Tibetan
དག་འཛིན་མ་རིག་པའི་སྙེམས་ཀྱི་རྩ་བ་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་དགོས་པ་གལ་ཆེ་ལ། དང་པོ་ནས་མ་རིག་པ་སངས་ཏེ་ཆོད་པར་མི་འོང་སྟེ། བདག་མེད་ལ་རྒྱུན་དུ་བློ་སྦྱངས་པས་བདག་འཛིན་གྱི་སྙེམས་རྩ་ཇེ་ཉམས་སུ་འགྲོ་ ཞིང་༑ བདག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཇེ་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བས་ཚོགས་ལམ་ནས་སྦྱོར་ལམ་སོགས་ལམ་གྱི་རིམ་པར་བགྲོད་པ་དང་། བསྙེམ་བྱའི་བདུད་ཆོད་ཅིང་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་པ་དང་དུས་མཉམ་སྟེ། བསྙེམ་བྱའི་བདུད་མ་ ཆོད་ན་ལམ་བགྲོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། བསྙེམ་བྱ་ལམ་གྱི་བདུད་ནི། དང་པོ་ཆོས་ལ་འཇུག་པ་ནས་མཐོང་ལམ་གྱི་བར་དུ་ངེས་པ་ཅན་དུ་གཅོད་དགོས་ཏེ། མཐོང་ལམ་ན་ཡང་བདེན་འཛིན་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་མེད་ ཀྱང་༑ ད་རུང་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་བར་དུ་བློ་སྦྱོང་དགོས་སོ། །སྙེམས་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། བསྙེམ་བྱ་དང་སྙེམས་བྱེད་གཉིས་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་བསྙེམ་བྱའམ་མ་རིག་པ་སྟེ་བདེན་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་སྤང་བྱ་ཡིན་ལ། སྙེམས་བྱེད་མ་རིག་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྤོང་བྱེད་ཡིན་པས་དེ་སྤང་མི་དགོས་ལ། སྤངས་ཀྱང་མི་ཕོངས་པས། སྙེམས་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ ༄༅། །ཉམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཤར་ནས་འོང་བའི་སྣ་ལ། དགའ་བྲོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་སྐྱེས་ནས་འོང་བས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཏུ་མི་སྟེར་བས་ན་འབྲས་བུའི་བདུད་ཟེར་ཏེ། གོང་དུ་ བསྟན་པའི་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ལམ་དུ་འཁྱེར་བས། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བོགས་འདོན་པར་བྱས་ནས། འགྲོ་བའི་དོན་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལྟ་བུའི་དགའ་བྲོད་སྐྱེ་བ་དེ་སྤང་ཡང་མི་དགོས་ལ། སྤངས་ཀྱང་སྤང་མི་ཐུབ། དཔེར་ན། དྲོད་རླན་དང་འཕྲད་ན་ལོ་ཏོག་སྐྱེ་བ་རྣམས་བཀག་པས་མི་ཐུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ། ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བ་རྣམས་འགོག་མི་དགོས་ཤིང་། ཡོན་ཏན་ཅི་ཤར་ཅི་བྱུང་ཡང་སྒྲ་ མ་ལྟ་བུར་ལམ་དུ་འཁྱེར་བར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཐོགས་བཅས་དང་ཐོགས་མེད་གཉིས་སྤང་བྱ་ཡིན་ལ། སྙེམས་བྱེད་དང་དགའ་བྲོད་གཉིས་སྤོང་བྱེད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འབྲས་བུ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་སུ་སྤང་བྱ་སྤོང་བྱེད་ གཉིས་ཀ་ལས་གྲོལ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཡང་གངས་པས། མ་གཅིག་ལགས། བདུད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་ལགས་ཏེ། ལྷ་འདྲེ་ཞེས་པ་དེ་བདུད་དེ་ དག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ནམ། དེ་མ་ཡིན་པའི་ལྷ་འདྲེ་ཟེར་བ་གཞན་ཞིག་ཡོད་དམ། ཞེས་ཞུས་སོ། །ཡང་མ་གཅིག་གི་ཞལ་ནས། བུ་ཉོན་དང
Chinese
认识到执着于自我的无明是根本，这一点非常重要。无明无法从一开始就被消除，但通过不断修习无我，对自我的执着会逐渐减弱，无我的智慧会逐渐增长，从而从资粮道到加行道等，逐步进入道的次第。降伏所应降伏的魔障与生起功德是同时的，如果不能降伏所应降伏的魔障，就无法进入道。所应降伏的道之魔障，必须从最初进入佛法到见道之间确定地断除。即使在见道时，虽然没有了实执烦恼的根本，但在未成佛之前，仍然需要修习。执着也有两种，即所执着和执着者。其中，所执着即无明，是实执的根本，是应断除的；而执着者，即认识到无明的是自性智慧，是断除者，因此不需要断除，即使断除了也不会有损失。执着者的体性是自性智慧，从中生起证悟无我的特殊体验。 当出现特殊的体验时，如果生起先前所说的喜悦和激动等功德，这会阻碍成佛，因此被称为果魔。如果像先前所说的那样，将梦和幻觉等视为道用，就能发挥所有功德的作用，从而利益众生。因此，生起这样的喜悦和激动，不需要断除，也无法断除。例如，就像温暖和湿润相遇时，无法阻止庄稼生长一样，不需要阻止功德圆满的生起。无论生起什么功德，都应像回声一样视为道用。其中，有障碍和无障碍两种是应断除的，执着者和喜悦激动两种是断除者。在果位圆满时，必须从所断除和断除者两者中解脱。种姓之子。如是说。又，岗巴问道：玛吉拉尊，您所说的魔的特征是这样的，那么，神鬼是指那些魔吗？还是有其他的神鬼？玛吉回答说：儿子，听着。
English
It is very important to recognize that clinging to self-ignorance is the root. Ignorance cannot be eliminated from the beginning, but by constantly practicing non-self, the root of clinging to self will gradually weaken, and the wisdom of non-self will gradually increase, thus progressing from the path of accumulation to the path of preparation, etc., and gradually entering the stages of the path. Subduing the demons to be subdued and generating merits are simultaneous. If the demons to be subdued are not subdued, one cannot enter the path. The demons of the path to be subdued must be definitely cut off from the beginning of entering the Dharma to the path of seeing. Even on the path of seeing, although there is no root of afflictions of true clinging, one still needs to practice until one attains Buddhahood. There are also two kinds of clinging, namely, what is clung to and the clinger. Among them, what is clung to is ignorance, which is the root of true clinging and should be abandoned; while the clinger, which is the self-aware wisdom that recognizes ignorance, is the abandoner, so it does not need to be abandoned, and even if it is abandoned, there will be no loss. The nature of the clinger is self-aware wisdom, from which arises a special experience of realizing non-self. When special experiences arise, if the merits such as joy and excitement mentioned earlier arise, this will hinder the attainment of Buddhahood, so it is called the fruit demon. If one takes dreams and illusions as the path, as mentioned earlier, one can exert the effect of all merits, thereby benefiting sentient beings. Therefore, there is no need to abandon the arising of such joy and excitement, and it is impossible to abandon them. For example, just as when warmth and moisture meet, it is impossible to prevent the growth of crops, there is no need to prevent the arising of perfect merits. Whatever merits arise, they should be taken as the path like an echo. Among them, both obstructive and non-obstructive are to be abandoned, and both the clinger and joy and excitement are the abandoners. At the time of the complete fruition, one must be liberated from both what is to be abandoned and the abandoner. Son of the lineage. Thus it was said. Again, Gangpa asked: Machig Labdrön, the characteristics of the demon you mentioned are like this, so, do gods and demons refer to those demons? Or are there other gods and demons? Machig replied: Son, listen.
Tibetan
་། ལྷ་འདྲེ་ཟེར་བ་བདུད་དེ་དག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ཀྱང་ལྷ་འདྲེ་ཟེར་ བ་གཞན་ཞིག་ཀྱང་ངེས་པ་ཅན་དུ་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་། ངོ་བོར་གནས་ཚུལ་གྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་། མཐོང་སྣང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་། རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་ དང་༑ བསླུ་མེད་ལས་དབང་གི་ལྷ་འདྲེ་དང༌། མཐར་ཐུག་དོན་གྱི་ལྷ་འདྲེ་དང་དྲུག་སྟེ། དེ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ལྷ་ཞེས་པ་དང༌། འདྲེ་ཞེས་པ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། མཐར་ཐུག་ལྷ་དང་འདྲེ་ཞེས་པ་གཉིས་མེད་ལ། སྔ་མ་ ལ་ནི་ལྷ་ཡང་འདྲེ་ལ། འདྲེ་ཡང་ལྷ་སྟེ་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ལྷ་འདྲེ་ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཤིང་། བཏགས་པའི་ལྷ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྣང་ ཡུལ་དུ་གྲུབ་པའི་གཟུགས་བཟང་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་བློ་སྣང་དགའ་ཞིང་། དང་བ་འདྲེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ལྷ་ཟེར་ལ། གང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་མི་སྡུག་ཅིང་ཡིད་དུ་མི་འོང་བའི་ཡ་ང་བ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས། སྲོག་ལ་འཚེ་བའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་འདྲེ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་གང་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དེ་ལ་ལྷ་ཟེར་བ་དང་། གང་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་འདྲེ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་གྱིས་བཟང་ངན་དང་ ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེ་ཟེར་བཏགས་པ་ནི། རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་འདོད་གཏམ་ཡིན་པས། དོན་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བཟང་པོས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱེད་ལ། ངན་པས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་ཡོད་པ་དང་། ༄༅། །དང་པོར་ཕན་བཏགས་ཀྱང་ཕྱིས་གནོད་པ་སྐྱེལ་བ་ཡང་མང་ལ། དང་པོར་གནོད་པ་བྱས་ཏེ་ཕྱིས་ཕན་བཏགས་པ་ཡང་ཡོད་པས། ངེས་པ་མེད་དེ། བཟང་པོའི་ཆགས་ཡུལ་ལྷ་རུ་བྱས་པས་ ཀྱང་གནོད་པ་སྐྱེལ་ལ། ངན་པ་ཡིད་ལ་མི་འདོད་པ་ལ་འདྲེ་བྱས་པས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པ་ཡོད་པས། ལྷ་ཞེས་པ་དང་འདྲེ་ཞེས་པ་གང་ལ་ཟེར་བའི་ངེས་པ་མེད་པས། བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེ་ གཉིས་ཞེས་རྟོག་པས་བཟུང་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པ་ཀུན་གྱི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་པས་དོན་ལ་གནས་པའི་ངེས་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་གཅོད་ཡུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཟང་ངན་དང་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེར་འཛིན་པ་ནི་ གཏན་ནས་མི་འདོད་ལ། བཟང་ངན་ཕན་གནོད་ཙམ་ལ་ལྷ་འདྲེའི་མིང་ཡང་མི་གདགས་ཤིང་། སྒྲ་ཡང་མི་བསྒྲགས་པར་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་ཅིང་ལམ་དུ་འཁྱེར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོའི་གནས་ ཚུལ་གྱི་ལྷ་འདྲེ་ལ་གཉིས་ཀྱི་ལྷ་ལ་གཉིས། འཇིག་རྟེན
Chinese
也是说，所谓的神鬼也是魔，但不仅如此，所谓的神鬼也确实有其他的存在。也就是世俗共许的神鬼、本体安住状态的神鬼、显现虚构的神鬼、自性俱生的神鬼、不可欺惑的业力神鬼，以及究竟意义的神鬼这六种。这每一种又各自分为神和鬼两种，最终神和鬼是无二的。而之前的那些，神也是鬼，鬼也是神，没有定准。这其中，第一种，所谓世俗共许的神鬼，是世间所有人都普遍知晓的。所谓假立的神，是指在世俗的显现领域中，形象美好、令人愉悦，能使人心生欢喜和爱慕的现象，就被称为神。而那些在人们的意识中，形象丑陋、令人厌恶，使人产生恐惧，甚至威胁生命的，就被称为鬼。也就是说，对谁有帮助的就称为神，对谁有害的就称为鬼。世间之人仅凭好坏、利害就假立神和鬼之名，这只是愚昧之人的臆想，并不符合实情。因为好人也会带来伤害，坏人也会带来帮助。\ 最初带来帮助，后来却带来伤害的情况也很多。最初带来伤害，后来却带来帮助的情况也有。所以，没有定准。把好感的事物当做神，也会带来伤害。把厌恶的事物当做鬼，也会带来帮助。所以，神和鬼指的到底是什么，并没有定准。仅仅凭好坏、利害就执着地认为有神和鬼两种，这只是世间之人的虚构，并不符合实情。因此，修持施身法的人们，完全不认同仅凭好坏、利害就执着地认为是神和鬼。对于好坏、利害，既不假立神鬼之名，也不宣扬其名声，而是了知其为无实有，并懂得将其转化为道用。第二种，本体安住状态的神鬼分为两种，神的
English
That is to say, what are called gods and demons are also demons, but not only that, there are indeed other existences called gods and demons. That is, worldly conventional gods and demons, essential abiding state gods and demons, apparent fabricated gods and demons, self-nature innate gods and demons, infallible karmic gods and demons, and ultimate meaning gods and demons, these six kinds. Each of these is also divided into two kinds, gods and demons. Ultimately, gods and demons are non-dual. But for the previous ones, gods are also demons, and demons are also gods, there is no certainty. Among them, the first, the so-called worldly conventional gods and demons, is universally known to all people in the world. The so-called imputed god refers to the phenomenon in the worldly realm of appearance that is beautiful in form, pleasing, and can make people feel happy and loving, which is called a god. And those who in people's minds, are ugly in form, disgusting, cause fear, and even threaten life, are called demons. That is to say, whoever is helpful is called a god, and whoever is harmful is called a demon. Worldly people only rely on good and bad, benefit and harm to falsely establish the names of gods and demons, which is only the conjecture of ignorant people, and does not conform to the facts. Because good people can also bring harm, and bad people can also bring help.\ There are many cases where help is given at first, but harm is brought later. There are also cases where harm is done at first, but help is given later. Therefore, there is no certainty. Treating a liked thing as a god can also bring harm. Treating a disliked thing as a demon can also bring help. Therefore, there is no certainty as to what gods and demons refer to. Merely clinging to the idea that there are two kinds of gods and demons based on good and bad, benefit and harm is only a fabrication of worldly people, and does not conform to the facts. Therefore, those who practice Chöd do not at all agree with clinging to the idea that they are gods and demons based solely on good and bad, benefit and harm. For good and bad, benefit and harm, neither falsely establish the name of gods and demons, nor proclaim their reputation, but understand them as unreal, and know how to transform them into the path. The second, the essential abiding state gods and demons are divided into two kinds, the gods of