ཅི་ ལ་ཡང་མི་རྟོག །ཅི་ལ་ཡང་སེམས་པ་མེད་པ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཞེས་སོགས་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མ་གོ་བ་མེད་དོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་གསུངས་པ་ནི། དབང་པོ་རབ་ཞི་གནས་ལ་བལྟོས་མི་དགོས་པའི་རིགས་ལ་གསུངས་པས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་བསྒྲུབ་མི་དགོས་ཏེ། རྗེ་མི་ཏྲ་ཇོ་ཀིས། རྣམ་རྟོག་སྟོང་པ་མིན་ན། མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་དགོས་ཀྱང་། རྣམ་རྟོག་སྟོང་པར་འདུག་པ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཆེད་དུ་བསྒོམ་མི་དགོས། ཐག་ཉེ་བ་བཞག་སྟེ་རིང་བ་བསྐོར་ནས་ཅི་བྱེད་གསུངས། དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ བཟོ་བཅོས་མེད་པར་བཞག་པ་ནི། ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོར་མི་རྟོག །མཚན་མར་མི་འཛིན། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཁམས་གསུམ་ དུ་གོལ་བར་མི་འགྱུར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སའམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། སྡུད་པ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྔོན་གྱི་མཐའ་དང་ཕྱི་མཐའ་དང་། །ད་ལྟར་བྱུང་བ་མི་དམིགས་ དུས་གསུམ་དག་པ་སྟེ། །གང་དག་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་སྤྲོས་མེད་དེ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་སྒོམ་རིམ་དུ། ཤེས་པ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས། ཅི་ ལ་ཡང་མི་རྟོག །ཅི་ལ་ཡང་སེམས་པ་མེད་པ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཞེས་སོགས་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་མ་གོ་བ་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ ༄༅། །ངང་དུ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཚེ། བསྒོམ་བྱའི་དངོས་པོ་མ་གྲུབ། སྒོམ་མཁན་གྱི་བདག་མ་གྲུབ། བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་མ་གྲུབ་པར་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ། འཁོར་ འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་སེམས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ཀློང་དུ་ཆ་མཉམ་པར་བཞག་གོ །མ་གཅིག་གིས། ལྟ་བ་ཀ་དག་མཐའ་བྲལ་འདི། །དམ་ཆོས་བརྒྱ་ཡི་དོ་ཟླ་མིན། །བལྟས་པས་མ་མཐོང་ཕ་
Chinese
不执著，不作意，就不会堕入三界，也不会堕入声闻地或独觉地。又如《摄颂》中说：菩提萨埵对过去、未来和现在都不执著，三时清净。凡是无为、无戏论的，就是般若波罗蜜多的殊胜行持。又如莲花戒的《修道次第》中说：心识不住于任何事物，不思，不作意，舍弃一切。等等，虽然有很多，但仅凭这些就足以理解了。这里所说的无作意，是对根极寂静，不需要依赖安住的根器所说的。因为心的自性本来就是空性，所以不需要去证明空性。如米扎觉吉说：如果分别念不是空性，就需要修不分别念。但如果分别念本来就是空性，就不需要特意去修不分别念。近的放着不管，却绕远路，那有什么用呢？因此，对于任何生起的分别念，不加改造地安住，如《八千颂》中说：舍利子，大菩萨不把一切法执著为实有，不执著相，不作意，就不会堕入三界，也不会堕入声闻地或独觉地。又如《摄颂》中说：菩提萨埵对过去、未来和现在都不执著，三时清净。凡是无为、无戏论的，就是般若波罗蜜多的殊胜行持。又如莲花戒的《修道次第》中说：心识不住于任何事物，不思，不作意，舍弃一切。等等，虽然有很多，但仅凭这些就足以理解了。这样，当安住在自性清净、远离戏论的心性中时，没有所修之物，没有能修之我，没有所修之果，在原始的本然状态中，轮回和涅槃的一切法，都如虚空般，在心无生的大空性中平等安住。玛吉说：这个本来清净、远离边见的见解，不是一百种正法的对手。看了也看不到彼岸。
English
Not grasping, not paying attention, one will not fall into the three realms, nor will one fall into the Hearer's ground or the Solitary Buddha's ground. Also, as it is said in the "Compendium": The Bodhisattva does not grasp the past, future, or present, and the three times are pure. Whatever is unconditioned and without elaboration is the supreme practice of Prajnaparamita. Also, as it is said in Kamalashila's "Stages of Meditation": Consciousness does not abide in anything, does not think, does not pay attention, and abandons everything. And so on, although there are many, these alone are enough to understand. The "non-attention" mentioned here is spoken to those whose faculties are extremely pacified and do not need to rely on abiding. Because the nature of the mind is originally emptiness, there is no need to prove emptiness. As Je Mitra Joki said: If conceptual thought is not emptiness, then one needs to meditate on non-conceptual thought. But if conceptual thought is originally emptiness, then there is no need to deliberately meditate on non-conceptual thought. What is the use of putting aside what is near and going around what is far? Therefore, for any conceptual thought that arises, abide without modification, as it is said in the "Eight Thousand Verses": Shariputra, a great Bodhisattva who does not grasp all dharmas as real, does not grasp signs, and does not pay attention, will not fall into the three realms, nor will one fall into the Hearer's ground or the Solitary Buddha's ground. Also, as it is said in the "Compendium": The Bodhisattva does not grasp the past, future, or present, and the three times are pure. Whatever is unconditioned and without elaboration is the supreme practice of Prajnaparamita. Also, as it is said in Kamalashila's "Stages of Meditation": Consciousness does not abide in anything, does not think, does not pay attention, and abandons everything. And so on, although there are many, these alone are enough to understand. Thus, when abiding in the nature of the mind, which is naturally pure and free from the extremes of elaboration, there is no object to be meditated upon, no self that can meditate, and no fruit that has been meditated upon. In the original, natural state, all the dharmas of samsara and nirvana are like the center of the sky, equally abiding in the vast emptiness of the unborn mind. Machig said: This view of original purity, free from extremes, is not the opponent of a hundred true dharmas. Looking, one does not see the other shore.