Tibetan
༄༅། །མཱ རཙྪེ ད གཾ བྷི རཱ བྷཱ སོ པ ན ཡོ ནཱ མ བི ཧ རཏི སྨ། ། ༄༅། །བདུད་གཅོད་ཉམས་ཁྲིད་ཟབ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ༄༅།།ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་བྲལ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མ་དང་། །དེ་དག་སྟོན་མཛད་རྒྱལ་ཡུམ་སྒྲོལ་མ་དང་། །ལམ་མཆོག་ཁྱད་འཕགས་ མན་ངག་གཅོད་ཡུལ་དང་། །ཡེ་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མ་གཅིག་ཞབས་ལ་འདུད། །ཉམས་ཁྲིད་གདམས་པ་གུས་པས་བསྐུལ་བའི་ངོར། །ཡི་ གེར་འབྲི་བར་གནང་བར་གསོལ་བ་འདེབས། །བྱིན་བརླབས་ཐུགས་རྗེས་ཚིག་དོན་ལེགས་རྟོགས་ནས། །སྨོན་ལམ་དབང་གིས་འགྲོ་ཀུན་རྒྱལ་ གྱུར་ཅིག །དེ་ལ་དང་པོ་དབང་དང་ངོ་སྤྲོད་ལེགས་པར་ཐོབ་པའི་གང་ དེ་དག་སྟོན་མཛད་པར་སྒྲོལ་མ་དང་།ཟག་དེས། དངོས་གཞི་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གསུམ། སྤྱི་ཁྲིད་དུ་ ༄༅།།བཤད་པ་དང་། ཉམས་ཁྲིད་དུ་བསྐྱང་བ་དང༌། ཞལ་གདམས་སུ་བསྟན་པའོ། །སྤྱི་ཁྲིད་ནི་སྔར་བསྟན་ནས། འདི་ཉིད་ཉམས་ཁྲིད་དོ། །དེ་ལ་ གཅོད་འདི་ཆོས་སྤྱིའི་ཤན་འབྱེད་ཡིན། རྟོགས་པའི་བོགས་འདོན་ཡིན། ལྷ་འདྲེ་དབང་སྡུད་ཡིན། དངོས་གྲུབ་རྣམ་གཉིས་འབྱུང་བ་ཡིན། སྐམ་ཐག་ཆུ་ནང་དུ་ཆོད་པ་ཡིན། ཞེ་ནས་རི་ཁྲོད་འགྲིམས་ཞིང་ཉམས་རྟོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་འདོད་ན། གཉན་ཁྲོད་འགྲིམས་པ་དང་གཅོད་མི་བྱ་བའི་ཐབས་མེད་དོ། །དེ་ལ་ཁྱད་པར་བཞི་དང་ལྡན་པས་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། གང་དུ་འགྲོ་བའི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ནམ་འགྲོ་བ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར། གང་གིས་འགྲོ་བ་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར། ཕྱིན་ནས་ཉམས་སུ་གང་བླང་བ་གདམས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དང་པོ་ནི། གཅོད་བྱེད་པ་ལ་གནས་དུར་ཁྲོད་དམ་ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་པ། འཇིགས་ཤིང་སྐྱི་གཡའ་བ། བྲེད་ཅིང་ཉམ་ང་བ། ཐེ་ཚོམ་དང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་ནུས་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། དེ་མེད་ན་གཅད་རྒྱུ་མེད་དོ། ། གནས་དེར་ཕྱིན་ནས་ལྷ་འདྲེ་ལ་དོ་མི་བདོ། སྙད་མི་འཚོལ། དངོས་གྲུབ་སྟེར་ལ་མ་རེ་སྟེ། ཕྱི་འཇིགས་པའི་ཡུལ་དེར་ལྷ་འདྲེ་ལ་སྙེམས་ནས། ནང་འཇིགས་མཁན་གྱི་རྟོག་པ་རྩད་གཅོད་པ་སྟེ་སྔར་ཁྲིད་ཀྱི་སྐབས་ སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ནམ་འགྲོ་བ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྤྱིར་འཇིགས་ཤིང་བསྐྲག་པ་དང་། ཉམས་ང་བ་དང་། བག་ཚ་བ་དང་། ན་ཚ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་བྱེད་ལ། ཁྱད་པར་དུ་མཚན་མོ་ལྟ་བུ་ཟླ་བོ་དང་གྲོགས་པོ་ མེད་པ་གཅིག་པུར་འགྲོ་བར་བྱ་སྟེ། ཟླ་བོའམ། ལག་ཆའམ། རི་རྫོང་ལྟ་བུའི་སྙེམས་བག་ཙམ་ལ་བལྟོས་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་འཕྲ་ས་འཚོལ་དུ་འོང་བས་གང་གིས་ཀྱང་སྙེམས་ཐག་ཆོད་པར་བྱའོ། །གང་གིས་འགྲོ་བ་ གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་ནི། དབང་གིས་སྣོད་དུ་རུང་བ་བྱས་ལ། ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་སྤྱིར་སྣང་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་པ། གདམས་ངག་གིས་ཕྱི་ནང་གི་སྒོ་འདོགས་ཆོད་པ་གཅིག་གིས་འགྲོ་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་དང་པོ་གཅོད་ལ་ འགྲོ་ནུས་སམ་མི་ནུས་བལྟ། བར་དུ་ཆོ་འཕྲུལ་བྱུང་ན་རོ་སྙོམས་མི་བསྙོམས་ལྟ། མཐའ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྲོ་མི་འགྲོ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དང་པོ་གཅོད་ལ་འགྲོ་མི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་ཉམས་ལེན་གྱི་ ༄༅། །སྙིང་ཁམས་ཆུང་བས་ལན་པ་ཡིན་པས་སྙིང་ཁམས་བསྐྱེད་ནས་ཐོག་ཏུ་བསྐལ་ན་མི་ནུས་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད་དེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་མེ་དང་ཆུ་དང་གཡང་དང་འདྲ་སྟེ་སྣང་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་ པ་མེད་དོ། །གཉིས་སུ་འཁོར་འདས་སེམས་སུ་མ་ཤེས་པས་ལན་པ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས། སེམས་བདེན་འཛིན་དང་བྲལ་ཙམ་ན་གང་ལ་ཡང་འཇིགས་རྒྱུ་མེད་དེ། སྔོན་ཆད་འབག་མ་ མཐོང་བའི་བྱིས་པ་ཞིག་འབག་ལ་འཇིགས་ཏེ། འདྲིས་ནས་འབག་ལ་མི་འཇིགས་པ་དང་འདྲའོ། །གསུམ་དུ་གདམས་པ་ཟབ་མོ་མ་ཐོབ་པས་ལན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཟབ་མོ་ཐོབ་ནས། འཁོར་འདས་རིགས་དྲུག་ གིས་འདུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མེད་དོ། །བོང་བུས་བརྡུངས་པ་མེད། རི་བོང་གིས་རྨུགས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་སྙིང་ཁམས་ཆུང་བས་ ལན་པ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་ཁམས་བསྐྱེད་ནས་ལུས་སྲོག་ཆོས་ཕྱིར་གཏོང་ན་གང་ལ་ཡང་མི་ནུས་རྒྱུ་མེད་དེ། སྔོན་གྱིས་གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཚིག་རེའི་ཕྱིར་དུ་དཀའ་བ་སྣ་ཚོགས་སྤྱད་པ་ཡིན། བར་དུ་ཆོ་འཕྲུལ་ བྱུང་ན་རོ་སྙོམས་མི་སྙོམས་ལྟ་བ་ནི། བར་ཆད་དང་ཆོ་འཕྲུལ་བྱུང་ན་སེམས་ལ་འགྱོད་པ་སྐྱེའམ་མི་སྐྱེ། ན་ཚ་དང་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་བདེ་སྡུག་ལམ་དུ་སློང་ངམ་མི་སློང་། འགལ་རྐྱེན་དང་གདུག་རྩུབ་བྱུང་ན་དེ་ལ་ རོ་སྙོམས་མི་སྙོམས་ལྟའོ། །མཐའ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྲོ་མི་འགྲོ་ལྟ་བ་ནི། ཡར་གོང་མའི་ཞབས་ཏོག་དུ་འགྲོ་མི་འགྲོ་ལྟ། མར་འོག་མའི་ཡང་འགྲོ་དོན་དུ་འགྲོའམ་མི་འགྲོ་ལྟ། བར་དུ་རང་གི་ལྟ་བ་དང་ རྟོགས་པའི་བོགས་ཐོན་མི་ཐོན། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་འམ་མ་འགྲོ་བལྟས་ནས། དེ་རྣམས་དང་ལྡན་ན་གཅོད་ལ་འགྲོ། མི་ལྡན་ན་མི་འགྲོ། ལར་ཡང་གཅོད་ལ་འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་འགྲན་སེམས་དང་ཕོ་ རུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་འགྲོ། ཁེངས་གྲགས་དང་ལོ་འདོད་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་མི་འགྲོ། རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་དམིགས་ནས་མི་འགྲོ།
Chinese
༄༅། །玛 惹 且 达 冈 贝 惹 帕 索 巴 纳 哟 纳 玛 毕 哈 惹 帝 斯 玛。 ། ༄༅། །名为断魔窍诀深法之教导。 ༄༅།།法身离戏般若母， 彼等示现胜母度母， 殊胜道妙诀施身法， 智慧空行玛吉前顶礼。 恳请赐予窍诀之教导， 祈请开许书写成文字， 加持以慈悲力善解词义， 愿以发愿力令众生皆胜。 其中首先是已善得灌顶与认识的， 彼等示现度母，因此，正行应当修习，其中有三，总说之教导， ༄༅།།以及修持之教导，以及口诀之开示。 总说已于前述，此乃修持之教导。 其中，施身法是总法的分判，是提升证悟，是降伏鬼神，是二种成就之生处，是断除水上旱绳。 若欲于寂静处修行，令证悟生于相续，则无有不往险地而能修断法之理。 当以具足四种差别而行： 何处去乃处所之差别，何时去乃时间之差别，以何者去乃补特伽罗之差别，往后修习何者乃口诀之差别。 初者，修断法之处，当为尸林或寺庙等，恐怖且令人毛骨悚然，惊恐且令人害怕，能生起怀疑与分别念之处，若无彼等则无所断。 往彼处后，不与鬼神争斗，不寻衅滋事，不期望赐予成就，于外在恐怖之境，对鬼神生起傲慢，于内则断除怖畏者之分别念，此已于前导时宣说完毕。 何时去乃时间之差别，通常于恐惧、害怕、惊慌、生病之时修习，尤其当于夜晚独自前往，无有伴侣或朋友，若有伴侣或，工具或，如山堡般的依靠，即便仅是些微的依赖，心亦将寻觅缝隙，故当断除一切依赖。 以何者去乃补特伽罗之
English
༄༅། །Mā Racche Da Gaṃ Bhi Rā Bhā So Pa Na Yo Nā Ma Bi Ha Ra Ti Sma. ། ༄༅། །The profound experiential instructions on Severing Mara, called. ༄༅།།Dharmakaya, free from elaboration, Mother Prajnaparamita, Those who reveal them, victorious mother Tara, Supreme path, extraordinary Oral instructions, the field of Chod, Wisdom Dakini Machik, I bow at her feet. In response to the respectful request for experiential instructions, I pray for permission to write them down. May blessings and compassion lead to a good understanding of the words and meanings, and may all beings become victorious through the power of aspiration. First, those who have properly received empowerment and introduction, Those who reveal them are Tara, therefore, the main practice should be cultivated, which has three parts: the general instructions, ༄༅།།the experiential instructions for practice, and the oral instructions for guidance. The general instructions have been explained before, this is the experiential instruction. In this, Chod is the distinction of general Dharma, it is the enhancement of realization, it is the subjugation of gods and demons, it is the source of both siddhis, it is the cutting of a dry rope in water. If you wish to practice in a secluded place and generate realization in your mindstream, there is no way to practice Chod without going to a dangerous place. Therefore, you should go with four distinctions: Where to go is the distinction of place, when to go is the distinction of time, with whom to go is the distinction of person, and what to practice after going is the distinction of instructions. The first is that the place for practicing Chod should be a charnel ground or a temple, etc., which is terrifying and hair-raising, frightening and scary, and capable of generating doubt and conceptualization. If there is none of these, there is nothing to cut. After going to that place, do not compete with gods and demons, do not seek quarrels, do not expect to be given siddhis. In that external terrifying place, be arrogant towards gods and demons, and internally cut off the conceptualization of the fearful one. This has already been explained in the previous introduction. When to go is the distinction of time, generally practice when you are afraid, scared, panicked, or sick. In particular, go alone at night, without a companion or friend. If you have a companion, a tool, or a reliance like a mountain fortress, even a slight reliance will cause the mind to seek loopholes, so you should cut off all reliance. With whom to go is the distinction of the person.
Chinese
特别是，通过灌顶使之成为法器，通过介绍使一切显现都确定为心性，通过诀窍使内外之门闩解脱，以一法行之。其中，首先观察能否进行断法，中间出现神通时，观察是否味等，最后观察是否行于成佛之道。首先，所有不能进行断法的人，都因为修持的 心量狭小，所以生起心量，一开始就畏惧，没有什么不能的。例如，如同梦中的火、水和悬崖，虽然显现，但并非真实存在。 第二，因为没有认识到轮回涅槃即是心性。要知道一切都是心的神通，只要心不执着于真实，就没什么可怕的。就像以前没见过面具的孩子害怕面具一样，熟悉了就不害怕了。 第三，因为没有得到甚深诀窍。得到甚深之法后，要知道轮回涅槃六道所摄的一切法，虽然显现为各种各样的形态，但实际上连一刹那也没有真实存在。如同驴子不会被击打，兔子不会被烟熏一样。 第四，因为心量狭小，所以生起心量，为了佛法而舍弃身命，就没有什么不能的。以前的成就者们，也为了每一句佛法而经历了各种各样的苦行。中间出现神通时，观察是否味等，就是说，出现障碍和神通时，心里会后悔吗？生病和痛苦时，能将苦乐转为道用吗？出现违缘和残暴时，要观察是否对此 味等。最后，观察是否行于成佛之道，就是说，观察是否为上师服务，是否为下属的利益而行动。中间，自己的见解和证悟是否增长，空性和悲心是否成为助伴。如果具备这些，就能进行断法，不具备就不能。总的来说，进行断法的人，不能通过竞争心和男子气概，不能为了傲慢名声和利益，不能以获得和恭敬为目标。
English
In particular, one should practice with one Dharma by making oneself a suitable vessel through empowerment, ascertaining all appearances as mind through introduction, and severing the inner and outer bolts through instructions. First, examine whether one can engage in Chö or not. In the middle, if miracles occur, examine whether the taste is equal or not. Finally, examine whether one is proceeding on the path to Buddhahood or not. First, all those who cannot engage in Chö do so because of their practice. It is because of small-mindedness, so generate a great mind. If you are afraid from the beginning, there is nothing you cannot do. For example, it is like fire, water, and cliffs in a dream; although they appear, they are not truly established. Secondly, it is because one has not realized that samsara and nirvana are mind. Know that everything is a manifestation of the mind. As long as the mind is free from clinging to reality, there is nothing to fear. It is like a child who has never seen a mask before is afraid of the mask, but once familiar, is no longer afraid. Thirdly, it is because one has not received profound instructions. After receiving the profound Dharma, know that all the dharmas included in the six realms of samsara and nirvana, although appearing in various forms, are not truly established even for a moment. It is like a donkey is not beaten, and a rabbit is not smoked. Fourthly, it is because of small-mindedness, so generate a great mind. If you give up your body and life for the sake of the Dharma, there is nothing you cannot do. In the past, even the accomplished ones endured various hardships for the sake of each word of the Dharma. In the middle, when miracles occur, examine whether the taste is equal or not, that is, when obstacles and miracles occur, does one regret it in one's heart? When sickness and suffering occur, can one transform happiness and suffering into the path? When adverse conditions and cruelty occur, one should examine whether one is tasting equally. Finally, examine whether one is proceeding on the path to Buddhahood, that is, examine whether one is serving the superiors and whether one is acting for the benefit of the inferiors. In the middle, whether one's own view and realization are increasing, and whether emptiness and compassion are becoming companions. If one possesses these, one can engage in Chö; if one does not possess them, one cannot. In general, those who engage in Chö do not do so through competitive spirit and machismo, not for the sake of arrogance, fame, and profit, and not with the goal of gaining and respect.