Tibetan
་སེམས་ལ་བདེ་ཉམས། རྟོག་པ་སྤྲོས་ཀྱང་མི་འཕྲོ་བ་གནས་པ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས། ཡུལ་ལ་གསལ་ཞིང་འགག་མེད་དུ་འཆར་བ་སོགས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་གྱི་ཉམས་འཆར་བ་དེ་དག་ལ་མི་ཞེན་པར་རང་བབས་སུ་སྐྱོངས། མཉམ་བཞག་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ། མཚན་ཉིད་གསལ་བ། གསལ་སྟོང་སྤྲོས་བྲལ་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བ། མ་ཡེངས་པ་སྒོམ་པ། བཅས་བཅོས་བླང་དོར་བྲལ་བ་སྤྱོད་པ། དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་འབྲས་བུ་ཟེར། རྒྱུན་རིང་ བསྒོམས་པས་རྣམ་རྟོག་ཇེ་མང་དུ་སོང་ནས་བག་མི་ཕེབས་ཤིང་བསྒོམ་མི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བས། དེའི་སྐབས་སུ་རྣམ་རྟོག་ངོས་ཟིན་ན་རྐུན་མ་ལག་ཏུ་ཚུད་པ་དང་འདྲ་བས་སྐྱོན་མེད། ཉམས་དང་པོ་རི་གཟར་ཆུ་འབབ་ འདྲ་ཟེར་བ་དེ་ཡིན། ཡང་སྐབས་རེར་གནས་པ་དེའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བ་དང་མི་སྐྱེ་བ་སོགས་ངོས་ཟུངས། དེ་ཡང་སེམས་གནས་པ་འདོད་ཚེ་རྣམ་རྟོག་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་མ་གཏོགས། དུས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་རྣམ་ རྟོག་ལ་མང་ཉུང་མེད། །ཆུའི་གཉེར་མ་དང་འདྲ། སྔམ་ཡལ་ནས་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་མཚན་ཉིད་ཡིན། དེས་ན་ཁོ་རང་གང་བྱེད་བྱེད་བྱེད་དུ་འཇུག །རྗེས་མི་སྙེགས། སྔོན་མི་དགག་པ་བྱས་ན་མི་འཕྲོ་ཞིང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ གནས་སོ། །ཡང་རྣམ་རྟོག་འགྱུ་བ་མང་དུ་སོང་ན་སྔར་ལྟར་བསྐྱར་པས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་འོངས། གནས་པ་ཆུ་ཀླུང་དལ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་རང་བབས་སུ་མ་བཞག་པར་སྔོན་དུ་སེམས་འཚོལ་ སྐབས་དཔྱད་པ་ལྟ་བུ་བྱས་ན། སེམས་དཀྲུགས་ནས་གནས་པའི་སྐབས་མི་རྙེད་པ་ཡིན། སེམས་མ་བཅོས་ན་བདེ། ཆུ་མ་བརྙོགས་ན་དྭངས་གསུངས་པས། མ་བཅོས་སོ་མ་ལྷུག་པར་བཞག་ན་རྟོགས་པ་ངང་གིས་ འཆར༑ དེ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་རང་དབང་མ་ཐོབ་བར་དུ་རྣམ་གཡེང་འདུ་འཛིའི་དབང་དུ་མི་བཏང་བར་བསྐྱངས་ན་སྒོམ་མི་སྐྱེ་བའི་དོགས་པ་མི་དགོས། སེམས་གཅུན་ནས་བསྒོམས་དྲགས་ན་རྣམ་རྟོག་མི་ནོན་ཞིང་འཕྲོ། ལྷོད་ན་རང་བབས་སུ་གནས་འགྲོ་བ་སྟེ། མཆོག་གི་གྲུབ་ཐོབ་ས་ར་ཧའི་ཞལ་སྔ་ནས། བཅིངས་པར་གྱུར་ན་ཕྱོགས་བཅུར་འགྲོ་བར་རྩོམ། །ཐོངས་པར་གྱུར་ན་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས། །གོ་ལྡོག་རྔ་མོང་ལྟ་བུར་ བདག་གིས་རྟོགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒོམ་གསར་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་པ་དང་དཔྱད་ནས་བསྒྲིམ། སྐབས་སུ་གང་ཤར་ལ་བཟོ་མི་འཆོས་པར་གློད་ཀྱང་། དམ་པས། མཐའ་བྲལ་གློད་ ༄༅། །པ་སྒོམ་པའི་ངང༌། །གྲིམ་གྱིས་བསྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད། །ཅེས་དང་། མ་
Chinese
心中有安乐的体验。即使生起分别念也不散乱，安住于无分别的体验中。 对外境清晰且无阻碍地显现等等，对于安乐、明晰、无分别这三种体验的显现，不要执着，保持自然状态。观察等持的自性，心的自性是空性。 体性明晰。观修明空离戏，远离一切承诺。不散乱地禅修。行为上，不做作，不取舍。证悟这些就叫做果。长期 禅修后，如果分别念越来越多，心神不宁，感觉禅修不舒服，这时，如果能认识到分别念，就像小偷被抓到一样，没有过失。最初的体验就像陡峭的山上流水一样。 有时，也要认识到安住的状态中，分别念生起或不生起等等。如果想要心安住，就要认识分别念，否则，通常 分别念没有多少之分。就像水的波纹一样。前一个消失，后一个生起是其特性。因此，让他自己做什么就做什么。不要追逐过去。不要否定之前，这样就不会散乱，而是专注。 如果分别念的流动增多，就按照之前的方法重复，这样就能长时间安住。安住就像缓慢的河流一样。如果不这样保持自然状态，而像之前寻找心一样进行分析， 就会扰乱心，找不到安住的状态。心不造作就安乐。水不浑浊就清澈。因此，不造作，放松地安住，证悟自然显现。在没有获得持续不断的自主之前，不要让心受到散乱和喧嚣的影响，这样就不必担心无法生起禅修。如果过于压制心来禅修，就无法控制分别念，反而会散乱。 放松就能自然安住。至高成就者萨ra哈尊者说：如果被束缚，就会试图向四面八方逃逸。如果放开，就会毫不动摇地安住。我像理解了颠倒的骆驼一样。 这就是他所说的。此外，新禅修者在生起分别念时会进行分析并加以控制。有时，对于任何显现的事物，不要进行改造，而是放松。但圣者说：无边际的放松 是禅修的状态。用紧绷来控制，用放松来放开。等等，不
English
There is a feeling of happiness in the heart. Even if discursive thoughts arise, they are not scattered, and one abides in the experience of non-discrimination. When clarity arises in objects and appears without obstruction, etc., do not cling to the arising of these experiences of bliss, clarity, and non-discrimination, but maintain a natural state. By looking at the nature of Samadhi, the nature of mind is emptiness. Its characteristic is clarity. Viewing clarity and emptiness as free from elaboration, free from all assertions. Meditating without distraction. In conduct, being free from contrivance, acceptance, and rejection. The manifestation of that is called the fruit. After a long time of meditation, if discursive thoughts increase and the mind becomes uneasy and meditation feels uncomfortable, then if you recognize discursive thoughts at that time, it is like catching a thief, and there is no fault. The first experience is said to be like water flowing down a steep mountain. Also, sometimes, recognize whether discursive thoughts arise or do not arise within that state of abiding. If you want the mind to abide, you must recognize discursive thoughts, otherwise, usually there is not much difference in discursive thoughts. It is like the ripples of water. The disappearance of the former and the arising of the latter is its characteristic. Therefore, let it do whatever it does. Do not chase after the past. If you do not deny the past, it will not be scattered and will abide in one-pointedness. If the flow of discursive thoughts increases, repeat the previous method, and you will abide for a long time. Abiding is said to be like a slow-flowing river. If you do not maintain this natural state, but analyze it like searching for the mind before, it will disturb the mind, and you will not find the state of abiding. If the mind is not fabricated, it is happy. If the water is not muddied, it is clear. Therefore, if you do not fabricate and abide loosely, realization will naturally arise. Until you have continuously gained independence, do not let the mind be influenced by distraction and busyness, so you do not have to worry about not giving rise to meditation. If you meditate by suppressing the mind too much, you will not be able to control discursive thoughts and they will be scattered. If you relax, you will naturally abide. The supreme accomplished master Saraha said: If bound, it will try to go in all directions. If released, it will abide unwavering and stable. I understand it like an upside-down camel. That is what he said. Furthermore, new meditators analyze and control discursive thoughts when they arise. Sometimes, do not modify or fabricate whatever arises, but relax. But the holy one said: Boundless relaxation is the state of meditation. Control with tightness and release with looseness. And, do not
Tibetan
གཅིག་གིས། གྲིམ་གྱིས་བསྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད། །སྒོམ་པའི་གནད་གཅིག་དེ་ན་ཡོད། །ཅེས་ སོ༑ །ཡང་སྐབས་རེར་ཡུན་རིང་དུ་བརྗེད་པ་དང་དེ་མ་ཐག་དྲན་པ་བསླེབས་ནས། སྔར་ལྟར་རང་བབས་སུ་སོག་ཕོན་བཅིང་ཐག་བཅད་པ་ལྟར་འབོལ་ལེ་བཞག་པ་ལས་དྲན་འཛིན་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ། །ཡང་རྣམ་རྟོག་འགྱུ་བ་མང་དུ་སོང་ན་སྔར་ལྟར་བསྐྱར་པས་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་འོངས། གནས་པ་ཆུ་ཀླུང་དལ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་རང་བབས་སུ་མ་བཞག་པར་སྔོན་དུ་སེམས་འཚོལ་ སྐབས་དཔྱད་པ་ལྟ་བུ་བྱས་ན། སེམས་དཀྲུགས་ནས་གནས་པའི་སྐབས་མི་རྙེད་པ་ཡིན། སེམས་མ་བཅོས་ན་བདེ། ཆུ་མ་བརྙོགས་ན་དྭངས་གསུངས་པས། མ་བཅོས་སོ་མ་ལྷུག་པར་བཞག་ན་རྟོགས་པ་ངང་གིས་ འཆར༑ དེ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་རང་དབང་མ་ཐོབ་བར་དུ་རྣམ་གཡེང་འདུ་འཛིའི་དབང་དུ་མི་བཏང་བར་བསྐྱངས་ན་སྒོམ་མི་སྐྱེ་བའི་དོགས་པ་མི་དགོས། སེམས་གཅུན་ནས་བསྒོམས་དྲགས་ན་རྣམ་རྟོག་མི་ནོན་ཞིང་འཕྲོ། ལྷོད་ན་རང་བབས་སུ་གནས་འགྲོ་བ་སྟེ། མཆོག་གི་གྲུབ་ཐོབ་ས་ར་ཧའི་ཞལ་སྔ་ནས། བཅིངས་པར་གྱུར་ན་ཕྱོགས་བཅུར་འགྲོ་བར་རྩོམ། །ཐོངས་པར་གྱུར་ན་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས། །གོ་ལྡོག་རྔ་མོང་ལྟ་བུར་ བདག་གིས་རྟོགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྒོམ་གསར་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་པ་དང་དཔྱད་ནས་བསྒྲིམ། སྐབས་སུ་གང་ཤར་ལ་བཟོ་མི་འཆོས་པར་གློད་ཀྱང་། དམ་པས། མཐའ་བྲལ་གློད་ ༄༅། །པ་སྒོམ་པའི་ངང༌། །གྲིམ་གྱིས་བསྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད། །ཅེས་དང་། མ་གཅིག་གིས། གྲིམ་གྱིས་བསྒྲིམས་ལ་ལྷོད་ཀྱིས་གློད། །སྒོམ་པའི་གནད་གཅིག་དེ་ན་ཡོད། །ཅེས་ སོ༑ །ཡང་སྐབས་རེར་ཡུན་རིང་དུ་བརྗེད་པ་དང་དེ་མ་ཐག་དྲན་པ་བསླེབས་ནས། སྔར་ལྟར་རང་བབས་སུ་སོག་ཕོན་བཅིང་ཐག་བཅད་པ་ལྟར་འབོལ་ལེ་བཞག་པ་ལས་དྲན་འཛིན་བྱེད་པ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་དྲན་ ཤེས་ཀྱིས་བསྐྱངས་ཚེ་སྟོང་ཉམས་བདེ་ཉམས་མི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ལུས་མི་ཚོར་བ་སྟོང་པ་དང་། རི་བྲག་ཟང་ཐལ། དུ་བ་སོགས་ཉམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅི་འཆར་ཡང་རེ་དྭོགས་གང་ཡང་མི་བྱ། འཆར་མ་འཆར་ གང་འཐད་འཐད་དུ་བཞག་གོ །ཡང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་པ་དང་ངོ་ཤེས་པ་མཉམ་དུ་འོང་ནས་སྤང་བྱ་རྣམ་རྟོག་དང༌། སྤོང་བྱེད་དྲན་པ་གཉིས་སྟག་གཟིག་གདོང་འཕྲད་པ་ལྟ་བུ་མང་པོ་འཕྲོ་མི་ཐུབ་པས། གཉེན་པོའི་རྩོལ་ སྒྲུབ་མི་དགོས་པར་སོ་སོར་མལ་དུ་ཞི་ནས་དགག་སྒྲུབ་མེད་པ་རྒྱ་མཚོ་རླབས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་འབྱུང་། འདིའི་སྐ
Chinese
其中一位说：“紧时要紧，松时要松，禅修的要诀就在这里。” 还有，有时长时间遗忘，随即忆念生起，像以前一样，自然放松，像解开绳索的草垛一样，松弛地放下，而不是执着于忆念。还有，如果妄念涌动增多，像以前一样重复，就会长时间安住。安住就像缓慢的河流一样，如此说道。像这样，如果不自然放松，而是在寻找心的时候进行观察，就会扰乱心，找不到安住的时机。心不改造则安乐，水不搅动则清澈，如此说道。不改造，不放纵地安住，证悟自然显现。在没有获得持续不断的自主之前，不让心受到散乱和纷扰的影响，如果守护，就不必担心禅修不会生起。如果过于压制心来禅修，妄念无法抑制而四处游荡。 放松时，就会自然安住，至尊成就者萨ra哈（梵文：Sarahah）尊者说：“如果被束缚，就会试图向四面八方游走。如果被释放，就会毫不动摇地稳固安住。我理解到，就像颠倒的骆驼一样。” 对于新的禅修者来说，当妄念生起时，会进行观察并收紧。有时，对于任何显现的事物，不进行改造而放松。但圣者说：“无边无际地放松是禅修的状态。紧时要紧，松时要松。” 玛吉（藏文：Ma gcig）说：“紧时要紧，松时要松，禅修的要诀就在这里。” 还有，有时长时间遗忘，随即忆念生起，像以前一样，自然放松，像解开绳索的草垛一样，松弛地放下，而不是执着于忆念。像这样，如果以正念守护，无论显现何种体验，如空性体验、快乐体验、无分别体验，以及身体没有感觉的空性，山岩通透，烟雾等，都不应抱有希望或恐惧。无论显现与否，都随其自然。 还有，当妄念生起，并且同时认出妄念时，所应断除的妄念和断除妄念的正念，两者就像老虎和豹子相遇一样，无法蔓延开来。因此，不需要进行对治的努力，各自在自己的位置上寂静下来，没有扬弃和建立，就像没有波浪的海洋一样。关于这一点
English
One said, "Tighten when tight, loosen when loose. The key to meditation lies there." Also, sometimes one forgets for a long time, and then recollection arises immediately. As before, one should naturally relax, like a haystack with its ropes untied, letting go loosely, rather than clinging to recollection. Also, if conceptual thoughts increase, repeating as before will lead to prolonged abiding. Abiding is like a slow-flowing river, it is said. In this way, if one does not let go naturally, but instead investigates like an examination when searching for the mind, one will disturb the mind and not find the opportunity to abide. If the mind is not manipulated, it is blissful; if water is not stirred, it is clear, it is said. If one abides without manipulating or indulging, realization will naturally arise. Until one attains continuous independence, if one guards the mind without letting it be influenced by distraction and busyness, there is no need to fear that meditation will not arise. If one meditates by suppressing the mind too much, conceptual thoughts will not be subdued and will wander. When relaxed, one will naturally abide. The supreme accomplished one, Sarahah, said, "If bound, it will strive to go in all directions. If released, it will abide steadfastly without moving. I understand it to be like an upside-down camel." For new meditators, when conceptual thoughts arise, they examine and tighten. Sometimes, they let go without manipulating whatever arises. But the holy ones say, "Boundless letting go is the state of meditation. Tighten when tight, loosen when loose." Ma gcig said, "Tighten when tight, loosen when loose. The key to meditation lies there." Also, sometimes one forgets for a long time, and then recollection arises immediately. As before, one should naturally relax, like a haystack with its ropes untied, letting go loosely, rather than clinging to recollection. In this way, if one guards with mindfulness, whatever experiences arise, such as the experience of emptiness, the experience of bliss, the experience of non-conceptuality, and the emptiness of the body without sensation, transparent mountains and rocks, smoke, etc., one should not have hope or fear. Whether they arise or not, let them be as they are. Also, when conceptual thoughts arise and are recognized simultaneously, the conceptual thoughts to be abandoned and the mindfulness that abandons them, the two are like a tiger and a leopard meeting face to face, unable to spread out much. Therefore, there is no need to exert effort in applying antidotes; each subsides in its own place, without rejection or establishment, like an ocean without waves. Regarding this