Tibetan
ད་མིན་མེད་མིན་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ལྟ་བུ་མུ་བཞི་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པས། དེ་བཞིའི་གོལ་སའམ། ནོར་ས་ལས་གྲོལ་བའོ། །རགས་པ་ལྟ་ཞོག །ཤིན་ཏུ་བློ་ཕྲའུའི་གཉེན་ པོ་ཆ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་སོ། །གཟུགས་ཞེས་པ་གོ་བདེ་བས་མ་སྤྲོས་ལ། གང་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་ཅིང་། ཡིད་རྟོག་པའི་འཕྲོ་འདུ་དང་བྲལ་བ་ནི་གནས་ ལུགས་མ་བཅོས་པའི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ས་དང་ལམ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་པའོ། །ཡིད་ལ་མ་བྱས་པ་ལམ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། རྒྱས་པ་ལས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་གཟུགས་ ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སོགས་གསུངས་པས་སོ། །འདུ་ཤེས་མ་འཇུག་རིགས་ཀྱི་བུ། །གང་ལ་དགའ་ཞིང་བྱེད་པ་དེ། །དམིགས་སུ་མེད་པས་མ་ཟིན་ན། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དོན་མེད་པས། །བདུད་ཀྱི་དབང་དུ་སོང་བ་ཡིན། ། ཞེས་དང་། བཀའ་ཚོམས་ལས། ལྟ་སྒོམ་བརྡ་རུ་བསྟན་པ་ལས། །ངེས་པར་ཡིད་ལ་བྱ་རྒྱུ་མེད། །ཅེས་དང་། སྣང་སྟོང་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པས། །རྟག་ཆད་མེད་པར་ལམ་དུ་འགྲོ། །གཉིས་མེད་ཡིད་ལ་མ་ བྱས་ན། །སྐྱེ་མེད་མུ་བཞིའི་བདུད་ལས་གྲོལ། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རང་སར་གྲོལ། །གཟུགས་དང་ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་སོགས། །ངེས་པར་ཡིད་ལ་མ་བྱས་ན། །ཁམས་གསུམ་གནས་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། གང་ཡང་ཡིད་ལ་མ་བྱས་ན། །བག་ཆགས་མི་འབྱུང་ས་ལམ་རྫོགས། །ཡིད་ལ་མ་བྱས་ལམ་མཆོག་ཏུ། །རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལས་གསུངས་པར་ངེས། །ཡིད་ལ་མ་བྱས་རྟོགས་གྱུར་ན། །ཡིད་ཀྱི་འགྱུ་བ་དགག་ མི་དགོས། །ཡིད་འགྱུ་བཞིན་དུ་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས། སྣང་སྟོང་ཞེས་མན་ཆད་ལ་འགྲེལ་ན། སྣང་བ་རྟག་པའི་མཐའ་དང་། སྟོང་པ་ཆད་པའི་མཐའ་ཡིན་པས། སྣང་སྟོང་གང་ཡང་ ཡིད་ལ་མ་བྱས་པར་མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བར་བསྟན། རིག་པ་སྣང་སྟོང་ཙམ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་གཉིས་མེད་ཙམ་ཡང་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པས། འདུ་ཤེས་ཡོད་པ་དང་། འདུ་ཤེས་ མེད་པ་དང་། ཡོད་མིན་མེད་མིན་དང་། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ལྟ་བུ་མུ་བཞི་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པས། དེ་བཞིའི་གོལ་སའམ། ནོར་ས་ལས་གྲོལ་བའོ། །རགས་པ་ལྟ་ཞོག །ཤིན་ཏུ་བློ་ཕྲའུའི་གཉེན་ པོ་ཆ་ཕྲ་ཞིང་ཕྲ་བ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་སོ། །གཟུགས་ཞེས་པ་གོ་བདེ་བས་མ་སྤྲོས་ལ། གང་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་ཅིང་། ཡིད་རྟོག་པའི་འཕྲོ་འདུ་དང་བྲལ་བ་ནི་གནས་ ལུགས་མ་བཅོས་པའི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
非有非无，如虚空无边等四边都不作意，因此从那四者的过失或错误中解脱。粗大的且放一边，极细微的对治，极其微细的部分也不作意。色法因为容易理解所以不广说，凡是作意的一切都是能取所取的分别念，远离意念分别念的散乱就是未改造的法身之故，一切地道自性圆满。不作意被宣说是殊胜道，如《广大》中所说：从色法到一切种智之间，不作意色法等。‘不入意识的种姓之子，对什么欢喜和做什么，如果因为没有对境而没有把握，那么度母就没有意义，会被魔所控制。’等等。在《语集》中说：在开示见修的符号中，必定没有要作意的。又说：不作意显空，不落断常而入道。不作意二取，从无生四边的魔中解脱。所知障自然解脱。色和受想等，必定不作意，就能从三界处解脱。什么都不作意，习气不生，地道圆满。不作意是殊胜道，确定是诸佛的教言中所说。如果证悟不作意，不需要遮止意的动摇，意动摇的同时自然解脱。’等等这样说了。如果解释‘显空’等以下的内容，显现是常边的，空性是断边的，因此开示了不作意显空就能从二边中解脱。更何况是作意显空之识，极其微细的二取也不作意，因此有意识和无意识，以及非有非无，如虚空无边等四边都不作意，因此从那四者的过失或错误中解脱。粗大的且放一边，极细微的对治，极其微细的部分也不作意。色法因为容易理解所以不广说，凡是作意的一切都是能取所取的分别念，远离意念分别念的散乱就是未改造的法身之故。
English
Neither being nor non-being, not contemplating any of the four extremes such as the infinity of space, therefore, liberation from the faults or errors of those four. Let alone the gross, even the extremely subtle antidote, not contemplating even the most subtle part. Since form is easy to understand, it is not elaborated. All that is contemplated is the conceptualization of grasping and being grasped, and being free from the distraction of mental conceptualization is the unconditioned Dharmakaya, therefore, all grounds and paths are perfected by their very nature. Not contemplating is taught as the supreme path, as stated in the Extensive: From form to omniscience, not contemplating form, etc. 'Son of the lineage who does not enter consciousness, whatever he likes and does, if he does not grasp it because there is no object, then the Paramita is meaningless, and he will be controlled by demons.' etc. In the Collection of Words, it says: In the indication of view and meditation, there is definitely nothing to contemplate. It also says: Not contemplating appearance and emptiness, one goes on the path without falling into permanence or annihilation. Not contemplating duality, one is liberated from the demons of the four extremes of non-arising. The obscuration of knowledge is naturally liberated. Form, feeling, perception, etc., definitely not contemplating, one will be liberated from the three realms. Not contemplating anything, no habitual tendencies arise, the grounds and paths are perfected. Not contemplating is the supreme path, it is certain that it is said in the teachings of the Buddhas. If one realizes not contemplating, there is no need to stop the movement of the mind, and the mind is naturally liberated as it moves.' etc. If we explain the content below 'appearance and emptiness', appearance is the extreme of permanence, and emptiness is the extreme of annihilation, therefore, it is taught that not contemplating appearance and emptiness, one can be liberated from the two extremes. What need is there to mention contemplating the consciousness of appearance and emptiness, even the extremely subtle duality is not contemplated, therefore, having consciousness and not having consciousness, as well as neither being nor non-being, not contemplating any of the four extremes such as the infinity of space, therefore, liberation from the faults or errors of those four. Let alone the gross, even the extremely subtle antidote, not contemplating even the most subtle part. Since form is easy to understand, it is not elaborated. All that is contemplated is the conceptualization of grasping and being grasped, and being free from the distraction of mental conceptualization is the unconditioned Dharmakaya, therefore.
Tibetan
། ས་དང་ལམ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་པའོ། །ཡིད་ལ་མ་བྱས་པ་ལམ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། རྒྱས་པ་ལས། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དུ་གཟུགས་ ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སོགས་གསུངས་པས་སོ། །ཡིད་རྩ་བྲལ་སྐྱེ་འགགས་དང་བྲལ་བའི་དོན་རྟོགས་ན། དྲན་པ་འགྱུ་བྱེད་ཆེད་དུ་དགག་མི་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུའི་མཚང་ཤེས་ན་ཆུ་མིན་པར་ཐག་ཆོད་པ་ལྟ་ བུའོ༑ །ཨཱརྱ་དེ་བས། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆེན་པོའི་དོན། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །དྲན་རྟོག་རང་བཞིན་གྱིས་སངས་པའི། །སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ། །ཞེས་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ ཐམས་ཅད་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་རིག་པའི་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་མུན་པ་སངས་ནས། སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་གྱི་མཐའ་དང་བྲལ་ཞིང་། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་གཞི་བཅོས་བསླད་དང་ ༄༅། །བྲལ་བའི་གཞིའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་དེ་སྒོམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་དོན་ནོ། །མ་གཅིག་གིས། སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་ཡིན་ཚུལ་ནི། །འཛིན་པ་བྱ་བ་ཀུན་སངས་ ནས༑ །སྐྱེ་མེད་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྒྱས། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་དེ་ལ་བྱ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འདི་གང་ཟག་བློ་ཆུང་བ་འགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཟེར་བ་འདི་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་འདུག་སྙམ་སྟེ། ཡིད་ལ་མི་ བྱེད་ཟེར་ཚད་ཧ་ཤང་ཡིན་པར་འདོད་ན། མདོ་རྒྱུད་དུ་མ་ནས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་གསུངས་འདུག་པས། དེ་དབྱེ་བསལ་མ་ཤེས་ན། རི་བོང་ཅལ་འགྲོགས་ཀྱི་ཚིག་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དེ། དབྱེ་བསལ་ཤེས་པ་ལ་དང་ པོ་ཧ་ཤང་གི་ལྟ་བ་ཤེས་དགོས་པས་འདི་ལྟར། ཧ་ཤང་ནི། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཞི་མལ་དུ་སོང་བ་དེ་ལ་མི་རྟོག་པ་ཟེར། དེ་རྒྱུན་མཐུད་པའི་ཞི་གནས་དེ་ལ་སྒོམ་གྱི་ མཐིལ་དུ་བྱེད། མིང་དཀར་པོ་ཆིག་ཐུབ་ཏུ་བཏགས། ཁོས་མདོ་སྡེ་མང་པོ་བློར་ཆུད་པས། དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལའང་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ རྣམས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འདོད། །ཞི་གནས་མཐུག་པོ་དེ་ལ་གཙོར་འཛིན་གྱིས་རྟོག་ཚོགས་གང་བྱུང་ཡང་དེ་སྒྲིབ་པའི་ཆ་ལ་འདོད། ཕྱག་རྫོགས་ཞི་གཅོད་རྣམས་ཀྱི་རང་གྲོལ་སོ་མའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷག་མཐོང་དེ་ལ་མེད་ དོ༑ །ཡིད་རྩ་བྲལ་སྐྱེ་འགགས་དང་བྲལ་བའི་དོན་རྟོགས་ན། དྲན་པ་འགྱུ་བྱེད་ཆེད་དུ་དགག་མི་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུའི་མཚང་ཤེས་ན་ཆུ་མིན་པར་ཐག་ཆོད་པ་ལྟ་ བུའོ༑ །ཨཱརྱ་དེ་
Chinese
。一切地与道，其自性皆是圆满。 不作意被视为殊胜道，如《广大》中所说：从色蕴乃至一切智，不作意色蕴等等。 若能了悟离意根、离生灭之义，则不必特意遮止念头的流动。譬如，若知悉海市蜃楼的真相，便能确知其非水。 阿雅德瓦（圣天）说： 自性光明大义， 远离一切作意。 念想自性清净之， 忆念佛陀而修习。 如是，以了悟三时一切念头皆无我的智慧，远离无明的执着，驱散黑暗之后，便能远离生灭住三边的边际，自性增长之法性，是远离基、造作、错谬的基之佛陀，此乃以寻常之识，忆念修生智慧之义。 玛吉拉准（玛吉拉准）说： 何为佛陀之理？ 执着之事皆已清净， 无生自性本自增长， 是故称之为佛陀。 如是等等。 某些智慧浅薄之人说“不作意”，我认为这似乎是和尚的观点。如果认为凡说“不作意”就是和尚，那么诸多经续中都说到了“不作意”，若不了解其中的区别，那么就像兔子互相追逐一样毫无意义。为了了解区别，首先必须了解和尚的观点，如下： 和尚认为，观察心的自性，所有粗细的念头都归于寂灭，这叫做不作意。持续保持这种寂止，就作为禅修的核心。并命名为“白法独一”。他精通许多经部，因此认为无念且无所作意就是忆念佛陀。对于佛法僧三宝也同样如此理解，并按字面意思接受。他主要执着于深厚的寂止，认为任何念头的产生都是遮蔽。大手印、大圆满、希解等的自解脱、各自的智慧之胜观，他都没有。 若能了悟离意根、离生灭之义，则不必特意遮止念头的流动。譬如，若知悉海市蜃楼的真相，便能确知其非水。 阿雅德瓦（圣天）
English
All grounds and paths are perfect in their very nature. Not attending is taught as the supreme path, as stated in the Extensive One: From form to omniscience, not attending to form, and so on, is taught. If one understands the meaning of being free from the root of mind, free from arising and ceasing, then there is no need to specifically prevent the movement of thoughts. For example, if one knows the flaw of a mirage, one is certain that it is not water. Aryadeva said: The meaning of the great luminosity of self-nature, is free from all attending. Thoughts and concepts are naturally purified, meditate on the recollection of the Buddha. Thus, with the wisdom that realizes that all thoughts of the three times are selfless, one is free from the clinging of ignorance, and after the darkness is cleared, one is free from the extremes of arising, ceasing, and abiding. The Dharma nature of self-nature's expansion, the Buddha of the ground, free from the ground, fabrication, and corruption, is the meaning of recollecting the wisdom that arises from meditation with ordinary consciousness. Machig said: The way of being a Buddha is: All actions of grasping are purified, the unborn self-nature is inherently vast, that is what is called a Buddha. And so on. Some people with little wisdom say "not attending," and I think this seems to be the view of Heshang. If one thinks that anyone who says "not attending" is Heshang, then many sutras and tantras say "not attending," and if one does not understand the difference, then there is no point in the words of rabbits chasing each other. To understand the difference, one must first understand Heshang's view, as follows: Heshang believes that when one looks at the nature of the mind, all the coarse and subtle thoughts subside into peace, which is called non-conceptualization. He considers the continuous maintenance of this peace to be the core of meditation. He named it "White Dharma Alone." He was well-versed in many sutras, so he believed that not having memory and not having anything to attend to is the recollection of the Buddha. He understands the Three Jewels of Buddha, Dharma, and Sangha in the same way and accepts them literally. He mainly clings to deep quiescence, and believes that any arising of thoughts is an obscuration. He does not have the self-liberation of Mahamudra, Dzogchen, Shije, etc., or the superior insight of individual wisdom. If one understands the meaning of being free from the root of mind, free from arising and ceasing, then there is no need to specifically prevent the movement of thoughts. For example, if one knows the flaw of a mirage, one is certain that it is not water. Aryadeva