Tibetan
ད་ན་གཅོད་ཀྱི་གདམས་ངག་དང་ ཉམས་ལེན་མེད་པས་རི་གཅོད་ལ་འགྲོ་མི་ནུས་པས། ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཅོད་བྱེད་པའི་དུས་སུ་སྙེམས་དགོས་ཏེ། ཆོ་འཕྲུལ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱབ་ཚན་ཆེ་དགོས། གཏོང་ཕོད་ཀྱི་བློ་ཁུར་ དགོས༑ ཉམས་ལེན་གྱི་ཞེ་གདེང་དགོས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་སྙེམས་ཡིན་ཡང་བདུད་མ་ཡིན་ནོ། །དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་ནི་གཅོད་བྱེད་པའི་དུས་སུ། ན་ཚ་དང་བདེ་སྡུག་མཐོན་དམན་འགལ་རྐྱེན་བར་ཆད་ཅི་བྱུང་ཡང་ དགའ་བར་ལྟ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྐྱེན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འགལ་རྐྱེན་དེས་ཚོགས་རྫོགས་སྒྲིབ་པ་དག །ལས་ངན་འཛད། དགེ་སྦྱོར་གྱི་བོགས་ཐོན། ལམ་གྱིས་གེགས་སེལ། ཆོས་པའི་ཤན་ཕོ་ཕྱེད་པ་ཡིན། སྔོན་ གྱི་གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། འགལ་རྐྱེན་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་ལ་བརྟེན་ནས། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ཡིན་པས། བདག་གིས་ཀྱང་བདེ་སྡུག་རོ་སྙོམས་པ་ཡིན། ལམ་དུ་འཁྱེར་བས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཀྱི་ སྙམ་པ་བྱ། དེ་ནི་དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་དོ། །དེ་ནས་ཇི་སྲིད་རྟོགས་པ་མ་ཤར་སྣང་བ་ལ་བདེན་འཛིན་མ་ལོག་པའི་བར་དུ། དགའ་བྲོད་དང་སྙེམས་བྱེད་གཉིས་སྤངས་ཀྱང་མི་ཕོངས་ལ། སྤོང་ཡང་མི་དགོས། རྟོགས་ ༄༅། །པ་ཤར་སྣང་བ་ལ་བདེན་འཛིན་ལོག་ནས་མ་སྤངས་ཀྱང་རང་ཡལ་ལ་འགྲོ་སྟེ། དཔེར་ན་དགུན་འཁྱག་པ་བཞུ་ཡང་འཁྱག་འགྲོ། སོས་ཁ་མ་བཞུ་ཡང་ཞུ་ནས་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །གཅོད་ལ་ རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ་གསུམ། གཅོད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དང་། གནས་ཚུལ་དང༌། ད་གཅོད་ལ་རྩོད་པ་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གཅོད་ཀྱི་ངོ་བོ། སྤང་བྱ་ཕྱི་ནང་གི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་དང་ལྡན་ པའོ༑ །དབྱེ་བ་ནི། གཅད་ཡུལ་ལ་དབྱེ་ན། ཕྱི་བདུད་ལྷ་འདྲེ་ལ་བཅད་པ། ནང་བདུད་སེམས་ལ་བཅད་པ། གསང་བའི་བདུད་འགལ་རྐྱེན་ལ་བཅད་པའོ། །གཅོད་བྱེད་གཉེན་པོ་ལ་དབྱེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ཐབས་ ཀྱིས་བཅད་པ་དང་། དོན་དམ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བཅད་པའོ། །གཅོད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ནི། སྤང་བྱ་དང་། གཉེན་པོ་རང་བཞིན་མེད་པ་འདི། མཚན་གཞི་གཅོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དུ་མཚོན་ཏེ། མཚན་ཉིད་བཅད་ཡུལ་ དང་༑ གཅོད་བྱེད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པའོ། །བདུད་ཀྱི་གཅོད་ཡུལ་འདི་ཆོས་ཅན། འགལ་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། གཅད་བྱ་དང་གཅོད་བྱེད་རང་བཞིན་མེད་ པར་རྟོགས་པའི་བློས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྡོ་རྗེ་ཕ་ལམ་གྱིས་དངོས་པོ་གཞན་འཇོམས་པ་བཞིན་ནོ། །གཅོད་
Chinese
现在因为没有施身法的诀窍和 修持，所以不能去山里施身法。因此，最初的修行者在做施身法的时候需要骄慢，在出现神通的时候，需要空性的强大后盾，需要慷慨的胸怀，需要修行的自信，这才是真正的骄慢，但不是魔。喜乐之魔就是在做施身法的时候，无论发生疾病、苦乐、高低、违缘、障碍， 都要乐观地看待。为什么呢？因为依靠这些因缘，这些违缘能够圆满资粮、清净业障，耗尽恶业，增长善行，消除道路上的障碍，成为修行者的助缘。以前的 成就者们也是依靠将违缘转化为道用，才获得圆满菩提的。因此，我也要对苦乐保持平等心，想着通过将苦乐转化为道用，就能获得圆满菩提。这便是喜乐之魔。然后，在证悟没有生起，对显现的执着没有消除之前，喜乐和骄慢两者即使不舍弃也没有什么损失，舍弃也不需要。证悟 生起后，对显现的执着消除后，即使不舍弃也会自然消失。例如，冬天的冰即使融化也会结冰，春天即使不融化也会融化消失一样。施身法 要断除争论有三种：施身法的定义、状态和现在施身法上的争论。第一是施身法的本体，是具有能够摧毁内外一切过患的对治力。分类是：从所断的对象来分，有断除外魔鬼神的，断除内魔心的，断除秘密魔违缘的。从断除的对治力来分，有以世俗方便断除的，有以胜义智慧断除的。施身法的状态是：所断和对治力无自性，这在名言上被称为施身法，定义是具有证悟所断和断除者无自性的智慧。这个魔的施身对象，是具有摧毁一切违缘的对治力，因为以证悟所断和断除者无自性的智慧，能够了知一切法为空性。例如，金刚石能够摧毁其他事物一样。施身法
English
Now, because there is no instruction and practice of Chö, one cannot go to the mountains for Chö. Therefore, beginners need pride when doing Chö. When miracles occur, there must be a strong backing of emptiness. There must be a generous mind, and confidence in practice. That alone is pride, but it is not a demon. The demon of joy and sorrow is when doing Chö, no matter what happens, such as illness, happiness and suffering, high and low, adverse conditions, and obstacles, one should look at it with joy. Why? Because relying on these conditions, these adverse conditions can complete the accumulations, purify obscurations, exhaust bad karma, increase virtuous deeds, eliminate obstacles on the path, and become an aid to practitioners. The previous accomplished ones also attained perfect enlightenment by relying on transforming adverse conditions into the path. Therefore, I should also maintain equanimity towards happiness and suffering, thinking that by transforming happiness and suffering into the path, I can attain perfect enlightenment. This is the demon of joy and sorrow. Then, as long as realization has not arisen and the clinging to appearances has not been reversed, there is no loss even if joy and pride are not abandoned, and there is no need to abandon them. After realization arises and the clinging to appearances is reversed, even if they are not abandoned, they will naturally disappear. For example, winter ice freezes even when it melts, and spring melts and disappears even when it does not melt. Chö has three aspects to abandon disputes: the definition of Chö, the state, and now the disputes on Chö. The first is the essence of Chö, which is to possess the antidote that can destroy all internal and external faults. The divisions are: dividing according to the object to be cut, there is cutting external demons and spirits, cutting internal demons of the mind, and cutting secret demons of adverse conditions. Dividing according to the antidote that cuts, there is cutting with conventional means, and cutting with ultimate wisdom. The state of Chö is: the object to be abandoned and the antidote are without self-nature. This is nominally referred to as Chö. The definition is to possess the wisdom that realizes that the object to be cut and the cutter are without self-nature. This object of the demon's Chö is the antidote that destroys all adverse conditions, because with the wisdom that realizes that the object to be cut and the cutter are without self-nature, one can know that all phenomena are emptiness. For example, just as a diamond can destroy other objects. Chö
Tibetan
ལ་རྩོད་པ་དགོད་པ་ནི། གཅོད་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ་ན། གཅད་ ཡུལ་དེ་གཅོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་བདུད་བཞི་ཆོས་ཅན། བཅད་ཀྱང་མི་ཆོད་པར་ཐལ། གཅོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གཅོད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བུད། མ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། གཉེན་པོ་ཁོ་ན་སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉེན་པོ་དེ་སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་མ་ཡིན་ན། སེམས་བྱེད་ཀྱི་བདུད་གང་ལ་འཇོག །གཉེན་པོ་མེད་ན་ བདུད་བཞི་ཆོས་ཅན། བཅད་ཀྱང་མི་ཆོད་པར་ཐལ། གཅོད་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་བདུད་ཀྱི་བར་ཆད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་གཉེན་པོ་ཡོད་པས་མི་ཆོད་པའི་སྐྱོན་ མེད་དོ། །གཉེན་པོ་དེ་ལམ་གྱི་དུས་སུ་བཅད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ལམ་གྱི་དུས་སུ་གཉེན་པོ་བརྟེན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྙེམས་བྱེད་དེ་བདུད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཞེ་ན། ལམ་གྱི་དུས་སུ་བདུད་མ་ཡིན་པ་འདོད་ལ། འབྲས་ བུའི་དུས་སུ་བདུད་མ་ཡིན་པའི་ཁས་ལེན་མ་གྲུབ་བོ། །གཅོད་ལ་འགྲོ་བའི་སྔོན་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་བྱས་ནས། བདག་ལ་བསྲུང་དུ་གསོལ། སྐྱོབ་ཏུ་གསོལ་ཟེར་རམ་མི་ཟེར། ཟེར་ན་བདུད་བཞི་ཆོས་ཅན། བཅད་ ཀྱང་མི་ཆོད་པར་ཐལ། གཅོད་མཁན་གྱིས་ཕུང་པོ་གཟན་དུ་སྐྱར་མ་ནུས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཁ་སྙན་པོ་སྐྱེལ་མ་འཚོལ་བ་བཞིན་ནོ། །མི་ཟེར་ན་ཨ་མའི་གསུང་དང་འགལ། བཀའ་ ༄༅། །ཚོམས་ལས། བདག་རེ་ཧྲུལ་དང་། ཁང་སྟོང་དང་། དུར་ཁྲོད་དམ། བླ་གབ་མེད་པ་ན་འདུག་ཀྱང་སྲུང་དུ་གསོལ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྐྱབས་འགྲོ་བྱས་པ་ལ་ འགལ་བ་མེད་དེ། སྲུང་དུ་གསོལ། སྐྱོབ་ཏུ་གསོལ་མི་ཟེར། ལུས་ཀྱི་བདག་འཛིན་བློས་ཐོངས་པར། བདེ་སྡུག་རོ་སྙོམས་པར། འགལ་རྐྱེན་ལམ་དུ་སློང་བར། གཅོད་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཏུ་ གསོལ་ཟེར། འོ་ན་བཀའ་ཚོམས་ལས། སྲུང་དུ་གསོལ་ལ་སོགས་པར་བཤད་པས་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། བློ་ཐ་མ་གཅོད་ཐོག་ནས་གཅོད་བྱེད་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །གཅོད་ཀྱི་གདམས་པ་ཉམས་སུ་ ལེན་པའི་སྔོན་དུ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ། དེའི་ཕྱིར་དུ་བདག་གིས་གཅོད་ཀྱི་གདམས་པ་ཉམས་སུ་བླང་སྙམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། བྱེད་ན་གཅོད་མཁན་ཆོས་ཅན། ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་དགའ་བྲོད་ཀྱི་བདུད་མི་ཆོད་པར་ཐལ། འབྲས་བུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་དམིགས་ན་དེ་དགའ་བྲོད
Chinese
关于辩论的驳斥：在修持施身法的时候，所断之境是否有断除的对治？若有，则四魔有法，即使断也无法断除，因为有断除的对治之故。若承认，则施身法的誓言破灭，因为无法断除之故。 若说理由不成立，则理由成立，因为对治唯是傲慢之魔。若对治不是傲慢之魔，那么心之魔安立于何处？若无对治，则四魔有法，即使断也无法断除，因为没有断除的对治之故。譬如伟大的能仁（释迦牟尼佛）不能被魔的障碍所阻碍一样。此处因为有对治，所以没有无法断除的过失。 对治在道位时不是所断之境，因为在道位时必须依赖对治之故。那么，傲慢不是魔的过失成立吗？答：承认在道位时不是魔，但在果位时不是魔的承诺不成立。在进行施身法之前，是否进行皈依，然后说“请您保护我，请您救护我”？若说，则四魔有法，即使断也无法断除，因为施身者无法将身体再次作为食物。理由通过承诺而成立，譬如寻找甜言蜜语的信使一样。若不说，则与阿妈（玛吉拉准）的教言相违背。《教言汇集》中说：“即使住在破屋、空房、墓地或无遮蔽之处，也请您保护。”此处进行皈依没有相违之处，因为不说“请您保护，请您救护”，而是说“为了舍弃对身体的执着，平等对待苦乐，将违缘转为道用，圆满施身法，请您加持”。那么，《教言汇集》中说“请您保护”等，不是相违吗？答：不相违，因为是指从最后的意乐开始进行断除。 在修持施身法之前，为了使一切众生获得圆满正等觉果位，因此我修持施身法，是否生起这样的发心？若生起，则施身者有法，即使修持也无法断除贪嗔之魔，因为如果缘于果位圆满正等觉，那就是贪嗔。
English
Regarding refuting the debate: When practicing Chö, is there an antidote to sever the object to be severed? If there is, then the four maras, which are the subject, cannot be severed even if severed, because there is an antidote to sever them. If you accept this, then the vow of Chö is broken, because it cannot be severed. If you say the reason is not established, then the reason is established, because the antidote is solely the arrogant mara. If the antidote is not the arrogant mara, then where is the mind mara placed? If there is no antidote, then the four maras, which are the subject, cannot be severed even if severed, because there is no antidote to sever them. For example, just as the great Shakyamuni (Buddha) cannot be obstructed by the obstacles of the maras. Here, because there is an antidote, there is no fault of not being able to sever. The antidote is not the object to be severed during the path, because during the path, it is necessary to rely on the antidote. Then, is it valid to say that arrogance is not a mara? Answer: It is accepted that it is not a mara during the path, but the assertion that it is not a mara during the fruition is not established. Before engaging in Chö, do you take refuge and then say, "Please protect me, please save me"? If you say that, then the four maras, which are the subject, cannot be severed even if severed, because the Chö practitioner cannot offer the body as food again. The sign is established by admission, just like seeking a messenger with sweet words. If you don't say that, then it contradicts the words of Ama (Machig Labdrön). The "Collection of Teachings" says, "Even if I live in a dilapidated house, an empty room, a cemetery, or a place without shelter, please protect me." Here, there is no contradiction in taking refuge, because you don't say, "Please protect me, please save me," but rather, "In order to abandon attachment to the body, to treat happiness and suffering equally, to transform obstacles into the path, and to perfect Chö, please bless me." Then, isn't it contradictory that the "Collection of Teachings" says, "Please protect me," etc.? Answer: It is not contradictory, because it refers to severing from the final intention. Before practicing the Chö teachings, in order to enable all sentient beings to attain complete perfect enlightenment, do you generate the mind of thinking, "Therefore, I will practice the Chö teachings"? If you do, then the Chö practitioner, which is the subject, cannot sever the mara of attachment and aversion even if practiced, because if you focus on the fruition of complete perfect enlightenment, that is attachment and aversion.